ΑΡΗΣ ΧΑΤΖΗΣΤΕΦΑΝΟΥ
«Η φυλετική βία κλιμακώνεται στην Κένυα», έγραφε στον πρωτοσέλιδο τίτλο της η ‘Χέραλντ Τρίμπιουν’. «Η Κένυα βυθίζεται στη διαφυλετική βία» συμπλήρωνε και η γαλλική ‘Μοντ’.
Το πόρισμα του διεθνούς Τύπου για τα αίτια των αιματηρών συγκρούσεων που άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 300 νεκρούς και 70.000 εκτοπισμένους φάνηκε να είναι κοινό: Σε μια ακόμη αφρικανική χώρα, μαύροι διαφορετικών εθνοτικών καταβολών αλληλοεξοντώνονται. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα επεισόδια, που ξεκίνησαν ύστερα από την ευρεία νόθευση των εκλογικών αποτελεσμάτων από τον πρόεδρο Μουάι Κιμπάκι, πήραν γρήγορα φυλετικά χαρακτηριστικά. Σε μια φτωχή χώρα που ουσιαστικά αποτελεί από 47 διαφορετικές εθνότητες, τα ξέσπασμα τέτοιου είδους συγκρούσεων είναι συχνά αναπόφευκτο. Σε τεράστιες περιοχές του Ναϊρόμπι, ομάδες νεαρών οπλισμένων με αυτοσχέδια όπλα κατέστρεφαν τα σπίτια γειτόνων του που άνηκαν σε διαφορετική εθνοτική ομάδα. Τα πραγματικά αίτια των ταραχών όμως έχουν τη βάση τους σε ταξικές διαφορές που απλώς αναμιγνύονται με τις προϋπάρχουσες φυλετικές διαφορές. Ο πρόεδρος Κιμπάκι αποτελούσε εδώ και χρόνια αγαπημένο παιδί της Δύσης και κυρίως διεθνών οργανισμών όπως το ΔΝΤ και η Παγκόσμια Τράπεζα. Είναι χαρακτηριστικό ότι απεσταλμένος της Τράπεζας, Κόλιν Μπρους, μένει σε μια έπαυλη που νοικιάζει ο πρόεδρος της χώρας.
Δεν είναι συμπωματικό ότι σε αυτή την τόσο εξαρτημένη από τη Δύση χώρα σκόπευαν να τοποθετήσουν οι ΗΠΑ σημαντικές δυνάμεις της νέας στρατιωτικής διοίκησης Αφρικής (AFRICOM). Στρατηγικά τοποθετημένη στην καρδιά της Μαύρης Ηπείρου η Κένυα θα αποτελούσε ένα πρώτης τάξης ορμητήριο για τον έλεγχο της μαύρης ηπείρου.
Τα προνόμια που απολάμβανε όμως η Κένυα για τη συνεργασία με τη Δύση περιοριζόταν σε μια μικρή ελίτ των αστικών κέντρων που περιστοίχιζαν τον πρόεδρο. Στις παραγκουπόλεις της επαρχίας αλλά ακόμη και του Ναϊρόμπι, όπου ζει η πλειονότητα του πληθυσμού, η κοινωνική δυσφορία γιγαντωνόταν. Και όπως ήταν αναμενόμενο, η νόθευση των εκλογών από τον πρόεδρο ήταν η σπίθα που θα έφερνε την ανάφλεξη των φτωχότερων στρωμάτων.
Περισσότερο χρήσιμα για να κατανοήσουμε την ταξική βάση των συγκρούσεων, είναι τα αποτελέσματα όχι των προεδρικών αλλά των βουλευτικών εκλογών που διεξήχθησαν προφανώς με λιγότερα σημάδια νοθείας. Το κυβερνητικό σχήμα του προέδρου Κιμπάκι «ξεκληρίστηκε», καθώς 21 υπουργοί του έχασαν τις θέσεις τους. Μια ολόκληρη γενιά πολιτικών δεινοσαύρων που ήλεγχαν για δεκαετίες τον κρατικό μηχανισμό εξαφανίστηκαν. Αρκετοί ψηφοφόροι πιστεύεται ότι για πρώτη φορά έσπασαν την παράδοση της φυλετικής ψήφου και καταψήφισαν τους διεφθαρμένους πολιτικούς που στήριζαν μέχρι σήμερα.
Βλέποντας το πολιτικό σκηνικό να κατακρημνίζεται, η Ουάσιγκτον φάνηκε καταρχάς να στηρίζει ένα διάδοχο καθεστώς συγκατοίκησης του Κιμπάκι με την αντιπολίτευση. Αυτό τουλάχιστον δήλωσαν αμερικανοί αξιωματούχοι στον Χαβιέρ Σολάνα ο οποίος έσπευσε περιχαρής να το ανακοινώσει και στον τύπο. Λίγες ώρες αργότερα όμως το Στέιτ Ντιπάρτμεντ «άδειασε» την ευρωπαϊκή διπλωματία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι θα στηρίξει το σημερινό πρόεδρο. Παραδόξως η ΕΕ κατάφερε να διατηρήσει σε γενικές γραμμές ενιαία στάση, αφού ακόμη και η Βρετανία του Γκόρντον Μπράουν στήριξε το σχέδιο συγκατοίκησης με την αντιπολίτευση. Το σχέδιο βέβαια ενδέχεται να είναι κενό περιεχομένου, δεδομένου ότι ο ηγέτης του αντιπολιτευόμενου Πορτοκαλί Δημοκρατικού Κινήματος (ODM) ζητά νέα προσφυγή στις κάλπες και αυτοχαρακτηρίζεται ως «πρόεδρος του λαού», αμφισβητώντας την επανεκλογή του Κιμπάκι.
ΠΡΙΝ 05/01/2008
.jpeg)
