Η κυβέρνηση καταφεύγει όλο και περισσότερο στην καταστολή
Κατακαλόκαιρο, καύσωνας και το πολιτικό θερμόμετρο δεν λέει να κοπάσει. Το μαύρο μέτωπο των τραπεζιτών και της ΕΕ με αιχμή τη χούντα Γ. Παπανδρέου - Β. Βενιζέλου και όλα τα πολιτικά μαντρόσκυλα που τη στηρίζουν συνεχίζει ακατάπαυστα το αντιδραστικό του έργα. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, θλιβερά απομονωμένη και περιφρονημένη από το λαό, οπλισμένη όμως με τη στήριξη που (ακόμα) της δίνουν τα ισχυρά τμήματα του ευρωπαϊκού και εγχώριου κεφαλαίου κλιμακώνει την επίθεση απέναντι στους εργαζόμενους. Χιλιάδες οι απολύσεις, άτυπη στάση πληρωμών σε όλο τον ιδιωτικό τομέα, πλήρης εμπορευματοποίηση, διάλυση, περικοπές και ελαστική εργασία τύπου δουλεμπορίου σε ολόκληρο το Δημόσιο. Καταστροφή (και όχι απελευθέρωση) δεκάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων. Μια ενιαία ζώνη εργασιακής ομηρείας, όπου τα παραδοσιακά όρια δημοσίου, ιδιωτικού υπαλλήλου, αυτοαπασχολούμενου ή μικρομεσαίου ιδιοκτήτη ρευστοποιούνται με γοργούς ρυθμούς, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό τοπίο βίαιης φτωχοποίησης και ραγδαίας κοινωνικής ανάφλεξης. Μια αστική Ελλάδα που φιλοδοξεί να γίνει η πρώτη "ασιατική" χώρα της Ευρώπης, παράδεισος για τις πολυεθνικές. Με ήδη καταχωρημένες τις πρώτες αγγελίες "επενδύσεων" από τον καταχαρούμενο πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, τού ξεπουλήματος δηλαδή της εργατικής της εργατικής τάξης και των μέσων παραγωγής της σε τιμή ευκαιρίας.
Αλλά και το κίνημα δεν τα παρατάει. Οδηγοί ταξί εργαζόμενοι στην ΕΑΒ, εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί, εργαζόμενοι ιδιωτικού τομέα, κάτω από τη μέγγενη της απόλυσης και της ανεργίας, σηκώνουν το "γάντι" του κοινωνικού "Αρμαγεδδών" και γίνονται όλο και πιο αποφασισμένοι να πολεμήσουν. Με καταλήψεις, απεργίες διαρκείας και μπλοκάρισμα στον παραγωγικό μηχανισμό και τη λειτουργία του κράτους, με ολοένα και πιο μαχητικές - συλλογικές μορφές πάλης και πολιτικοποιημένους στόχους.
Σίγουρα ωριμάζει πολύ σύντομα, μια γενικευμένη κοινωνική - ταξική σύγκρουση, ακόμα μεγαλύτερης έκτασης και πολιτικού βάθους απ' τα "Ιουνιανά".
Καταρχάς η κρίση βαθαίνει και αγγίζει επικίνδυνα τον πυρήνα των καπιταλιστικών χωρών. Ιταλία, Ισπανία ακόμα και οι ΗΠΑ δέχονται "καυτή" την απειλή την κρίσης χρέους και της στάσης πληρωμών.
Το κυριότερο όμως στοιχείο της περιόδου είναι ο νέος συσχετισμός δύναμης που διαμορφώθηκε μετά τις μεγάλες απεργιακές μάχες του προηγούμενου έτους και ιδιαίτερα με το κίνημα των πλατειών. Η κυβέρνηση είναι σε βαθιά πολιτική κρίση. Καμώνεται πως δεν άλλαξε τίποτα. Κυβερνά όμως όλο και πιο κατασταλτικά. Διαλύει τις κοινωνικές της συμμαχίες. Επιπλέον, όλο το πολιτικό σύστημα δυσκολεύεται να κρατήσει τις εφεδρείες του. Προσπαθεί να φτιάξει νέα δίπολα εγκλωβισμού, με την αναθέρμανση πόλων επαφής με το λαϊκό παράγοντα που αναγεννάται. Είτε μέσω μια "λάιτ" διαφωνίας πρώην στελεχών του σκληρού παπανδρεϊκού πυρήνα, είτε με την αναστήλωση μιας σύγχρονης μαζικής, λαϊκής Δεξιάς. Όταν ο κόσμος όμως είναι στο δρόμο, τα αναχώματα δεν στήνονται εύκολα! Η αντιμνημονιακή γραμμή Σαμαρά κονιορτοποιείται κατά την ψήφιση των εφαρμοστικών νόμων (όπου το "ναι" υπερισχύει) και στα καλέσματα λήξης των κινητοποιήσεων και "υπεύθυνης στάσης", όταν αυτές γίνονται επικίνδυνες. Ενώ η έξοδος από το ψυγείο με "αριστερά θερμαντικά" της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας, προσκρούει στη στρατηγική επιλογή του σημερινού ολοκληρωτικού καπιταλισμού να ξεκόψει γρήγορα κάθε διάθεση ακόμα και για ελάχιστες φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις χωρίς την ανατρεπτική - επαναστατική δράση των μαζών.
Από την άλλη μεριά, το κίνημα προσπαθεί να βρει πιο γερά πατήματα. Ο κόσμος έχει διάθεση να συνεχίσει τον αγώνα και να διευρύνει το ρήγμα με την κυβέρνηση και την συνολική επίθεση.
Στο κρίσιμο αυτό ερώτημα, η κυρίαρχη Αριστερά για μια ακόμη φορά δεν μπορεί να λάβει το ιστορικά μηνύματα των καιρών.
Ο Συνασπισμός επιμένει στη γραμμή εγκλωβισμού στο μίνιμουμ αντιμνημονιακό μέτωπο, χωρίς αντι-ΕΕ και αντικαπιταλιστικούς στόχους, αγνοώντας ακόμα και τις διαθέσεις της λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ που διαφοροποιείται. Μια θέση που πολύ γρήγορα μπορεί να εξελιχτεί σε γραμμή επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου και συντριβής του κινήματος στις νέες εκλογικές και κοινοβουλευτικές αυταπάτες (ακόμα και όταν αυτές ενδύονται τις μεγαλοστομίες του νέου συνασπισμού εξουσίας).
Το ΚΚΕ επιμένει στο ψευδοπρόγραμμα δήθεν λαϊκής εξουσίας (χωρίς επανάσταση), φέρνοντάς το απέναντι στο αντικαπιταλιστικό μέτωπο ανατροπής και κλονισμού της αστικής εξουσίας, στα ψευδοόργανα (συσπειρώσεις του κόμματος) καρικατούρες λαϊκής οργάνωσης και στις ψευδομορφές πάλης και άσφαιρης διαμαρτυρίας, μακριά από το μαχόμενο λαό.
Αντίθετα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ καλούν σε μια πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης από ένα πολιτικό μαζικό κίνημα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Με γραμμή μαζικής εξέγερσης του λαού για την ανατροπή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και κάθε κυβέρνησης του κοινωνικού πολέμου κατά των εργαζομένων και της νεολαίας. Με συγκρότηση οργάνων πραγματικής δημοκρατίας των κάτω και εργατικής πολιτικής σε πλατείες και χώρους δουλειάς. Για το συνδυασμό των άμεσων στόχων του κινήματος, με τη συνολική προσπάθεια συγκρότησης του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου. Με μετωπικές πρωτοβουλίες κατά της ΕΕ, του χρέους, της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, της σάπιας δημοκρατίας των "πάνω".
Αυτή η γραμμή για πρώτη φορά μπορεί να συγκινήσει, να ενώσει και να δράσει προωθητικά σε ευρύτερες δυνάμεις του λαού και πριν απ' όλα, της βάσης των αγωνιστών της Αριστεράς. Να υποδεχτεί σε κοινούς πολιτικούς αγώνες όλο το ριζοσπαστικό δυναμικό που διαφοροποιείται από τα αδιέξοδα του αριστερού ευρωπαϊσμού και του κομμουνιστικού ρεφορμισμού. Μπορεί να φέρει την ξαστεριά στους λαϊκούς αγώνες.
Μπροστά μας έχουμε κρίσιμες μάχες: Τη ΔΕΘ, όπου το μαχόμενο ανεξάρτητο ταξικό κίνημα της πλατείας και της εργασίας πρέπει να δώσει μαχητικά το "παρών" της συνέχειας του ξεσηκωμού. Χωρίς (ακόμα και τώρα;) τις αυταπάτες συμπόρευσης με τους γραφειοκράτες και εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό. Με την πραγματική κίνηση σωματείων, συνελεύσεων, επιτροπών αγώνα σε συντονισμό με τις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών. Το απεργιακό τσουνάμι στο Δημόσιο. Τη σκληρή μάχη κατά της ανεργίας, των απολύσεων, των ιδιωτικοποιήσεων. Εδώ θα κριθούμε όλοι.
Κατακαλόκαιρο, καύσωνας και το πολιτικό θερμόμετρο δεν λέει να κοπάσει. Το μαύρο μέτωπο των τραπεζιτών και της ΕΕ με αιχμή τη χούντα Γ. Παπανδρέου - Β. Βενιζέλου και όλα τα πολιτικά μαντρόσκυλα που τη στηρίζουν συνεχίζει ακατάπαυστα το αντιδραστικό του έργα. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, θλιβερά απομονωμένη και περιφρονημένη από το λαό, οπλισμένη όμως με τη στήριξη που (ακόμα) της δίνουν τα ισχυρά τμήματα του ευρωπαϊκού και εγχώριου κεφαλαίου κλιμακώνει την επίθεση απέναντι στους εργαζόμενους. Χιλιάδες οι απολύσεις, άτυπη στάση πληρωμών σε όλο τον ιδιωτικό τομέα, πλήρης εμπορευματοποίηση, διάλυση, περικοπές και ελαστική εργασία τύπου δουλεμπορίου σε ολόκληρο το Δημόσιο. Καταστροφή (και όχι απελευθέρωση) δεκάδων χιλιάδων μικρομεσαίων επαγγελματιών και αυτοαπασχολούμενων. Μια ενιαία ζώνη εργασιακής ομηρείας, όπου τα παραδοσιακά όρια δημοσίου, ιδιωτικού υπαλλήλου, αυτοαπασχολούμενου ή μικρομεσαίου ιδιοκτήτη ρευστοποιούνται με γοργούς ρυθμούς, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό τοπίο βίαιης φτωχοποίησης και ραγδαίας κοινωνικής ανάφλεξης. Μια αστική Ελλάδα που φιλοδοξεί να γίνει η πρώτη "ασιατική" χώρα της Ευρώπης, παράδεισος για τις πολυεθνικές. Με ήδη καταχωρημένες τις πρώτες αγγελίες "επενδύσεων" από τον καταχαρούμενο πρωθυπουργό και τους υπουργούς του, τού ξεπουλήματος δηλαδή της εργατικής της εργατικής τάξης και των μέσων παραγωγής της σε τιμή ευκαιρίας.
Αλλά και το κίνημα δεν τα παρατάει. Οδηγοί ταξί εργαζόμενοι στην ΕΑΒ, εκπαιδευτικοί, υγειονομικοί, εργαζόμενοι ιδιωτικού τομέα, κάτω από τη μέγγενη της απόλυσης και της ανεργίας, σηκώνουν το "γάντι" του κοινωνικού "Αρμαγεδδών" και γίνονται όλο και πιο αποφασισμένοι να πολεμήσουν. Με καταλήψεις, απεργίες διαρκείας και μπλοκάρισμα στον παραγωγικό μηχανισμό και τη λειτουργία του κράτους, με ολοένα και πιο μαχητικές - συλλογικές μορφές πάλης και πολιτικοποιημένους στόχους.
Σίγουρα ωριμάζει πολύ σύντομα, μια γενικευμένη κοινωνική - ταξική σύγκρουση, ακόμα μεγαλύτερης έκτασης και πολιτικού βάθους απ' τα "Ιουνιανά".
Καταρχάς η κρίση βαθαίνει και αγγίζει επικίνδυνα τον πυρήνα των καπιταλιστικών χωρών. Ιταλία, Ισπανία ακόμα και οι ΗΠΑ δέχονται "καυτή" την απειλή την κρίσης χρέους και της στάσης πληρωμών.
Το κυριότερο όμως στοιχείο της περιόδου είναι ο νέος συσχετισμός δύναμης που διαμορφώθηκε μετά τις μεγάλες απεργιακές μάχες του προηγούμενου έτους και ιδιαίτερα με το κίνημα των πλατειών. Η κυβέρνηση είναι σε βαθιά πολιτική κρίση. Καμώνεται πως δεν άλλαξε τίποτα. Κυβερνά όμως όλο και πιο κατασταλτικά. Διαλύει τις κοινωνικές της συμμαχίες. Επιπλέον, όλο το πολιτικό σύστημα δυσκολεύεται να κρατήσει τις εφεδρείες του. Προσπαθεί να φτιάξει νέα δίπολα εγκλωβισμού, με την αναθέρμανση πόλων επαφής με το λαϊκό παράγοντα που αναγεννάται. Είτε μέσω μια "λάιτ" διαφωνίας πρώην στελεχών του σκληρού παπανδρεϊκού πυρήνα, είτε με την αναστήλωση μιας σύγχρονης μαζικής, λαϊκής Δεξιάς. Όταν ο κόσμος όμως είναι στο δρόμο, τα αναχώματα δεν στήνονται εύκολα! Η αντιμνημονιακή γραμμή Σαμαρά κονιορτοποιείται κατά την ψήφιση των εφαρμοστικών νόμων (όπου το "ναι" υπερισχύει) και στα καλέσματα λήξης των κινητοποιήσεων και "υπεύθυνης στάσης", όταν αυτές γίνονται επικίνδυνες. Ενώ η έξοδος από το ψυγείο με "αριστερά θερμαντικά" της ιστορικής σοσιαλδημοκρατίας, προσκρούει στη στρατηγική επιλογή του σημερινού ολοκληρωτικού καπιταλισμού να ξεκόψει γρήγορα κάθε διάθεση ακόμα και για ελάχιστες φιλολαϊκές μεταρρυθμίσεις χωρίς την ανατρεπτική - επαναστατική δράση των μαζών.
Από την άλλη μεριά, το κίνημα προσπαθεί να βρει πιο γερά πατήματα. Ο κόσμος έχει διάθεση να συνεχίσει τον αγώνα και να διευρύνει το ρήγμα με την κυβέρνηση και την συνολική επίθεση.
Στο κρίσιμο αυτό ερώτημα, η κυρίαρχη Αριστερά για μια ακόμη φορά δεν μπορεί να λάβει το ιστορικά μηνύματα των καιρών.
Ο Συνασπισμός επιμένει στη γραμμή εγκλωβισμού στο μίνιμουμ αντιμνημονιακό μέτωπο, χωρίς αντι-ΕΕ και αντικαπιταλιστικούς στόχους, αγνοώντας ακόμα και τις διαθέσεις της λαϊκής βάσης του ΠΑΣΟΚ που διαφοροποιείται. Μια θέση που πολύ γρήγορα μπορεί να εξελιχτεί σε γραμμή επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου και συντριβής του κινήματος στις νέες εκλογικές και κοινοβουλευτικές αυταπάτες (ακόμα και όταν αυτές ενδύονται τις μεγαλοστομίες του νέου συνασπισμού εξουσίας).
Το ΚΚΕ επιμένει στο ψευδοπρόγραμμα δήθεν λαϊκής εξουσίας (χωρίς επανάσταση), φέρνοντάς το απέναντι στο αντικαπιταλιστικό μέτωπο ανατροπής και κλονισμού της αστικής εξουσίας, στα ψευδοόργανα (συσπειρώσεις του κόμματος) καρικατούρες λαϊκής οργάνωσης και στις ψευδομορφές πάλης και άσφαιρης διαμαρτυρίας, μακριά από το μαχόμενο λαό.
Αντίθετα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το ΝΑΡ καλούν σε μια πολιτική αντικαπιταλιστικής ανατροπής της επίθεσης από ένα πολιτικό μαζικό κίνημα των εργαζομένων, του λαού και της νεολαίας. Με γραμμή μαζικής εξέγερσης του λαού για την ανατροπή της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και κάθε κυβέρνησης του κοινωνικού πολέμου κατά των εργαζομένων και της νεολαίας. Με συγκρότηση οργάνων πραγματικής δημοκρατίας των κάτω και εργατικής πολιτικής σε πλατείες και χώρους δουλειάς. Για το συνδυασμό των άμεσων στόχων του κινήματος, με τη συνολική προσπάθεια συγκρότησης του Αντικαπιταλιστικού Εργατικού Μετώπου. Με μετωπικές πρωτοβουλίες κατά της ΕΕ, του χρέους, της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, της σάπιας δημοκρατίας των "πάνω".
Αυτή η γραμμή για πρώτη φορά μπορεί να συγκινήσει, να ενώσει και να δράσει προωθητικά σε ευρύτερες δυνάμεις του λαού και πριν απ' όλα, της βάσης των αγωνιστών της Αριστεράς. Να υποδεχτεί σε κοινούς πολιτικούς αγώνες όλο το ριζοσπαστικό δυναμικό που διαφοροποιείται από τα αδιέξοδα του αριστερού ευρωπαϊσμού και του κομμουνιστικού ρεφορμισμού. Μπορεί να φέρει την ξαστεριά στους λαϊκούς αγώνες.
Μπροστά μας έχουμε κρίσιμες μάχες: Τη ΔΕΘ, όπου το μαχόμενο ανεξάρτητο ταξικό κίνημα της πλατείας και της εργασίας πρέπει να δώσει μαχητικά το "παρών" της συνέχειας του ξεσηκωμού. Χωρίς (ακόμα και τώρα;) τις αυταπάτες συμπόρευσης με τους γραφειοκράτες και εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό. Με την πραγματική κίνηση σωματείων, συνελεύσεων, επιτροπών αγώνα σε συντονισμό με τις λαϊκές συνελεύσεις των πλατειών. Το απεργιακό τσουνάμι στο Δημόσιο. Τη σκληρή μάχη κατά της ανεργίας, των απολύσεων, των ιδιωτικοποιήσεων. Εδώ θα κριθούμε όλοι.
ΜΙΧΑΛΗΣ ΡΙΖΟΣ
ΠΡΙΝ 31/7/2011
ΠΡΙΝ 31/7/2011
