Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, για να μη τρελαθούμε: Μήπως δεν ήταν ο Αλ Γκορ αντιπρόεδρος των ΗΠΑ την περίοδο που ο Μπιλ Κλίντον βομβάρδιζε τη Γιουγκοσλαβία και δηλητηρίαζε τα Βαλκάνια με απεμπλουτισμένο ουράνιο; Μήπως δεν ήταν ο ίδιος που συνυπέγραφε τις χαριστικές αποφάσεις υπέρ των βιομηχανιών της χώρας του, οι οποίες φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για το «φαινόμενο του θερμοκηπίου»; Και μήπως δε στήριξε με όλες του τις δυνάμεις την πολιτική του άκρατου καταναλωτισμού, που έχει φέρει το μέσο Αμερικανό να εκπέμπει ετησίως πάνω από 20 τόνους διοξείδιο του άνθρακα στην ατμόσφαιρά;
Προφανώς, όλα αυτά είναι αλήθεια, όπως και πολλά άλλα. Τότε, όμως, γιατί οι σοφοί της νορβηγικής ακαδημίας έδωσαν το Νόμπελ Ειρήνης στον Γκορ; Δεν τα ήξεραν άραγε; Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο – όπως, για παράδειγμα, ότι πρόκειται για εξόφληση ενός παλιού γραμματίου, το οποίο είχε υπογράψει τον Νοέμβριο του 2000, όταν δηλαδή ο Γκορ είχε κάνει «γαργάρα» την εξόφθαλμη νοθεία που είχε γίνει στις εκλογές, η οποία είχε ως αποτέλεσμα να βγει πρόεδρος ο Τζορτζ Μπους και στη συνέχεια να μας αλλάξει τον …αδόξαστο;
Όπως λένε οι φήμες, δεν αποκλείεται πλέον να δούμε τον Γκορ να κατέρχεται υποψήφιος στις προεδρικές εκλογές του 2008, παίρνοντας την μπουκιά από το στόμα της Χίλαρι. Ακόμη κι αυτό να μη γίνει όμως, το μέλλον του προδιαγράφεται ευοίωνο: Ο «πράσινος καπιταλισμός» είναι εδώ και ο Αλ Γκορ μπορεί πλέον να καυχιέται ότι θα είναι το κορυφαίο πολιτικό του σύμβολο. Με τον «εξολοθρευτή» Σβαρτσενέγκερ να ακολουθεί…
ΠΡΙΝ 14/10/2007
