Nέες αποκαλύψεις που παρουσιάζονται στο blog: http://e-poleodomia.blogspot.
Σήμερα ένα σημαντικό μέρος των προβλημάτων των έργων της e-πολεοδομίας που έχει αρχίσει να εμφανίζεται οφείλονται στον κακό αρχικό σχεδιασμό τους. Τα ζητήματα αυτά θίγονται αναλυτικά και σε επιστολή που έχει αποστείλει το συνδικαλιστικό όργανο των μηχανικών του δημοσίου (Π.Ο. ΕΜΔΥΔΑΣ) προς τον Υπουργό ΥΠΕΣΔΔΑ.
Η πρόσφατη αποστολή της εξώδικης διαμαρτυρίας εντάσσεται σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια συγκάλυψης από κύκλους του Υπουργείου Εσωτερικών των προβλημάτων που έχουν αναδειχθεί στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση των έργων της ηλεκτρονικής πολεοδομίας. Ενώ υπήρχαν συγκεκριμένες καταγγελίες από το Φεβρουάριο, οι οποίες είχαν κοινοποιηθεί σε αρμόδιους υπηρεσιακούς και πολιτικούς παράγοντες, το Υπουργείο Εσωτερικών αντί να διαλευκάνει την υπόθεση, προχώρησε στην κάλυψη του υπεργολάβου όλων των έργων. Ο πιο ακραία παρέμβαση του Υπουργείου Εσωτερικών, όπως αποκαλύπτεται στο τελευταίο δημοσίευμα με τον τίτλο: «Φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης (ΙΙ) !» αφορά στην αλλαγή της σύστασης της ΕΠΠΕ (Επιτροπή Παρακολούθησης και Παραλαβής του Έργου) του 3ου έργου της e-πολεοδομίας. Μόλις η ΕΠΠΕ απέρριψε και την 3η υποβολή της μελέτης εφαρμογής, τότε παρενέβη αμέσως για να αλλάξει η σύστασή της. Μέχρι τότε είχε δείξει πλήρη αδιαφορία για το συγκεκριμένο έργο και δεν είχε καν προτείνει εκπρόσωπο του στην συγκρότηση της ΕΠΠΕ.
Όμως η περίπτωση Καραμπλιά, δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Από πληροφορίες που έχουμε διασταυρώσει, η πρακτική: «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει» τείνει να γίνει ο τρόπος με τον οποίο εκτελούνται τα έργα που αναθέτει η «Κοινωνία της Πληροφορίας. Α.Ε.» Εταιρείες που αναλαμβάνουν την εκτέλεση έργων, συχνά βρίσκονται πίσω από τον αρχικό σχεδιασμό τους. Αρχίζουν την δράση τους ως «μυστικοσύμβουλοι» των φορέων που υποβάλλουν τις προτάσεις για τα έργα. Η συμμετοχή τους συχνά ξεκινά με σύλληψη της αρχικής ιδέας, η οποία στην συνέχεια γίνεται συγκεκριμένη πρόταση μέσω κάποιου δημόσιου φορέα. Στη συνέχεια, παρακολουθώντας από κοντά όλη την διαδικασία, καταλήγουν να αναλαμβάνουν την ανάθεση της εκτέλεσης του έργου, το οποίο ίδιοι έχουν σχεδιάσει. Είναι προφανές ότι μέσα από αυτές τις αδιαφανείς διαδικασίες κάνουν ότι θέλουν και όπως το θέλουν, γιατί έχει καταργηθεί κάθε ουσιαστική διαδικασία σχεδιασμού και επίβλεψης αυτών των έργων. Οι ΕΠΠΕ (Επιτροπές Παραλαβής και Παρακολούθησης του Έργου) ασκούν τυπικούς ελέγχους και ενδιαφέρονται μόνον για να κλείνουν οι λογαριασμοί. Εξάλλου, επειδή αυτά τα έργα χρηματοδοτούνται σε μεγάλο ποσοστό από την Ε.Ε., όλοι νοιάζονται μόνον για τις απορροφήσεις. Αυτά τα στοιχεία συγκροτούν εν συντομία την πραγματική όψη της «ευελιξίας» που προσφέρει ο ιδιωτικός τομέας στην εκτέλεση αυτών των δημοσίων έργων.