Σταθεροποίηση στον δρόμο με την τρόικα

Προκλητική κυβερνητική προπαγάνδα για δήθεν μελλοντικά φιλολαϊκά μέτρα, μικρής εμβέλειας

Στη σταθεροποίηση που υπόσχεται η κυβέρνηση το μόνο σταθερό είναι η προσήλωση στην υλοποίηση του κοινού σχεδιασμού με την τρόικα. Ο υπουργός Οικονομικών και άνθρωπος των τραπεζών Γκίκας Χαρδούβελης, από το Γιούρογκρουπ του Λουξεμβούργου φυσικά επανέλαβε την προπαγάνδα για νέα εποχή που έρχεται. Όταν όμως έγινε πιο συγκεκριμένος ξεκαθάρισε ότι η Ελλάδα θα υλοποιήσει τα περίφημα 12 προαπαιτούμενα για να εξασφαλίσει τη δόση από την Τρόικα, τα έξι μάλιστα ως το τέλος του μήνα και τα υπόλοιπα μέσα στον Αύγουστο, ενώ άγνωστος παραμένει ο χρόνος της διαπραγμάτευσης της βιωσιμότητας του χρέους. Με δυο λόγια έρχονται αλλεπάλληλα και σκληρά μέτρα.

Τα έξι πρώτα προαπαιτούμενα της Τρόικας αφορούν περιορισμούς στις λαϊκές αγορές, την ουσιαστική κατάργηση των περιβαλλοντικών όρων στις επενδύσεις, φορολογικό γιουρούσι με συμψηφισμό επιστροφής ΦΠΑ και ασφαλιστικών εισφορών, καθώς και κατάργηση φόρων υπέρ τρίτων σε βάρος των ταμείων, πίεση στα φαρμακεία και δημιουργία νέας αγοράς με την ιατροφαρμακευτική κάλυψη ανασφάλιστων, αντί της ασφάλισής τους. Παράλληλα νομοθεσία περί διαφθοράς κρατικών και κυβερνητικών στελεχών, που σε όλη την ΕΕ όπου τα λόμπι και οι μιζαδόροι οργιάζουν, χρησιμοποιείται σαν άλλοθι, αλλά και για τον ασφυκτικό κρατικό έλεγχο στις πολιτικές δυνάμεις.

Το δεύτερο πακέτο για τον Αύγουστο αφορά το τσεκούρωμα των επικουρικών συντάξεων με βάση τη “ρήτρα μηδενικού ελλείμματος”, την κατάργηση των φόρων υπέρ τρίτων που στηρίζουν τις επικουρικές αρμοδιότητας υπουργείου Εργασίας, το τέλος της προστασίας των δασών και τη τσιμεντοποίηση του αιγιαλών, τη δημιουργία της “μικρής ΔΕΗ” και το ολοκληρωτικό πέρασμα στους ιδιώτες, τον άμεσο προσανατολισμό του Δημοσίου στην εξυπηρέτηση του κεφαλαίου στο όνομα της “απαλλαγής από διοικητικά βάρη” και ρυθμίσεις για τα οικονομικά των κομμάτων με στόχο τον πολιτικό έλεγχο.

Στο μεταξύ προχωράει η υλοποίηση ήδη ψηφισμένων σκληρών μέτρων. Από 1η Ιουλίου έρχεται μείωση επικουρικών συντάξεων σύμφωνα με τους μνημονιακούς αντιασφαλιστικούς νόμους που υπέγραψαν Λοβέρδος-Κουτρουμάνης κ.λπ. Ακόμα θα εφαρμοστεί η μείωση των ασφαλιστικών εισφορών κατά 3,9%, από το οποίο το 2,9% αφορά τις εργοδοτικές εισφορές και λειτουργεί σαν ωρολογιακή βόμβα για τα ταμεία. Η κυβερνητική προπαγάνδα φυσικά εμφανίζει το 1% που αφορά τις εισφορές των εργαζομένων σαν... αύξηση για να χρυσώσει το χάπι.

Μετά τη συρρίκνωση της εκλογικής της βάσης, η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει ότι η πολιτική της αποδίδει και θα προχωρήσει σε κάποια φιλολαϊκά μέτρα, έστω και μικρής εμβέλειας. Μόνο που βρίσκονται στη σφαίρα της προπαγάνδας. Η μείωση της τιμής των εισιτηρίων στα μέσα μαζικής μεταφοράς ήταν τελικά …αύξηση, ενώ η επιστροφή του 13ου μισθού αφορά ελάχιστους δικαιούχους, για την ακρίβεια όσους καταγράψει η αξιολόγηση στο Δημόσιο ότι πέτυχαν το 90% των “στόχων” και για ποσό που δεν αντιστοιχεί με το καταργημένο δώρο.

Γίνεται ξεκάθαρο τι σήμαινε η προεκλογική θέση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πως η διαχείριση εντός μνημονιακών δεσμεύσεων, ευρωζώνης και ΕΕ δεν μπορεί παρά να έχει αντιλαϊκό χαρακτήρα. Τα περί διαπραγματεύσεων καταλήγουν σε δεσμεύσεις σαν και αυτές του Χαρδούβαλη στο Γιουρογκρουπ: “όλα τα προααπαιτούμενα θα υλοποιηθούν”. Ακόμα και το περίφημο ΕΣΠΑ που ο ΣΥΡΙΖΑ διαφημίζει σαν εργαλείο ξεπεράσματος της εξαθλίωσης εντός ΕΕ, δεν είναι παρά μηχανισμός εκβιασμού, όπως διαπιστώνει η “Αυγή” της περασμένης Τρίτης με τον πρωτοσέλιδο τίτλο “Βέτο της Τρόικας και για το ΕΣΠΑ”. Η εκταμίευση πόρων του ΕΣΠΑ προϋποθέτει για την ΕΕ εφαρμογή των καταστροφικών για την κοινωνία “μεταρρυθμίσεων”...

Αν κάτι πιέζει τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου αυτό δεν είναι παρά η λαϊκή οργή και αγανάκτηση, όπως αυτή καταγράφηκε στις ευρωεκλογές, αλλά κυρίως οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες. Είναι οι μαχητικές καθαρίστριες που δε συμβιβάζονται με την απόλυση από το υπουργείο Οικονομικών, οι σχολικοί φύλακες, οι εκπαιδευτικοί, η ΕΡΤ. Είναι η απήχηση, η αλληλεγγύη και αποδοχή που συναντούν, που αυξάνουν την πίεση στην κυβέρνηση. Όσο είναι αλήθεια ότι το παζάρι και η “μαϊμού” σύγκρουση Λοβέρδου-Μητσοτάκη, η παράταση της διαθεσιμότητας για πολλούς εργαζόμενους δεν έλυσαν κανένα πρόβλημα, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι οι καθυστερήσεις και ρωγμές στην εφαρμογή της κυβερνητικής πολιτικής, ως αποτέλεσμα της λαϊκής κινητοποίησης, δίνουν το περιθώριο να υπάρξει αγωνιστική απάντηση.

Εξάλλου παρά τη ρητορική για πολιτική ανακούφισης, η κυβέρνηση φαίνεται αποφασισμένη να συνεχίσει στο γνωστό δρόμο που χάραξε με την τρόικα. Ο Σαμαράς στη συνέντευξή του στο “Βήμα” την περασμένη Κυριακή επιμένει στη γραμμή των αντιδραστικών μεταρρυθμίσεων που θα μας κάνουν “φυσιολογική χώρα”, όπως περιγράφει το ακροδεξιό επιτελείο του το καθεστώς Ειδικής Οικονομικής Ζώνης που ονειρεύεται. Στα θετικά της κυβέρνησης δεν περιγράφει κάτι παραπάνω από τη “φούσκα” του πρωτογενούς πλεονάσματος και την έξοδο στις αγορές. Σαν τρίτο βήμα τη διαπραγμάτευση με την τρόικα για τη βιωσιμότητα του χρέους. Αν κρίνει κανείς από τις ολέθριες συνέπειες του “κουρέματος” (PSI) και τη διαπραγματευτική λογική που καταγράφηκε με τη φράση του Σόιμπλε προς τον Στουρνάρα “ξέχνα το Γιάννη...”, καμιά αισιοδοξία δεν επιτρέπεται. Η αποδοχή των απαιτήσεων της τρόικας είναι στρατηγική που επιβάλλει το κεφάλαιο για να διασφαλίσει την πολύτιμη για τα κέρδη και την εξουσία του συμμαχία με την ΕΕ.

Εξάλλου παρά την αίσθηση ότι η κυβέρνηση υπαναχωρεί στο ζήτημα των απολύσεων στο δημόσιο, ο Βενιζέλος τα μάζεψε και ζητά “αυτοσυγκράτηση”, ενώ ο Μητσοτάκης ξεκαθαρίζει ο αριθμός των 7.000 απολύσεων που υπολείπονται για το 2014 θα συμπληρωθεί.

Παράλληλα ο Σαμαράς στέλνει μήνυμα, και κυρίως στα κέντρα οικονομικής εξουσίας, ότι θα προσπαθήσει να υπερβεί το εμπόδιο της προεδρικής εκλογής στις αρχές του 2015 συγκεντρώνοντας 180 βουλευτές, πράγμα που μοιάζει δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο και λόγω του τυχοδιωκτισμού πολλών βουλευτών, ανεξάρτητων ή όχι, που βάσιμα πιστεύουν ότι δεν θα επανεκλεγούν.

Μόνη ελπίδα λοιπόν είναι ένα λαϊκό κίνημα ανατροπής, που θα ακυρώσει την προσπάθεια σταθεροποίησης της κοινωνικής εξαθλίωσης που επιδιώκει η κυβέρνηση. Ένα κίνημα σύγκρουσης σε όλη τη γραμμή του μετώπου που θα επαναφέρει τις κλαδικές και πανεργατικές απεργίες που τόσο φοβάται η κυβέρνηση, την ελπίδα και την αυτοπεποίθηση του λαού.

Γιώργος Κρεασίδης, εφημερίδα ΠΡΙΝ, 22/6/2014

ΠΗΓΗ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ | Πρώτες εκτιμήσεις για το αποτέλεσμα των Ευρωεκλογών

1. Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών με την μεγάλη πτώση της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, (με συνολική πτώση πάνω από 12%!),  την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, και συνολικά τον κόσμο που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στρέφεται προς τα αριστερά να είναι πάνω από τα επίπεδα του 2012, αποτυπώνει την σφοδρή καταδίκη της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και την ανάγκη να αλλάξουν τα πράγματα. Η κυβέρνηση ΝΔ-ΕΛΙΑΣ είναι μειοψηφική, βαθιά απονομιμοποιημένη δεν έχει δικαίωμα να συνεχίσει την αντιδραστική πολιτική.

2. Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη αποτυπώνει τη διάθεση ευρύτερων κομματιών εργαζομένων να απαλλαγούν από την κυβέρνηση της καταστροφής. Η στήριξη αυτή δεν αποτελεί σε κανένα βαθμό στήριξη της δεξιάς στροφής της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ (με την επιμονή στο ευρώ, το «ανήκουμε στην Δύση», την αναγνώριση του χρέους κ.λπ.) Αντίθετα, η επιμονή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε μια δεξιά στροφή προσαρμογής εντός των πλαισίων της ΕΕ και του συστήματος  δεν μπορεί να εμπνεύσει στις λαϊκές τάξεις την αυτοπεποίθηση ότι υπάρχει πραγματικά άλλος δρόμος σε ρήξη με την ΕΕ, το χρέος και την Τρόικα.

3. Η εκλογική άνοδος της Χρυσής Αυγής αποτελεί ανησυχητική εξέλιξη και δείχνει ότι η πραγματική απάντηση στους φασίστες δεν μπορεί να έρθει με την επίκληση της «νομιμότητας» και των «θεσμών» αλλά με ένα μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα που θα διεκδικήσει να διώξει τους φασίστες από τις γειτονιές, τους χώρους δουλειάς, τα συνδικάτα, που δεν θα τους επιτρέπει να δηλητηριάζουν με τη φασιστική και ρατσιστική ιδεολογία τους εργαζομένους και νέους.

4. Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να συνεχίσει το καταστροφικό έργο της. Γι αυτό και επιδιώκει να δημιουργήσει διαφόρων ειδών αναχώματα (είτε με τη μορφή του Ποταμιού της διαπλοκής είτε με τη μορφή των εκλογικών εγχειρημάτων που ελέγχονται από επιχειρηματικές - αθλητικές μαφίες) με στόχο την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού σε φιλομνημονιακή κατεύθυνση.

Η επιλογή μας είναι μια και μόνη: Απαιτείται ένας νέος γύρος αγώνων για να μην περάσουν τα αντιδραστικά μέτρα που προωθούνται άμεσα (ξεπούλημα σε ενέργεια, νερά, λιμάνια, νέο ασφαλιστικό, χαράτσια), για να ανατραπεί συνολικά το μαύρο μέτωπο κυβέρνησης-ΕΕ-κεφαλαίου. Για να μην αφήσουμε να ανασυνταχτούν οι δολοφόνοι της Χ.Α. Οι εκλογικές αυταπάτες που κατά κόρον διέδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ (25 ψηφίζουμε, 26 φεύγουν) δεν οδηγούν πουθενά. Δεν φεύγουν αν δεν τους διώξουμε με την δύναμη των αγώνων μας!

5. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε μια δύσκολη, τριπλή εκλογική αναμέτρηση. Ήρθε σε επικοινωνία με δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές και λαϊκούς ανθρώπους. Έκανε ένα σοβαρό «άνοιγμα», με δεκάδες συγκεντρώσεις, περιοδείες και ομιλίες σε τόπους δουλειάς κλπ, πράγμα που αποτυπώθηκε σε σημαντικό βαθμό στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές. Φάνηκε, ότι υπάρχει ένα ευρύτερο ρεύμα, που στον έναν ή τον άλλο βαθμό αντιμετωπίζει θετικά την ανάγκη για μια μετωπική αντικαπιταλιστική Αριστερά που να διεκδικεί τον «άλλο δρόμο» της ανατροπής, χωρίς χρέος και μνημόνια, έξω από ευρώ και ΕΕ, με τους εργαζόμενους στο τιμόνι.

Ωστόσο, και παρά την αύξηση του ποσοστού της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε σχέση με τον Ιούνη του 2012 και τις ευρωεκλογές του 2009, το αποτέλεσμα είναι πίσω από τις δυνατότητες και τις προσδοκίες μας. Φάνηκε ότι σε εκλογές με έντονα πολιτικά διλήμματα δεν κατορθώνουμε να πείσουμε το υπαρκτό δυναμικό που εκτιμά και συμφωνεί με τις απόψεις μας να μας ακολουθήσει και εκλογικά. Αυτό αποτυπώνει και δικές μας αδυναμίες που πρέπει να κάνουμε σημαντικά βήματα υπέρβασής τους, όπως στην αποσαφήνιση και το βάθαιμα της πολιτικής πρότασης και του αντικαπιταλιστικού προγράμματος, στην πολιτική των συμμαχιών και την μετωπική συμπόρευση, στην συγκρότηση και ενωτική επανεκκίνηση της  ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ως ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα δούμε με τρόπο αυτοκριτικό το αποτέλεσμα αυτό και θα συζητήσουμε τις αιτίες του τόσο μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις τοπικές και κλαδικές επιτροπές της αλλά ανοιχτά και συντροφικά με τον κόσμο του αγώνα..

6. Σε κάθε περίπτωση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα μείνει στην πρώτη γραμμή των αγώνων και των κινημάτων, θα αγωνιστεί για την κλιμάκωση των αγώνων ενάντια στην κυβέρνηση της καταστροφής, θα επιμείνει στο δρόμο της κοινής δράσης των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς και των αγωνιστικών δυνάμεων μέσα στο κίνημα, στο δρόμο της μετωπικής συμπόρευσης των αγωνιστών και των δυνάμεων της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής και αντιΕΕ Αριστεράς, θα βαθύνει την πολιτική και προγραμματική επεξεργασία της.

Με την πεποίθηση ότι ανοίγονται μεγαλύτερες δυνατότητες για ένα κίνημα που δεν θα αφήσει να περάσουν τα κυβερνητικά σχέδια που θα προωθηθούν άμεσα, να διεκδικήσει να πάρει πίσω τις δουλειές, τους μισθούς κλπ, όλες τις κατακτήσεις που λεηλάτησαν τα μνημόνια. Με το βλέμμα στραμμένο στην αγωνία των αγωνιστών για να μπορέσει να νικήσει ο πολύμορφος εργατικός και λαϊκός ξεσηκωμός αλλά και την προσδοκία τους για μια Αριστερά που θα είναι δύναμη ανατροπής και όχι διαχείρισης.

ΠΗΓΗ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ ΤΟΥ ΠΓ ΤΟΥ ΕΕΚ ΓΙΑ ΤΑ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ 25/5/14

Η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου δεν μπορεί να κάνει το μαύρο-άσπρο στις τηλεοπτικές οθόνες του αστικού συστήματος χωρίς να ρεζιλεύεται στα μάτια του λαού. Η αναμφισβήτητη αλήθεια είναι ότι η μνημονιακή κυβέρνηση υπέστη δεινή πολιτική ήττα και μαυρίστηκε από την λαϊκή οργή στις τριπλές κάλπες της 25ης Μαΐου, χάνοντας την μεγαλύτερη και πολυπληθέστερη περιφέρεια της χώρας, την Αττική, χάνοντας σε πανελλαδικό εκλογικό ποσοστό και προπαντός χάνοντας την πρώτη θέση που κρατούσε με χίλια ζόρια από τις εκλογές του 2012 και την οποία καταλαμβάνει πια ο ΣΥΡΙΖΑ, σε απόσταση μάλιστα 3,87 ποσοστιαίων μονάδων.    

Καμιά χοντροκομμένη αριθμητική δεν μπορεί να αθροίσει το ποσοστό της ΝΔ και το ποσοστό της μαδημένης καχεκτικής πασοκικής “Ελιάς” ή και του τηλεοπτικού παρα-πόταμου για να βγάλει μιαν ανύπαρκτη κυβερνητική πλειοψηφία. Αν μπορούσαν πολιτικά να αθροιστούν θα το κάνανε ήδη προεκλογικά σχηματίζοντας κοινό ή συμμαχικό ψηφοδέλτιο. Αν το βενιζελικό ΠΑΣΟΚ και το σταυροθεοδωρακικό Ποτάμι μπορούσαν να συναθροιστούν δεν θα χρειάζονταν η μηντιοκρατία των καναλαρχών μεγαλοκαπιταλιστών να ανοίξει στα γρήγορα νέα κοίτη και να φτιάξει Ποτάμι. 

Ουσιαστικά, όμως, την ανυπαρξία μιας Κεντροαριστεράς ικανής και πρόθυμης να συμπράξει στα μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού της τρόικας την απέδειξε περίτρανα η δίκαιη εκλογική συντριβή της ΔΗΜΑΡ. Κανείς δεν της συγχώρησε την συμμετοχή της στην μνημονιακή κυβέρνηση κι όχι την αποχώρησή της, όπως τσιρίζουν οι Βενιζελοσαμαράδες κι όσοι Ψαριανοί βιάζονται να πάρουν μια εφήμερη υπουργική καρέκλα χωρίς πόδια στον επόμενο ανασχηματισμό του Σαμαρά.

Η ραγδαία φθορά του κυβερνητικού ανεμομαζώματος, της φθαρμένης ΝΔ και του διαλυόμενου ΠΑΣΟΚ, τους κάνει να ψάχνουν να κατασκευάσουν εφεδρείες. Ακόμα κι η εκλογική μαγειρική επιστρατεύτηκε για να σταθεροποιήσει τους κυβερνώντες. Μήπως η αυθαίρετη διεξαγωγή του πρώτου γύρου των περιφερειακών-δημοτικών εκλογών στις 18 Μαΐου και μάλιστα με καλυμμένη την πολιτική ταυτότητα των φιλοκυβερνητικών υποψηφίων δεν χρησιμοποιήθηκε για να φανεί ότι η μαδημένη Δεξιά κρατάει ακόμα κι ότι το ετοιμοθάνατο ΠΑΣΟΚ δεν πέθανε οριστικά ώστε να πάνε κι οι δυο καλύτερα και στις ευρωεκλογές;

Είναι μεθοδολογικό λάθος να συγκρίνονται τα αποτελέσματα του 2014 με εκείνα των ευρωεκλογών του 2009 ή και των εθνικών εκλογών του Ιουνίου 2012.

Το 2009, την επαύριο της εξέγερσης του Δεκέμβρη που έφερε στο προσκήνιο αντικειμενικά την κρίση της πολιτικής εξουσίας σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης,  υπήρχαν ακόμα ολέθριες αυταπάτες στον λαό για μια διέξοδο μέσα στα πλαίσια του πολιτικού συστήματος με την εκλογή του ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου. Το 2012, πάλι, αντίθετα, ο λαϊκός ξεσηκωμός κατά των μνημονίων οδήγησε στην κατάρρευση του αστικού δικομματισμού της Μεταπολίτευσης, αφήνοντας, στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου, να αναδυθεί μια ασταθής πόλωση ανάμεσα στις μνημονιακές δυνάμεις, με κέντρο την τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και στις λαϊκές προσδοκίες κατάργησης των μνημονίων που εκτίναξαν τον αριστερό ρεφορμιστικό ΣΥΡΙΖΑ στην θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Στο διάστημα 2012-14, δεν ξεπεράστηκε ούτε η οικονομική κρίση ούτε η πολιτική κρίση εξουσίας, καθώς η κυβέρνηση Σαμαρά έχανε τα υποστυλώματά της, η τρικομματική γίνονταν δικομματική, το ΠΑΣΟΚ διαλυόταν και η ίδια η ΝΔ φυλλοροούσε. Οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες ήταν διάσπαρτοι, χωρίς να πάρουν τις διαστάσεις του γενικευμένου ξεσηκωμού όπως στην προηγούμενη διετία. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραμένοντας πόλος έλξης των λαϊκών προσδοκιών, έσπειρε αμφιβολίες στον λαό και προχωρούσε σημειωτόν, καθώς ταλαντευόταν και μετατοπιζόταν δεξιότερα, προσαρμοζόμενος στο καπιταλιστικό περιβάλλον, στο ΔΝΤ, την ΕΕ, ακόμα και το ΝΑΤΟ.  

Έτσι, εάν το 2012 ο παλιός δικομματισμός κατέρρευσε, το 2014 κανένας νέος διπολισμός δεν αποκρυσταλλώθηκε. Η Δεξιά του Σαμαρά χάνει διαρκώς έδαφος και συμμάχους, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει αργά έδαφος, χωρίς να σταθεροποιεί ηγεμονία και χωρίς αξιόπιστους συμμάχους (αντίθετα, όπως δείξανε τα αυτοδιοικητικά του σχήματα, επικράτησαν σάπιοι συμβιβασμοί με στροφή προς τα δεξιά).

Παρόλα αυτά οι λαϊκές δυσαρέσκειες και προσδοκίες συνεχίζουν να προσανατολίζονται κυριαρχικά προς τα αριστερά, προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και συμπιέστηκαν τα άλλα αριστερότερα ψηφοδέλτια, πχ. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή και του ΕΕΚ. Η ηγεσία του ΚΚΕ πάλι, δεν κρύβει την δυσφορία της για την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ, προτιμάει να εθελοτυφλεί και να λέει ότι τίποτα δεν άλλαξε, να μιλάει αυτάρεσκα για “τάσεις επανασυσπείρωσης” γύρω του, χωρίς να βλέπει ότι απέχει πια έτη φωτός από την πάλαι ποτέ ηγεμονία του, χωρίς να παλεύει άμεσα με πρόταση εξουσίας.

Κι όμως, η κρίση εξουσίας εντείνεται. Η αποσύνθεση του αστικού πολιτικού συστήματος συνεχίζεται, κλιμακώνοντας την κοινωνική διάλυση και την απόγνωση, που τροφοδοτούν την απειλητική άνοδο της ναζιστικής “Χρυσής Αυγής” -παράλληλη με ανάλογα φαινόμενα σε όλη την Ευρώπη- που η καθεστωτική Αριστερά, στοχοπροσηλωμένη στον αστικό κοινοβουλευτισμό, στην νομιμότητα απέναντι στο κράτος και τον καπιταλισμό αδυνατεί να αντιμετωπίσει, όταν δεν ρίχνει και η ίδια λάδι στην φωτιά.

Η αποσύνθεση του πολιτικού συστήματος κλιμακώνεται σε αποσύνθεση της ίδιας της πολιτικής σφαίρας, όπως δείχνουν τα συμπτώματα εκβαρβάρωσης, με τις εκλογικές “επιτυχίες” Μπέου και Μαρινάκη σε Βόλο και Πειραιά.

Σε δύσκολες συνθήκες πόλωσης, το ΕΕΚ έδωσε τολμηρά το παρόν και σ’ αυτήν την μάχη, χωρίς υλικά μέσα, αποκομμένο από τα ΜΜΕ, με μόνη δύναμη την          κομμουνιστική αυταπάρνηση και το πολιτικό πάθος των μελών και υποστηρικτών του. Χωρίς αυταπάτες και μόλις στο όριο των 4,5 χιλιάδων ψήφων και του 0,08%, σπείραμε για το μέλλον. Προωθήσαμε πανελλαδικά το ασυμβίβαστο επαναστατικό μήνυμά μας: στην καταστροφική κρίση του συστήματος και σε μιαν ΕΕ φυλακή των λαών, χρεοκοπημένη κι όπου ο φασισμός σηκώνει κεφάλι, η μόνη διέξοδος είναι η εργατική εξουσία και οι Ενωμένες Σοσιαλιστικές Πολιτείες της Ευρώπης.
 

Το ΠΓ της ΚΕ του ΕΕΚ-Τροτσκιστές

26 Μαΐου 2014

ΝΑΡ-ΚΑ | Πρώτα σχόλια για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

Πρώτα σχόλια του γραφείου τύπου του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

1. Οι ευρωεκλογές και ο 2ος γύρος των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών αποτυπώνουν την ανερχόμενη λαϊκή διάθεση για καταδίκη της συγκυβέρνησης, της πολιτικής των μνημονίων, της χωρίς τέλος επίθεσης στα λαϊκά-εργατικά δικαιώματα. Το εκλογικό αποτέλεσμα με την πρώτη θέση του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές σε συνδυασμό με την κατάκτηση της περιφέρειας Αττικής και τη σημαντική πτώση της ΝΔ και ιδιαίτερα του μεταμφιεσμένου σε «ΕΛΙΑ» ΠΑΣΟΚ, δεν νομιμοποιεί τη συνέχιση της κυβερνητικής πολιτικής των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων και την πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων του κεφαλαίου, των τοκογλύφων δανειστών και των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, του ΔΝΤ και της ΕΕ. Δεν νομιμοποιεί την παραμονή της κυβέρνησης στην εξουσία.

2. Από αύριο κιόλας οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι αναγκαίο με την ανασυγκρότηση του κινήματος να αναπτύξουν σε ανώτερο επίπεδο τους αγώνες για να αποτρέψουν την εφαρμογή των αντιλαϊκών μέτρων που είναι σε εξέλιξη και κάθε νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο, να αποσταθεροποιήσουν ακόμα περισσότερο και να ανατρέψουν την κυβέρνηση μειοψηφίας και την πολιτική του μαύρου μετώπου ΕΕ-ΔΝΤ.

3. Ωστόσο, το αποτέλεσμα δεν δικαιολογεί ούτε πανηγυρισμούς, ούτε εφησυχασμό του λαού και της μαχόμενης αριστεράς. Το μαύρο μέτωπο δεν θα πέσει με εκλογικούς και κοινοβουλευτικούς περίπατους όπως διατυμπανίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Το σύστημα και η κυρίαρχη πολιτική επιδιώκουν και δημιουργούν εφεδρείες του δεξιού, φιλοΕΕ μπλοκ από Ποτάμι και Γέφυρες, έως το ΛΑΟΣ και τους φασίστες της Χ.Α. Για να νικηθεί απαιτείται συνολικός αντιΕΕ-αντικαπιταλιστικός αγώνας, απαιτείται να αλλάξει η πολιτική και όχι μόνο ο διαχειριστής, που μάλιστα αποδέχεται την θέση της Ελλάδας στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.

4. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έδωσε σε πολύ δύσκολες συνθήκες την τριπλή εκλογική μάχη και κατέγραψε ένα σημαντικό και υπολογίσιμο πολιτικό ρεύμα που αναζητά μια εργατική διέξοδο σε αγωνιστική, αντιΕΕ, αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Ωστόσο και παρά τον υπερδιπλασιασμό του ποσοστού της σε σχέση με τις ευρωεκλογές του 2009 και τις βουλευτικές του Ιούνη 2012, το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών είναι κάτω από τις δυνατότητες και τις προσδοκίες, γεγονός που οφείλεται στην αδύνατη ακόμα πολιτική συγκρότηση του αντικαπιταλιστικού ρεύματος και στο ότι είναι ευάλωτο στα εκβιαστικά εκλογικά διλήμματα. Για τα συμπεράσματα της εκλογικής μάχης θα συζητήσουμε το επόμενο διάστημα πιο ολοκληρωμένα με συλλογικό και δημοκρατικό τρόπο, το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

5. Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση χαιρετίζει τους χιλιάδες αγωνιστές που στήριξαν και έδωσαν μαζί τη μάχη για την ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα συνεχίσουν πιο μαχητικά την πάλη για τα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα και για την ανώτερη πολιτική ενοποίηση και συγκρότηση του αριστερού-αντικαπιταλιστικού ρεύματος, για ένα αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής της αντεργατικής επιδρομής του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κυβερνήσεών τους. 

Αθήνα, 25 Μάη 2014

ΠΗΓΗ

ΝΑΡ-ΚΑ | Δυνατότητες για ελπιδοφόρο αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές

Δυνατότητες για ελπιδοφόρο αποτέλεσμα στις ευρωεκλογές

• Να σπάσει ο αντιδημοκρατικός εκλογικός φραγμός
• Τοποθέτηση για τον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών

Ανακοίνωση του Γραφείου της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

1. Λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές υπάρχουν οι δυνατότητες για να εκφραστεί η οργή του λαού και της νεολαίας, σε μια συνειδητή κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής της άθλιας συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, μαυρίσματος της φασιστική Χρυσή Αυγή και απόρριψης των πολυποίκιλων συστημικών δεκανικιών, από το Ποτάμι και την ΔΗΜΑΡ μέχρι τους ΑΝ.ΕΛ. και τα εθνικιστικά μορφώματα. Υπάρχουν οι δυνατότητες για μια σημαντική εκλογική επιτυχία της αντικαπιταλιστικής αντιΕΕ Αριστεράς, για μια ενισχυμένη και δυνατή ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Θα πρόκειται για ένα ελπιδοφόρο βήμα μπροστά, που θα συμβάλλει ποιοτικά στην αναγκαία αντεπίθεση των αγώνων και σε ένα μέτωπο ρήξης και ανατροπής που θα ρίξει την μαύρη συγκυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και τη «χούντα» κεφαλαίου – ΕΕ – ΔΝΤ. Ένα ελπιδοφόρο βήμα μπροστά στην αναγκαίο άλλο δρόμο της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, για ψωμί – δουλειά – δημόσια αγαθά – ελευθερία, χωρίς μνημόνια, χρέος, ευρώ και Ευρωπαϊκή Ένωση, σε ρήξη με το κεφάλαιο, για να έρθει ο πλούτος και η εξουσία στα χέρια των εργαζομένων. Ένα ελπιδοφόρο βήμα μπροστά για την άλλη Αριστερά που έχει ανάγκη η εποχή μας, για μια Αριστερά ανατρεπτική και νικηφόρα, σε ρήξη και υπέρβαση της Αριστεράς της διαχείρισης και της υποταγής που εκφράζει ο ΣΥΡΙΖΑ, της ηττοπάθειας και της περιχαράκωσης του ΚΚΕ.

Στα λίγα 24ωρα που απομένουν μέχρι το κλείσιμο της κάλπης της 25ης Μάη δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις στην μάχη της ψήφου υπέρ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η επαναστατική Αριστερά, που «μάτωσε» κυριολεκτικά στα τέσσερα χρόνια σκληρής ταξικής πάλης απέναντι στον μνημονιακό οδοστρωτήρα του κεφαλαίου, ζητά αποφασιστικά την ψήφο των εργαζομένων, των ανέργων, των νέων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο χρήσιμη ψήφος για τον λαό, είναι δύναμη για τον αγώνα του. Απορρίπτουμε κατηγορηματικά την απαράδεκτη εκβιαστική εκστρατεία, που μάλιστα εκπορεύεται από επιτελεία της Αριστεράς, περί χαμένης ψήφου. Χαμένη είναι η ψήφος που πηγαίνει στην Αριστερά που θεωρεί αδιαμφισβήτητο το «δυτικό πλαίσιο», την ΕΕ και το ΝΑΤΟ (όπως είπε ο Α. Τσίπρας), που σχεδιάζει να συγκυβερνήσει με ρετάλια του δικομματισμού, που δεν τολμά να συγκρουστεί με το κεφάλαιο και το σύστημα. Επίσης, δεν δίνει προοπτική η ψήφος στην Αριστερά που αρνείται την ανατρεπτική επαναστατική τακτική και στρατηγική και έχει όραμα την αναπαλαίωση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

2. Η δυνατότητα για μια ισχυρή και εκλογικά ΑΝΤΑΡΣΥΑ αναδείχθηκε την προηγούμενη Κυριακή 18 Μάη, όταν οι αριστερές αντικαπιταλιστικές κινήσεις σε 12 από τις 13 Περιφέρειες της χώρας συγκέντρωσαν 128.000 ψήφους, ποσοστό 2,3%. Ακόμα υψηλότερα ήταν τα ποσοστά που συγκέντρωσαν οι δεκάδες αντικαπιταλιστικές αριστερές κινήσεις στις δημοτικές εκλογές. Αυτή η εκλογική πανελλαδική καταγραφή δείχνει πως είναι ρεαλιστικός ο στόχος για να σπάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις ευρωεκλογές της 25ης Μάη το αντιδημοκρατικό όριο του 3% και να εκλέξει ευρωβουλευτή. Καλούμε τους εργαζόμενους, τους αγωνιστές του κινήματος και της Αριστεράς να ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και να σπάσουν τα όρια. Δεν έχουμε αυταπάτες φυσικά για το ευρωκοινοβούλιο. Έχει όμως ιδιαίτερη σημασία να ενισχυθεί αποφασιστικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η δύναμη που έχει την πιο ξεκάθαρη στάση ενάντια στο ευρώ και την ΕΕ, από θέσεις εργατικές και διεθνιστικές.

3. Τα αποτελέσματα των εκλογών για περιφέρειες και δήμους στις 18 Μάη κατέγραψαν την καταδίκη των κυβερνητικών επιλογών και των εκλεκτών της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ (όχι στο βαθμό και την ένταση που απαιτούν οι συνθήκες). Εμφάνισαν όμως και τις εφεδρείες που διαθέτει το αστικό πολιτικό σύστημα: με ανεξάρτητους υποψηφίους, βαθιά εξαρτημένους από την αστική πολιτική, το κεφάλαιο (τοπικό και ευρύτερο) και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Με τους θεσμούς του τοπικού κράτους, σε περιφέρειες και δήμους να αναδείχνονται σε κέντρα διαπλοκής των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων και να μετατρέπονται σε άθλια πτωχοκομεία, που εξαγοράζουν συνειδήσεις. Με τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής να μετατρέπουν τη δυσαρέσκεια σε φασιστικό δηλητήριο, συγκροτώντας μια μεγάλη απειλή για το εργατικό και λαϊκό κίνημα. Όλα αυτά χρειάζονται βαθύτερη ανάλυση και κυρίως ανάπτυξη μιας πολύπλευρης παρέμβασης (αγωνιστικής, πολιτικής, ιδεολογικής). Υπογραμμίζουν όμως και την ανάγκη μιας άλλης Αριστεράς, αντικαπιταλιστικής και επαναστατικής, βαθιά ριζωμένης μέσα στο λαό, που θα εμπνεύσει μια συνολική αντεπίθεση του εργατικού λαϊκού κινήματος. Πολύ περισσότερο όταν καταγράφηκαν τα όρια (και εκλογικά) στο πεδίο αυτό της διαχειριστικής Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ και της ρεφορμιστικής του ΚΚΕ. Όταν αποκαλύπτεται πόσο ρηχό κι επικίνδυνο είναι το σύνθημα «στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν».

4. Ο δεύτερος γύρος των τοπικών εκλογών είναι αποτέλεσμα ενός απαράδεκτου αντιδημοκρατικού εκλογικού συστήματος, κάτι το οποίο δεν μπορούμε ποτέ να ξεχνούμε. Στον δεύτερο γύρο εκλέγονται οι δήμαρχοι και περιφερειάρχες, την ώρα που το τοπικό κράτος (περιφέρειες και δήμοι) συνδέεται ασφυκτικά με τις ντιρεκτίβες των μνημονίων, της ΕΕ και της συνολικής αστικής διαχείρισης και ενισχύονται ως πεδίο ανάταξης της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η αντικαπιταλιστική Αριστερά, οι μαχόμενες δυνάμεις του εργατικού κινήματος θα αντιμετωπίσουν την μάχη του δευτέρου γύρου, με τα ίδια κριτήρια που μίλησαν προεκλογικά, με τα ίδια κριτήρια που θα παλέψουν και μετεκλογικά:

- Ψηφίζουμε με κριτήριο το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, ενάντια στα μνημόνια, το χρέος, τον Καλλικράτη, το κεφάλαιο, τις διαχειριστικές λογικές και την ΕΕ. Δεν ψηφίζουμε κανέναν διαχειριστή, δεν υποκύπτουμε σε εκβιαστικά διλήμματα, ψηφίζουμε υπέρ της αναγκαιότητας για μια άλλη ανατρεπτική Αριστερά και ένα νικηφόρο κίνημα.

- Μαυρίζουμε την αδίσταχτη συμμορία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ και τους εκπροσώπους της. Μαυρίζουμε τους υποψηφίους της μνημονιακής κόλασης, τους εκλεκτούς των επιχειρηματιών και της «χούντας» του κεφαλαίου, τα συνεταιράκια της διαπλοκής, της αρπαχτής και της φασιστικής παραλλαγής.

- Απορρίπτουμε το δίλημμα «ΣΥΡΙΖΑ ή Μέρκελ». Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, όπως εκφράζεται και από τους υποψηφίους του στις Περιφέρειες και στη συντριπτική πλειονότητα των δήμων, παρά τη διαφορά της από την πολιτική των ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, είναι εντός του πλαισίου της ΕΕ και της κυρίαρχης πολιτικής. Εκφράζει μια διαχειριστική λογική, που ακυρώνει τελικά την παρέμβαση του ανατρεπτικού μαζικού κινήματος, του μόνου που μπορεί να επιβάλλει απαντήσεις προς όφελος των εργαζομένων. Δεν ισοπεδώνουμε τα πράγματα, όπως κάνει το ΚΚΕ, ούτε πριμοδοτούμε τον ενδοαριστερό εμφύλιο. Δεν θα γίνει όμως η μαχόμενη Αριστερά, ούτε στον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών, ούτε σε άλλες κάλπες και μάχες, δωρητής σώματος στην πολιτική της διαχείρισης και της υποταγής, η οποία πρέπει να ηττηθεί μέσα στο μαζικό κίνημα και την Αριστερά, για να ανοίξει ο δρόμος για την ανατροπή.

- Υποστηρίζουμε πως είναι εξαιρετικά αναγκαίο από την 26η Μάη να προωθηθεί το αγωνιστικό μέτωπο ρήξης και ανατροπής, με συμβολή όλων των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς και του κινήματος, παρά τις πολιτικές διαφορές τους. Από τη σκοπιά αυτή και θέλοντας να ενισχύσουμε αυτή την προοπτική στο κίνημα, χωρίς αυταπάτες για τη διαχείριση των δήμων, η αντικαπιταλιστική Αριστερά και οι αγωνιστές της Αριστεράς (συζητώντας συλλογικά και δημοκρατικά στις Τ.Ε. της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στις τοπικές αντικαπιταλιστικές κινήσεις) μπορούν να αντιμετωπίσουν με θετικό τρόπο εκείνους τους συνδυασμούς που προέρχονται από την Αριστερά και βρίσκονται σε αντιπαράθεση με κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ – κεφάλαιο, με αντιΕΕ και αντιδιαχειριστική λογική, παρά τις αδυναμίες και τα πολιτικά τους όρια. Πρόκειται για συγκεκριμένη πολιτική λογική: ούτε λέει «ψηφίζουμε παντού Αριστερά» (σβήνοντας τις κρίσιμες πολιτικές διαφορές και θεωρώντας με γενικότητες την «Aριστερά» ένα ενιαίο υποκείμενο και πολιτικό χώρο), ούτε απορρίπτει συλλήβδην όσους δεν συμφωνούν ακριβώς με τις δικές μας απόψεις.

το Γραφείο της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Αθήνα, 22/5/2014

ΠΗΓΗ

Δεν μετράει η διαφορά ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, αλλά η πραγματική διαφορά πολιτικής

Φτάνουμε στην τελική ευθεία της μάχης των εκλογών με όλα τα πολιτικά ενδεχόμενα ανοιχτά. Η συγκυβέρνηση έριξε τα διλήμματα της «πολιτικής σταθερότητας», έβαλε τις δυνάμεις του διεθνούς κεφαλαίου (από την Μέρκελ μέχρι τους Άραβες) να παρελάσουν για να στηρίξουν το υπηρετικό τους προσωπικό, έδωσε τις χάντρες του κοινωνικού μερίσματος. Πάνω από όλα φρόντισε να ψηφίσει το νέο Μεσοπρόθεσμο επιχειρώντας να δέσει τον λαό και την χώρα σε καθεστώς μνημονιακής βαρβαρότητας και αποικιοκρατικής επιτήρησης, όχι για τέσσερα χρόνια, αλλά για πολλές δεκαετίες.

Η αξιωματική αντιπολίτευση (ΣΥΡΙΖΑ) με την σειρά της, φρόντισε σε αυτή την εκλογική μάχη να μας υπογραμμίσει ότι δεν πρόκειται να αλλάξει σχεδόν τίποτα. Δυο βδομάδες πριν ο Α. Τσίπρας μας είπε ότι δεν θα επαναφέρει τον 13^ο και 14^ο μισθό. Ο Γ. Σταθάκης προχτές μας είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ουσιαστικά, δεν θα επαναφέρει καθολικά ούτε τον κατώτερο μισθό. Η δήλωση αυτή αποτελεί το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της «απαλλαγής από τα μνημόνια» που κάποτε είχε υποσχεθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Σε αυτή την εκλογική μάχη και βάζοντας οριστικά πλώρη για την κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκαθάρισε ότι μαζί με το ευρώ θεωρεί απαραβίαστο και το «μνημονιακό κεκτημένο» της αστικής τάξης.

Έτσι, η αστική τάξη επιχειρεί να οργανώσει μέσα από την τριπλή εκλογική μάχη το πολιτικό σύστημα της επόμενης ημέρας, της νέας κυβερνητικής σταθερότητας που θα αντικαταστήσει τα φθαρμένα άλογα των Σαμαρά-Βενιζέλου, και θα καλύψει την το κενό εκπροσώπησης που δημιουργεί η κρίση του πολιτικού συστήματος και η κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ. Το νέο μενού περιλαμβάνει το λίφτιγκ σε ΝΔ (Νέα Ελλάδα), ΠΑΣΟΚ (Ελιά) και τους φασίστες, τα μιντιακά κατασκευάσματα για μπαλαντέρ (Ποτάμι), την άμεση παρέμβαση δυνάμεων του κεφαλαίου (Μαρινάκης, Κόκκαλης) και την οριστική ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ στο «ατλαντικό» και «μνημονιακό» κεκτημένο.

Βασική προϋπόθεση για την ανατροπή αυτού του αστικού σχεδίου και την επιβολή μιας πρώτης έστω αποσταθεροποίησης της επίθεσης είναι η αποφασιστική ενίσχυση των δυνάμεων που είναι έξω από αυτό και σε πρώτη γραμμή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι η ενίσχυση των δυνάμεων που παλεύουν για την ανατροπή της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ανατροπής της επίθεσης, αποσταθεροποίησης συνολικά του σάπιου πολιτικού προσωπικού της άρχουσας τάξης. Που επιμένουν πως πρέπει να καταργηθούν τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, να έρθουμε σε σύγκρουση με το κεφάλαιο και την ΕΕ και να φύγουμε από αυτήν, να παρθούν άμεσα μέτρα ανακούφισης και βελτίωσης της ζωής της εργατικής τάξης και του λαού. Που παλεύουν, δηλαδή να αλλάξει δρόμο η ελληνική κοινωνία όχι διαχειριστή η κυβερνητική εξουσία. Οι δυνάμεις που παλεύουν για ένα κίνημα, που θα αποκρούσει και θα ανατρέψει αυτήν την πολιτική και το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που την στηρίζει. Που είναι δύναμη αποφασιστικότητας και ενότητας μέσα στους αγώνες, δημιουργίας του αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής. Που οικοδομούν μια Αριστερά ανεξάρτητη από το σύστημα, έξω από την συναλλαγή και τα παιγνίδια με το κατεστημένο.

Κάθε ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ένα «όχι» στην προσπάθεια να ακρωτηριαστούν οι αγώνες και οι ελπίδες του λαού, να φυλακιστεί ξανά το αίτημα ανατροπής στην ευρωπαϊκή και «μνημονιακή» σταθερότητα που εγγυάται ο ΣΥΡΙΖΑ. Αποτελεί αποδοκιμασία της πολιτικής του, που κινείται προς μια μικρή αλλαγή μείγματος της ασκούμενης πολιτικής. Αποτελεί υπέρβαση της λογικής του ΚΚΕ, που καλλιεργεί την ηττοπάθεια, αρνούμενο τη συμβολή σε ένα μέτωπο ανατροπής, διευκολύνοντας έτσι το περπάτημα των ανώδυνων κυβερνητικών «λύσεων σωτηρίας».

Αποτελεί θετική συμβολή για να ενεργοποιηθούν ευρύτερες ενωτικές διαδικασίες στην κατεύθυνση του μετώπου της αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, αντι ΕΕ αριστεράς, για να δοθεί μια νέα πνοή και ελπίδα στον μαχόμενο κόσμο.

Μας λένε άλλοτε καλόπιστα και άλλοτε όχι, «αυτό που θα μετρήσει είναι η διαφορά ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ». Αυτό που μετράει είναι η διαφορά στην πολιτική όχι η διαφορά των κοινοβουλευτικών ποσοστών. Γιατί αν όσο μεγαλώνει η διαφορά στα ποσοστά μικραίνει η απόσταση στην πολιτική τότε πάμε όχι σε «νίκη», αλλά σε ήττα του κινήματος.

Άλλωστε, η κάθε δύναμη, ανάλογα με το βάρος της, επιδρά στο πολιτικό σκηνικό, στον συνολικό συσχετισμό δυνάμεων και το στρέφει είτε σε δεξιά-διαχειριστική, είτε σε αριστερή φιλολαϊκή, ανατρεπτική κατεύθυνση. Αυτή η επίδραση είναι πολύ πιο ουσιαστική για τις ίδιες τις πολιτικές εξελίξεις από το κακέκτυπο των «δύο μονομάχων» και της μεταξύ τους διαφοράς.

Μας λένε «ναι, αλλά έτσι θα φύγει η κυβέρνηση». Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο βαθιά ψήφος κατά της κυβέρνησης, των μνημονίων, της ΕΕ. Αλλά επιπλέον, αυτή η κυβέρνηση δεν πρόκειται να φύγει από μόνη της. Έχει πολύ βρώμικη δουλειά να τελειώσει, είναι τεράστια τα συμφέροντα που την κρατάνε. Πρέπει να ανατραπεί με την δύναμη του λαϊκού ξεσηκωμού. Όχι να περιμένουμε μέχρι τον άλλο Φλεβάρη, για να ολοκληρώσει την καταστροφή και να ξαναζήσουμε το δίλημμα «ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ», ο οποίος εν τω μεταξύ θα έχει συμβάλλει τα μέγιστα στο κλίμα της εκλογικής αναμονής, όπως από το 2012 μέχρι σήμερα. Η ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι δύναμη για την ανατροπή της κυβέρνησης.

Μας λένε «να βγει τώρα ΣΥΡΙΖΑ να ανασάνει ο λαός και βλέπουμε. Σε συνθήκες κοινωνικής καταστροφής τι ανατροπή να γίνει»; Όμως για να ανασάνει ο λαός, για να μπει φρένο στην κατρακύλα πρέπει να τιναχτούν στον αέρα τα μνημόνια και οι δανειακές συμβάσεις, οι συνθήκες της «οικονομικής διακυβέρνησης» και συνολικά της ευρωζώνης και της ΕΕ. Η «επιβίωση» δεν προηγείται της ανατροπής. Ο δρόμος για την επιβίωση περνάει μέσα από την αντικαπιταλιστική ανατροπή. 

Αντώνης Δραγανίγος, μέλος της Κ.Σ.Ε της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και της Π.Ε. του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

ΠΗΓΗ

ΝΑΡ-ΚΑ | ΗΠΑ, ΕΕ, νεοφασίστες δολοφονούν στην Ουκρανία

Ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Τα φασιστικά τάγματα εφόδου των εκπαιδευμένων δολοφόνων, που τους περιφέρει από πόλη σε πόλη το υποστηριζόμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις ΗΠΑ καθεστώς νεοφιλελεύθερων/νεοναζί του Κιέβου, προχώρησαν σε μαζικές δολοφονίες. Με τον οργανωμένο εμπρησμό του κτιρίου της Βουλής των συνδικάτων στην Οδησσό την Παρασκευή οι νεκροί ξεπέρασαν τους 40 και οι τραυματίες τους 130. Η κατάσταση κλιμακώνεται επικίνδυνα με τη γενικευμένη ένοπλη στρατιωτική επιχείρηση του καθεστώτος του Κιέβου εναντίον των εξεγερμένων, τη συγκέντρωση Νατοϊκών δυνάμεων στην Πολωνία και τις Βαλτικές και τη διενέργεια νατοϊκών γυμνασίων, που οδηγούν σε ανάλογες κινήσεις της Ρωσίας στην περιοχή, καθώς και με τα κλιμακούμενα πακέτα οικονομικών κυρώσεων εναντίον της Ρωσίας που προετοιμάζουν οι ΗΠΑ και προωθούν από κοινού με τη γερμανική Ε.Ε. 

Η δήλωση του απεσταλμένου της Ρωσίας στον ΟΗΕ πως «η Δύση έχει κόψει κάθε πιθανότητα ειρηνικής λύσης στο ζήτημα της Ουκρανικής κρίσης, με το να στηρίζει τις αρχές του Κιέβου και την καταστολή που ασκούν», αποκαλύπτει το δραματικό και επικίνδυνο, για την ειρήνη και τους λαούς, χαρακτήρα που παίρνουν πλέον οι εξελίξεις στην Ουκρανία.

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση συμπαραστέκεται στον αγώνα των εξεγερμένων της Ανατολικής Ουκρανίας για την απόκρουση και συντριβή της αντιδραστικής εκστρατείας και του νεοφασισμού. Καταδικάζει κάθε πολιτική περιορισμού των δικαιωμάτων του ουκρανικού λαού. Καταγγέλλει τα σχέδια που εξυφαίνονται απαγόρευσης της δράσης των κομμουνιστών και άλλων αριστερών και αντιφασιστικών οργανώσεων.

Καταδικάζει την ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ στην Ανατολική Ουκρανία και άλλες περιοχές, τη στήριξη της εθνικιστικής κυβέρνησης, καθώς και την επιλογή της όξυνσης στο πλαίσιο του ανταγωνισμού τους με τη Ρωσία, που πολλαπλασιάζει τους κινδύνους ακόμη και ενός υπερτοπικού πολέμου με ανυπολόγιστες καταστροφές.

Καταδικάζει τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης, της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που συμμετέχουν στην αντιδραστική φιλοπόλεμη εκστρατεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, με κίνδυνο να εμπλέξουν τον λαό μας σε τυχοδιωκτισμούς.

Η Αριστερά οφείλει να πει αυτά που καιρό τώρα αποσιωπούνται.

Ο μοναδικά αναγκαίος αγώνας για την απαγκίστρωση από τα δεσμά των Ευρωενωσιακών και Νατοϊκών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και σχηματισμών καθώς και για τα σύγχρονα κοινωνικά δικαιώματα, αποκτά νόημα - η ίδια η εργατική τάξη υψώνεται σε τάξη για τον εαυτό της - όταν ο συλλογικός αυτός αγώνας εμπνέεται αδιαχώριστα και αδιάκοπα από το όραμα και τα ιδανικά μιας άλλης κοινωνίας με δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Από την αναγκαιότητα και το σκοπό της κοινωνικής χειραφέτησης, της επανάστασης και του κομμουνισμού του 21^ου αιώνα που καθώς αυτά αναδύονται από το κίνημα και λειτουργούν ως ρυθμιστική στρατηγική, επιτρέπουν - εν αντιθέσει προς τις χωρίς αρχές πολιτικές, τις αποσπασματικές δράσεις ή τον αυτοπεριορισμό στο μικρότερο κακό και στους ανάλογους προστάτες, την καπιταλιστική Ρωσία του Πούτιν στη προκειμένη περίπτωση –– να προσδιορίσει τι μας φέρνει πιο κοντά στη δυνατότητα «να ζει ανθρώπινα ο άνθρωπος στον 21^ο αιώνα».

Οι μαχόμενες δυνάμεις της αριστεράς στη χώρα μας οφείλουν να πρωταγωνιστήσουν στην έκφραση και οργάνωση της αλληλεγγύης προς τους αγωνιζόμενους της Ουκρανίας (ανάμεσά τους και ελληνικής καταγωγής αντιφασίστες), που αντιστέκονται στο καθεστώς των νεοφιλελεύθερων/νεοναζί κυβερνώντων του Κιέβου και στους υποστηρικτές τους, ΕΕ, ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση,  Αθήνα 4/5/2014

Οι λύκοι της ΕΕ και οι στρουθοκάμηλοι της Αριστεράς

Εντός της φυλακής ευρώ και ΕΕ ο ΣΥΡΙΖΑ, ανάγκη άλλης Αριστεράς

Για να απελευθερωθεί ο λαός, πρέπει να αποδεσμευτεί η Αριστερά από τον ευρωμονόδρομο

Αποκαλυπτική για την πορεία όχι μόνο της προεκλογικής αντιπαράθεσης, αλλά συνολικά της πολιτικής και ταξικής διαπάλης αποτέλεσαν όσα έγιναν μετά από τη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη Κυριακή. Εκεί, η Αριστερή Πλατφόρμα κατέθεσε τροπολογίες στην διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές, οι οποίες κινούνταν στις γνωστές τοποθετήσεις της Πλατφόρμας για τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ευρωζώνης και της ΕΕ και έθεταν, με χλιαρό θα λέγαμε τρόπο, την ανάγκη ύπαρξης εναλλακτικής προοπτικής σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Η έκφραση και μόνο αυτής της πολιτικής γνώμης, η οποία καταψηφίστηκε στην ΚΠΕ του ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε σε μια συστημική καταιγίδα. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, οι ομιλούσες κεφαλές των καναλιών, οι πρόθυμες γραφίδες των συγκροτημάτων του Τύπου, τα ιντερνετικά τρολ του Μαξίμου, όλοι αυτοί μαζί, σαν κάποιο μυστικό χέρι να τους κινητοποίησε, επιτέθηκαν με σφοδρότητα ενάντια σε όσους «απειλούν τη σταθερότητα της χώρας εντός του ευρώ και της ΕΕ». Το μήνυμα είναι σαφές: Όποιος πάει να μετακινηθεί έστω και λιγάκι από τη λογική του ευρωμονόδρομου θα αντιμετωπίζεται ως εχθρός του έθνους και της σωτηρίας της οικονομίας (τους).

Το κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό προσωπικό που απαρτίζει την κυβερνητική συμμορία ΝΔ – ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένοι να παίξουν πολύ σκληρά τον εκβιασμό και το δίλημμα «ΕΕ και ευρώ ή χάος», «μέσα σε ευρωζώνη και ΕΕ ή καταστροφή». Η επιλογή όμως αυτή δεν είναι ένα προεκλογικό τέχνασμα για να στριμώξει τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως λέει η αξιωματική αντιπολίτευση, γιατί έτσι τη συμφέρει. Το εκβιαστικό δίλημμα μπαίνει από την ίδια τη ζωή. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η συμμετοχή της Ελλάδας στην λυκοσυμμαχία των μονοπωλίων ήταν και είναι μια στρατηγική επιλογή του ελληνικού κεφαλαίου και μια επιστράτευση υπέρτερων διεθνών συμμάχων, αυτής της σύγχρονης αντιδραστικής Ιερής Συμμαχίας, για την υπερνίκηση των εργατικών και λαϊκών αντιστάσεων στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα. Και πολύ περισσότερο στην επόμενη περίοδο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η ευρωζώνη, με το νέο θεσμικό πλαίσιο (Σύμφωνο για το ευρώ, κανονισμοί 472 και 473) αναδεικνύονται στους αδίστακτους φρουρούς των διαρκών μνημονίων.

Ξέρουν λοιπόν πολύ καλά όλοι αυτοί, πως το ερώτημα «μέσα ή έξω από το ευρώ και την ΕΕ» είναι ΤΟ κρίσιμο ερώτημα, αποτελεί Λυδία Λίθο για το ποια πολιτική δύναμη θέλει να εφαρμόσει και να παλέψει φιλεργατική και φιλολαϊκή πολιτική. Στην πραγματικότητα το «Έξω από το ευρώ και την ΕΕ» συνδέεται άμεσα και αποτελεί έκφραση της πολιτικής γραμμής υπέρ των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων χωρίς όρους και όρια, για την κατάργηση των μνημονίων και τη διαγραφή του χρέους, ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου, «έξω» από τη σάπια πολιτική, τον πουλημένο πολιτισμό και την αγοραία λογική του καπιταλιστικού συστήματος της εκμετάλλευσης και της κρίσης.

Γι’ αυτό οι πρασινογάλαζοι πολιτικοί κολαούζοι του συστήματος προχωρούν σε πολιτικό μπούλινγκ σε όποιον τολμήσει να διαφοροποιηθεί, επιβάλλουν καθεστώς ιδεολογικής τρομοκρατίας και κρατικής καταστολής (βλέπε απαγορεύσεις την 8^η Γενάρη, την 1^η και 11^η Απρίλη) για να φέρουν την αντιπαράθεση εντός του δικού της συστημικού και ευρωλαγνικού γηπέδου, για να διεκδικήσουν τη νίκη με καλύτερους όρους.

Πως απάντησε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτόν τον πολυβολισμό; Το δίλημμα «μέσα ή έξω από το ευρώ» το έχει θέσει η ΝΔ, μην το αναπαράγουμε εμείς εδώ, απάντησε στον Π. Λαφαζάνη από το βήμα της ΚΠΕ, ο Ν. Παππάς στενότατος συνεργάτης του Α. Τσίπρα. Νομίζει άραγε η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πως θα αντιπαρατεθεί στην επέλαση των λύκων με την τακτική της στρουθοκαμήλου; Δεν νομίζουν πως μένουν κάπως εκτεθειμένοι; Γι’ αυτό προχώρησαν ακόμα περισσότερο: αποφάσισαν να κατέβουν στο γήπεδο του αντιπάλου. «Θέλουμε να σώσουμε την Ελλάδα μέσα στο ευρώ» λένε και «όχι να σώσουμε το ευρώ σε βάρος του λαού» (σε μια αχνή απόχρωση του ξεπερασμένου και μεσοβέζικου συνθήματος «καμιά θυσία για το ευρώ»). Αμέσως ξεχύθηκαν στα κανάλια τα στελέχη της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ κι έδιναν όρκους πίστης στο ευρώ και την ΕΕ, στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι όταν υποψήφια ευρωβουλευτής της Αριστερής Πλατφόρμας τόλμησε να πει πως μπορεί να γίνει δημοψήφισμα για το ευρώ, πάλι έπεσαν πάνω να διορθώσουν πως εάν γίνει δημοψήφισμα αυτό θα αφορά τις επιλογές της τρόικας. Μπορεί όμως μια πολιτική δύναμη που υποχωρεί με τέτοιο τρόπο στην αστική επίθεση, που εντάσσεται στο στρατόπεδο του αντιπάλου στο κρίσιμο θέμα του ευρώ και της ΕΕ, να προωθήσει τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα; Κι ακόμα, μπορούν οι αγωνιστές της Αριστερής Πλατφόρμας, η οποία έσπευσε να δηλώσει νομιμοφροσύνη στην πλειοψηφούσα υποτακτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ, να παραμείνουν σε ρόλο εσωτερικής αίρεσης, την ώρα που κρίνονται τόσο πολλά για τα ζωτικά συμφέροντα του λαού; Μπορεί η μαχόμενη αγωνιστική βάση του ΣΥΡΙΖΑ να αποδεχθεί την γενικότερη μετάλλαξη της ηγεσίας του στο βωμό της «κυβερνησιμότητας;»

Χρειάζεται μια άλλη Αριστερά που θα σηκώσει το γάντι της αστικής επίθεσης, που θα συγκρουστεί και θα ανατρέψει την επιδρομή κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ, που θα υψώσει την κόκκινη, ταξική και διεθνιστική, σημαία του «έξω από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ», της αντικαπιταλιστικής ρήξης και ανατροπής. Γι’ αυτό αγωνίζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Γνωρίζουμε πως δεν είναι το τέλος της διαδρομής προς τον μεγάλο πόλο της αντικαπιταλιστικής ανατρεπτικής Αριστεράς, αλλά είναι ένα ελπιδοφόρο βήμα μπροστά. Στις επερχόμενες εκλογές η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πρέπει να ενισχυθεί από όλους τους αγωνιστές και εργαζόμενους που επιθυμούν μια άλλη Αριστερά, ακόμα κι αν δεν συμφωνούν σε όλα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το μήνυμα από την ενίσχυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα είναι πολύ θετικό για τον κόσμο της Αριστεράς. Γιατί, προϋπόθεση για να απελευθερωθεί ο λαός από τα δεσμά της ΕΕ και του κεφαλαίου, είναι να αποδεσμευτεί η Αριστερά από τα κλισέ του ευρωμονόδρομου και της συστημικής κανονικότητας.

Γιάννης Ελαφρός, εφημερίδα ΠΡΙΝ

ΠΗΓΗ

Διαδήλωση, 1 Απρίλη, 6.00 μ.μ. Προπύλαια, ενάντια στο Ecofin

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ της σύσκεψης για την οργάνωση διαδήλωσης την Τρίτη 1η Απριλίου με αφορμή την άτυπη Σύνοδο του Εκοφίν στην Αθήνα

Αποφασίστηκε συγκέντρωση την 1η Απριλίου στα Προπύλαια στις 6μμ. Συνένωση με άλλες συγκεντρώσεις και πορεία προς τα γραφεία της Ε.Ε. στην Αθήνα.

Πιο συγκεκριμένα την Παρασκευή 21/3 στις 6.30μμ πραγματοποιήθηκε σύσκεψη σχημάτων σε κλάδους και σχολές, κινήσεων πόλης, καθώς και αγωνιστών. Η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο του κτιρίου Γκίνη στο Πολυτεχνείο, μετά από πρόσκληση της «Πρωτοβουλίας Αγώνα 2014 για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ». Η σύσκεψη επικέντρωσε στην ανάγκη να υπάρξουν αποφάσεις σωματείων, ομοσπονδιών και φοιτητικών συλλόγων, μέσα από τις δικές τους αυτοτελείς διαδικασίες για κινητοποίηση-διαδήλωση την 1η Απριλίου. Ήδη κατατέθηκαν στη σύσκεψη σχετικές αποφάσεις. Όπως του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, με κάλεσμα για συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος, αλλά και μιας σειράς φοιτητικών συλλογών της Αθήνας.

Η συζήτηση ανέδειξε τη συμβολική διάσταση, σε βαθμό πρόκλησης, που έχει αυτή καθεαυτή η Σύνοδος του Εκοφίν ως Σύνοδος των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ. Αναδείχτηκε δηλαδή ο πρωταγωνιστικός και κρίσιμος ρόλος της ΕΕ –των οικονομικών και θεσμικών της οργάνων– στην ενορχήστρωση και τον σχεδιασμό των πολιτικών εξαθλίωσης και κοινωνικής καταβύθισης του κόσμου της εργασίας και των άλλων λαϊκών στρωμάτων στη χώρα μας. Υπογραμμίστηκε πως και μόνο το γεγονός αυτό υπαγορεύει την ανάγκη μαζικών εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων στις 1 και 2 Απρίλη, όσο διαρκεί δηλαδή η σύνοδος των σφαγέων μας.

Επιπλέον, εκτιμήθηκε πως πέρα από τα παραπάνω, η συγκυρία στην οποία πραγματοποιείται η σύνοδος αυτή περιλαμβάνει καθοριστικής σημασίας εξελίξεις που επιβάλουν έτσι κι αλλιώς να βρεθούμε όλοι στους δρόμους. Πρώτη εξέλιξη είναι η πρόσφατη κρυφή-φανερή συμφωνία κυβέρνησης και τρόικας για την επιβολή νέων μέτρων, όπως περικοπές καταρχήν στις συντάξεις και νέες βίαιες απορρυθμίσεις των όποιων εργατικών δικαιωμάτων έχουν απομείνει. Δεύτερη εξέλιξη αποτελεί η ατζέντα της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, χτες και σήμερα (στις 20-21/3), που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την ενεργοποίηση της τελευταίας αντιδραστικής Ευρωσυνθήκης, που επιβάλει ουσιαστικά μνημόνια διαρκείας και καθεστώς επιτροπείας παντού. Η ίδια ατζέντα περιλαμβάνει σε εξέχουσα θέση την περιβόητη ενεργειακή πολιτική της ΕΕ, που τα πρώτα της δείγματα είδαμε στους ιμπεριαλιστικούς της τυχοδιωκτισμούς στην Ουκρανία, όπου έφτασαν μέχρι και τη συνεργασία με ένοπλους φασίστες και ναζί.

Διακηρύχτηκε τέλος πως θα βρεθούμε στους δρόμους –πέρα από τα ζητήματα της συγκυρίας– γιατί όλο και βαθύτερα συνειδητοποιούμε πως η υπεράσπιση των εργατικών-λαϊκών, αλλά ακόμη και των ίδιων των δημοκρατικών δικαιωμάτων έχει μια κορυφαία προϋπόθεση πλέον: την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ.

Αθήνα 21/3/2014

ΠΗΓΗ

Διακήρυξη της Πρωτοβουλίας Αγώνα 2004 για την έξοδο από ευρώ-Ε.Ε.

«ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΓΩΝΑ 2014» ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ 

Δεν υπάρχει συζήτηση και αντιπαράθεση τα τρία τελευταία χρόνια της «ελληνικής τραγωδίας» που να μην έχει στο κέντρο της τον ρόλο του ευρώ και της ΕΕ. Έτσι και τώρα η κυβέρνηση επιχειρεί να αξιοποιήσει την προεδρία της ΕΕ, όχι μόνο για να επαναφέρει τα γνωστά κινδυνολογικά διλήμματα του τύπου «ΕΕ, ευρώ ή χάος», αλλά πριν απ’ όλα για να προωθήσει ένα νέο γύρο βάρβαρης επίθεσης στους εργαζόμενους και στην κοινωνική πλειοψηφία. Δεν είναι μόνο μια υποκριτική θλιβερή παράσταση μιας δήθεν προεδρεύουσας χώρας. 

Οι εξαγγελθείσες ήδη προτεραιότητες για την Ελληνική Προεδρία επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές. Οι προτεραιότητες αυτές, διατυπωμένες με την εξωραϊστική κυβερνητική φρασεολογία, παράλληλα με την ανασκευή της, είναι κωδικοποιημένα οι παρακάτω:

α) «Οικονομική ανάκαμψη, καταπολέμηση της ανεργίας, θωράκιση της κοινωνικής συνοχής». Στην πραγματικότητα υπόσχονται να προωθήσουν την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των πολυεθνικών της ΕΕ, που ισοδυναμεί με την προσαρμογή των μισθών στο επίπεδο των ανταγωνιστών της, δηλαδή μεταξύ άλλων της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας, καθώς και με τα υπόλοιπα γνωστά μέτρα καταβύθισης της κοινωνικής πλειοψηφίας. Ως άλλοθι δήθεν κοινωνικών πολιτικών θα προβάλουν ξανά τα γνωστά προγράμματα ανακύκλωσης της ανεργίας και διαχείρισης της ακραίας φτώχειας με σκοπό τον έλεγχο των κοινωνικών αντιδράσεων.

β) «Κατοχύρωση της εξωτερικής και εσωτερικής ασφάλειας». Στην πραγματικότητα πρόκειται να προωθήσουν ακόμη παραπέρα την ένταση της καταστολής και του αυταρχισμού, καθώς και την ενίσχυση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ με μηχανισμούς τύπου Frontex που οδηγούν στην έξαρση των ρατσιστικών και φασιστικών φαινομένων. Επίσης, πασχίζουν να ενισχύσουν τη στρατιωτικοποίηση της ΕΕ με ό,τι αυτό σημαίνει για τις ιμπεριαλιστικές της επιδιώξεις. Πυρήνας αυτής της επιδίωξης είναι η αναβάθμιση του λεγόμενου Ευρωστρατού για επεμβάσεις αυτοτελώς ή μαζί με το ΝΑΤΟ σε πλανητική πλέον κλίμακα. Η εξελισσόμενη επέμβαση στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία είναι εξαιρετικά ενδεικτική.

γ) «Εμβάθυνση της οικονομικής, νομισματικής και τραπεζικής ενοποίησης. Κατοχύρωση του ευρώ». Στην πραγματικότητα οι κατευθύνσεις αυτές ισοδυναμούν με νέα δρακόντεια μέτρα επιβολής της ανελέητης λιτότητας, της εκποίησης των δημόσιων αγαθών σε όλη την ΕΕ, μέσω των πιο ακραίων ιδιωτικοποιήσεων, καθώς και με την πιο σκληρή εποπτεία για την εφαρμογή τους.

δ) «Προώθηση της θαλάσσιας πολιτικής». Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει κυρίως την απροκάλυπτη εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών από τις πολυεθνικές της ΕΕ και μάλιστα σε ένα επικίνδυνο πλαίσιο οξυμένων, ενδοκαπιταλιστικών και ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που φέρνουν τους εργαζόμενους και το λαό αντιμέτωπους, όχι μόνο με τη λιτότητα, αλλά και με τυχοδιωκτικές πολεμικές επεμβάσεις σε μια περιοχή που αποσταθεροποιείται ραγδαία.

Η ΕΕ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ

Τρία χρόνια τώρα η ΕΕ παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίθεση ενάντια στους εργαζόμενους και τον λαό. Τα δύο από τα τρία μέλη της τρόικα των δανειστών-τοκογλύφων, που επέβαλλαν μαζί με τις ελληνικές κυβερνήσεις τα δολοφονικά μνημόνια προέρχονται από τους θεσμικούς μηχανισμούς της ΕΕ. Την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Σε όλο τον ευρωπαϊκό νότο πριν απ’ όλα και τελικά σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθούνται πολιτικές που σαρώνουν και ισοπεδώνουν τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Εξελίσσεται μια αντιδραστική επίθεση βάθους ενάντια στον κόσμο της εργασίας, που θρυμματίζοντας τα εργατικά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα, έχει ένα βασικό διπλό στόχο. Επιδιώκει αφενός να φορτώσει τα «σπασμένα» της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων και αφετέρου να βαθύνει την εκμετάλλευση ως αναγκαία προϋπόθεση για την οποιαδήποτε προοπτική μελλοντικής καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Η ΕΕ και οι θεσμοί της βάζουν πάνω από τα δικαιώματα και τις ανάγκες των λαών, τον δικέφαλο θεό της «ανταγωνιστικότητας» των ευρωπαϊκών πολυεθνικών επιχειρήσεων και τον «παγκόσμιο ρόλο του ευρώ». Σε αυτόν τον βωμό θυσιάζουν τις ζωές μας, αγνοώντας προκλητικά τη δυστυχία που προκαλούν σε εκατομμύρια ανθρώπους του πιο «ανεπτυγμένου κόσμου».

Η ΕΕ δεν είναι οργανισμός αλληλεγγύης, δεν είναι «σπίτι των λαών». Αντίθετα, λόγω και της δομικής της ανισομετρίας, αναπαράγει την ανισοτιμία και τις σχέσεις επιβολής στο εσωτερικό της. Γι’ αυτό μετατρέπει σε πρώτο στάδιο τον ευρωπαϊκό Νότο σε ζώνη φτηνής εργασίας και υπερεκμετάλλευσης. Το χρέος αξιοποιείται για να επιβληθεί, η στυγνή εποπτεία και κυριαρχία των ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, αυτής της σύγχρονης «Ιεράς Συμμαχίας», ενάντια στους λαούς, πάντοτε σε συμφωνία με την ελληνική ολιγαρχία και τις άλλες εθνικές ολιγαρχίες σε χώρες που τελούν υπό επιτήρηση.

Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ ΑΠΟΔΕΙΧΤΗΚΕ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ

Η συμμετοχή της χώρας μας στην ΕΕ και εν συνεχεία στην ευρωζώνη δεν ωφέλησε τον λαό, αλλά μια μερίδα τραπεζιτών και βιομήχανων, μεγαλοαγροτών και των μεγαλομεσαίων επιχειρηματιών που κέρδισαν από την πολιτική της ΕΕ και ωφελήθηκαν από τις κοινοτικές επιδοτήσεις. Η ΕΕ από την ίδρυσή της έχει σαν καταστατική της αρχή την απόλυτη ελευθερία για το κεφάλαιο. Αυτός είναι ο σκοπός της ύπαρξής της. Αυτή είναι η ουσία των «4 ελευθεριών» που κατοχυρώθηκαν από την ίδρυσή της (ελεύθερη κίνηση κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και προσώπων).

• Η ΕΕ πρωτοστάτησε για τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων και το βάθεμα της εκμετάλλευσης. Μέσα από τις συνθήκες και τις οδηγίες της – από τη Συνθήκη της Λισαβόνας και το Μάαστριχτ έως την οδηγία Μπολκεστάιν και τις αποφάσεις του Δικαστήριου Ευρωπαϊκής Κοινότητας (ΔΕΚ) – πέρασε η κατάργηση της σταθερής εργασίας και η μετατροπή της σε «απασχολησιμότητα». Έτσι, άνοιξε τον δρόμο για τον ανταγωνισμό ανάμεσα στους εργαζόμενους όλων των χωρών για το ποιος είναι φτηνότερος.
• Σε όλο το φάσμα της εκπαίδευσης, η ΕΕ προώθησε και προωθεί μια σειρά αντιδραστικών μεταλλάξεων του περιεχομένου, της οργάνωσης και των στόχων της. Συντονισμένα αποσκοπούν στο να εμποδίσουν την πρόσβαση της μεγάλης πλειοψηφίας της νεολαίας στην συστηματική επιστημονική γνώση αντικαθιστώντας την με αποσπασματικές γνώσεις και δεξιότητες. Στόχος τους είναι να παράξουν αποφοίτους με ιδεολογικά και γνωσιολογικά χαρακτηριστικά που ταιριάζουν με την επισφαλή εργασία και την ατομική διαπραγμάτευση με τον εργοδότη και να εμπορευματοποιήσουν την παροχή της γνώσης και την διεξαγωγή της έρευνας. Οι εκπαιδευτικές αντιμεταρρυθμίσεις επί υπουργίας Αρσένη, Γιαννάκου και Διαμαντοπούλου, καθώς οι σημερινοί εκβιασμοί για την εφαρμογή του νόμου 4009, βασίζονται και εφαρμόζουν κατευθύνσεις της ΕΕ, όπως έχουν περιγραφεί στη «Λευκή Βίβλο για την Εκπαίδευση και την Κατάρτιση», τη «Συνθήκη της Μπολώνια», καθώς και στους «Κοινούς Ευρωπαικούς Χώρους Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας».
• Στον κρίσιμο τομέα της υγείας και της περίθαλψης, η ΕΕ χαράζει την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων, συγχωνεύσεων και κατάργησης δημόσιων δομών υγείας, υπαγορεύοντας την τραγική υποχρηματοδότηση και την ιδιωτικο-οικονομική λειτουργία του δημόσιου τομέα υγείας. Πρωτοστατεί στην δημιουργία πρωτοφανών φραγμών στην πρόσβαση στο φάρμακο και την περίθαλψη, με αποτέλεσμα την υγειονομική γενοκτονία της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Επί δεκαετίες, μέσω των ευρωπαϊκών προγραμμάτων στήριξης και τώρα μέσω των ΕΣΠΑ, υπαγορεύει θεσμικές διαρθρωτικές αλλαγές υπέρ του ιδιωτικού κεφαλαίου και εγκαθιστά πληθώρα ελαστικών εργασιακών σχέσεων. Τέλος, μεθοδευμένα οργανώνει την επιστημονική αιμορραγία της χώρας, διαμορφώνοντας τις συνθήκες για τη μαζική μετανάστευση προλεταριοποιημένων νέων επιστημόνων, γιατρών και νοσηλευτών, στις πλούσιες χώρες του «σκληρού πυρήνα» της.
• Με την «απελευθέρωση των αγορών», και τις πολιτικές αποφάσεις στήριξης συγκεκριμένων συμφερόντων επιδίωξαν – και συνεχίζουν και μέσω και της τρόικας να επιδιώκουν – το κλείσιμο μεγάλων βιομηχανιών (ναυπηγεία Σκαραμαγκά, ΕΑΣ κλπ), το ξεπούλημα άλλων (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, ΛΑΡΚΟ), όπως και όλων των δημόσιων υποδομών σε όφελος του κεφαλαίου και ειδικότερα των μεγάλων ευρωπαϊκών πολυεθνικών. Στην αγροτική παραγωγή, οι όλο και πιο αντιδραστικές αναθεωρήσεις της ΚΑΠ, οι ποσοστώσεις και οι μειώσεις των αγροτικών επιδοτήσεων, οδηγούν σε ξεκλήρισμα της μικρής και μεσαίας αγροτιάς σε όφελος των μεγαλοαγροτών-καπιταλιστών, ενίσχυση του εμπορικού κεφαλαίου και της βιομηχανίας τροφίμων, σε επιβολή της «βιομηχανοποίησης» της γεωργίας και των μεταλλαγμένων προϊόντων με καταστροφικά για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία αποτελέσματα.
• Παρά τη ρητορική της για δημοκρατία και συμφιλίωση των λαών, η ΕΕ προωθεί αντιδημοκρατικές, φιλοπολεμικές και ρατσιστικές πολιτικές. Η συνθήκη Σένγκεν, το ηλεκτρονικό φακέλωμα, οι Ευρωτρομονόμοι, οι συνθήκες «προστασίας των επενδύσεων» συγκροτούν την άμεση παρέμβαση της ΕΕ στην περιστολή των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις της ΕΕ, με προεξάρχουσες τη Γαλλία και τη Γερμανία, έχουν υποδαυλίσει τις πολεμικές συγκρούσεις στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, όπως έκαναν και παλιότερα στα Βαλκάνια. Ταυτόχρονα, ο Ευρωστρατός προετοιμάζεται για ανοιχτές επεμβάσεις στο εσωτερικό της ΕΕ, ενώ ο Ελληνικός Στρατός στο πλαίσιο αυτό κάνει ασκήσεις «καταστολής πλήθους». Τα σιδερόφρακτα σύνορα της «Ευρώπης-φρούριο», το Δουβλίνο ΙΙ και η FRONTEX εκτρέφουν τον ρατσισμό στις χώρες της ΕΕ για τους μετανάστες και για κάθε είδους μειονότητες. Συζητάνε ακόμα και για εσωτερικά σύνορα με στόχο την ανάσχεση της μετανάστευσης των νέων του Νότου, δείχνοντας έτσι πως ο ρατσισμός δεν έχει όρια και σύνορα. Αυτή η πολιτική οδηγεί σε εγκλήματα όπως αυτά της Λαμπεντούζα και πρόσφατα στο δικό μας Φαρμακονήσι. Είναι όλα αυτά που μαζί με την καταστροφική για τους λαούς οικονομική διακυβέρνηση εκτρέφουν τον φασισμό στην Ευρώπη. Άλλωστε, η προωθούμενη από την ΕΕ ταύτιση φασισμού-κομμουνισμού έχει σκοπό ακριβώς να στιγματίσει και να περιθωριοποιήσει την αντιφασιστική πάλη.
• Η συμμετοχή στην ΟΝΕ συνοδεύτηκε από δρακόντειες συνθήκες «δημοσιονομικής σταθερότητας» (Μάαστριχτ), από βάρβαρα μέτρα λιτότητας, απολύσεων, ιδιωτικοποιήσεων, κατάργησης των δημόσιων αγαθών που κορυφώθηκαν μετά την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 2008.

Συμπερασματικά, ο συνδυασμός της αντιδραστικής αυτής πολιτικής με το «σκληρό νόμισμα» συνέβαλαν στο να χειροτερεύσει αποφασιστικά η ζωή των εργαζόμενων, να συνεχίζεται η πρωτοφανής ύφεση, να αποδιοργανωθεί η παραγωγή και να πολλαπλασιαστούν τα λουκέτα, εκτοξεύοντας σε τεράστια ύψη την ανεργία. Το κλείσιμο εκατοντάδων εργοστασίων, η κοινωνική και παραγωγική ερήμωση, η ανεργία εκατομμυρίων ανθρώπων και της πλειοψηφίας της νεολαίας οφείλεται στην τριπλή επίδραση της δομικής και παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού, των οικονομικο-πολιτικών επιλογών της ΕΕ και της συμμετοχής στην ευρωζώνη.

Η ΕΕ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΣΕ ΕΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, με πυρήνα τους θεσμούς της ευρωζώνης, εξελίσσεται σε ένα ακόμη πιο αυταρχικό, αντιδραστικό τερατούργημα απόλυτα ανεξέλεγκτο από στους λαούς και απόλυτα ελεγχόμενο από τους τραπεζίτες και τους ευρωπαίους βιομήχανους. Καταργούν κάθε έννοια δημοκρατίας και λαϊκής κυριαρχίας. Μεταφέρουν τις αποφάσεις στα πιο περίκλειστα και «στεγανοποιημένα» όργανα του ίδιου του κεφαλαίου. Αναδύεται πλέον μια σύγχρονη και ιδιόμορφη απολυταρχία του κεφαλαίου.

Στο όνομα του «ισχυρού ευρώ» και της σταθερότητας της ευρωζώνης υπογράφτηκε η «Συνθήκη για τη Σταθερότητα, το Συντονισμό και τη Διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση», η οποία ισχύει από την 1η Ιανουαρίου του 2014, που προβλέπει ότι κράτη-μέλη της Ευρωζώνης δεν μπορούν να έχουν έλλειμμα πάνω από 0,5% του ΑΕΠ (άρθρο 3 της Συνθήκης), ενώ με χρέος μεγαλύτερο του 60% του ΑΕΠ, όπως η Ελλάδα, οφείλουν να το μειώνουν κατά 1/20 κάθε έτος (!) (άρθρο 4 της Συνθήκης). Συμφώνησαν μάλιστα αυτή η πολιτική να αποκτήσει εθνική νομική κατοχύρωση, κατά προτίμηση συνταγματική! Επομένως, η παραμονή στην ευρωζώνη και την ΕΕ σημαίνει ένα μνημόνιο κάθε χρόνο. Σημαίνει αυστηρή επιτήρηση μέχρι το 2040 είτε μέσω μνημονίων (ή όπως αλλιώς ονομάσουν τους όρους για νέα δάνεια που θα ξεκοκαλίζουν οι τραπεζίτες, έλληνες και ξένοι) είτε μέσω των δομών της οικονομικής διακυβέρνησης, που μονιμοποιούν την επιτήρηση για τις «υπερχρεωμένες» χώρες και μάλιστα με την απειλή προστίμων 0,1% επί του ΑΕΠ από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο (άρθρο 8 της Συνθήκης).

Με τη δημιουργία της «Οικονομικής Διακυβέρνησης» τα τελευταία δύο χρόνια και τους κανονισμούς που την ακολούθησαν θεσμοθετήθηκε η μείωση του «εργατικού κόστους» υπό την απειλή επιβολής προστίμου από την Επιτροπή. Θεσπίστηκε η προ-έγκριση των εθνικών προϋπολογισμών στις Βρυξέλλες (κανονισμός 473 / Μάιος 2013) και τέθηκε ως προϋπόθεση για την καταβολή των χρημάτων των διαρθρωτικών ταμείων – που προέρχονται από τους φόρους των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη – η απόλυτη πλέον συμμόρφωση με τις συστάσεις οικονομικής πολιτικής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Καθορίστηκε ότι όποια χώρα έχει δανειστεί από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς θα βρίσκεται σε καθεστώς αυξημένης εποπτείας μέχρι να ξεπληρώσει το 75% των δανείων της (κανονισμός 472 / Μάιος 2013)! Αυτό για την Ελλάδα σημαίνει ότι θα βρίσκεται σε καθεστώς επιτροπείας για μισό αιώνα και βάλε. Και όλα αυτά πάλι με την απειλή κυρώσεων (όπως π.χ. ορίζεται στο άρθρο 5 του Ευρωπαϊκού Κανονισμού 1173/2011 «για την αποτελεσματική επιβολή της δημοσιονομικής εποπτείας στη Ζώνη του Ευρώ») ύψους αυτή τη φορά έως και 0,2% του ΑΕΠ.

Αναπόσπαστο στοιχείο του αντιδραστικού και αντιδημοκρατικού αυτού οικοδομήματος είναι η «ανεξαρτησία της ΕΚΤ» και των κεντρικών Τραπεζών, για να μπορούν άμεσα οι τραπεζίτες να επιβάλουν τις βαθιά αντιλαϊκές πολιτικές τους, να αποφασίζουν κατευθείαν για το μέλλον των λαών της Ευρώπης. Η ΕΚΤ και το ευρωπαϊκό σύστημα τραπεζών δεν υπόκεινται σε κοινοβουλευτικό έλεγχο, αλλά χαράσσουν τις πολιτικές τους σε στενή διαβούλευση με τις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες της ηπείρου.

Η μη εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποκτά όσο προχωρά η «ομοσπονδιοποίηση» της ΕΕ όλο και πιο πολλές αρμοδιότητες. Οι γραφειοκράτες της σχεδιάζουν τα νέα νομοθετήματα σε «ομάδες εμπειρογνωμόνων» αγκαλιά με τις πολυεθνικές. Δουλεύουν πότε για την επιτροπή και πότε κατευθείαν γι’ αυτές. Ότι και να ψηφίσουν οι ευρωπαϊκοί λαοί, για τους γραφειοκράτες αυτούς δεν αλλάζει τίποτα καθώς δεν υπόκεινται σε κανέναν δημοκρατικό έλεγχο. Έχουν ήδη δικαίωμα να επιβάλουν τη γνώμη τους για το ποιος πρέπει να είναι ο κατώτατος μισθός και ποιες οι δαπάνες για την υγεία στην τάδε ή τη δείνα χώρα.

Με την τραπεζική ένωση, που θεσπίζεται επίσημα από τον Νοέμβρη του 2014, οπότε και μπαίνει σε λειτουργία ο «Ενιαίος Εποπτικός Μηχανισμός» (SSM), εδραιώνεται πλήρως η γερμανική ηγεμονία. Παράλληλα, επιταχύνονται οι διαδικασίες συγκεντροποίησης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, γεγονός που θα παροξύνει ακόμα περισσότερο τα παρασιτικά του χαρακτηριστικά. Κοντολογίς, η Γερμανία θα έχει στο εξής και θεσμικά πλέον τον πρώτο και τελευταίο λόγο στις «διασώσεις» κάθε τράπεζας ή χώρας-μέλους με ό,τι αυτό σημαίνει με βάση την ελληνική εμπειρία και όχι μόνο. Έτσι, η μνημονιακή πολιτική αποκτά διαρκή και θεσμικό χαρακτήρα. Αφορά όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Πιο αυστηρά και εξοντωτικά μάλιστα σε αυτές που έχουν προσφύγει στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας.

Σοβαρή εξέλιξη αποτελεί και η επωαζόμενη, στο παρασκήνιο μέχρι τώρα, συμφωνία για τη δημιουργία μιας γιγαντιαίας κοινής αγοράς ΕΕ-ΗΠΑ, κομμένης και ραμμένης στα μέτρα των πολυεθνικών. Τη συμφωνία αυτή διαπραγματεύεται σχεδόν μυστικά η Κομισιόν με την κυβέρνηση Ομπάμα. Πρόκειται για τη «Διατλαντική Εμπορική Επενδυτική Σχέση» (TTIP), που εν δυνάμει μπορεί να σαρώσει κάθε κοινωνικό, περιβαλλοντικό και πολιτιστικό φραγμό, απελευθερώνοντας πλήρως την απληστία των πολυεθνικών μεγαθηρίων και καταργώντας κάθε μορφή ελέγχου και εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας στα ζητήματα εμπορίου και επενδύσεων.

ΤΟ ΝΕΟ ΕΣΠΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΡΓΑΛΕΙΟ «ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ», ΑΛΛΑ ΜΕΘΟΔΟΣ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ

Οι απολογητές του συστήματος και της ΕΕ προσπαθούν να μας πείσουν ότι «δεν μπορούμε» να ζήσουμε έξω από την ΕΕ γιατί θα χάσουμε τα «κοινοτικά κονδύλια». Είναι σαν να μας κατηγορούν ότι η ρήξη με την ΕΕ δημιουργεί κίνδυνο να μας στερήσει τις ασπιρίνες για τον καρκίνο που μας προκαλεί η πολιτική τους.

Όμως το νέο ΕΣΠΑ 2014-2020 αποτελείται από πολύ λιγότερα κονδύλια σε σχέση με το παρελθόν. Συγκεκριμένα, μιλάμε για ένα πόσο 14-16 δις € για μια επταετία, δηλαδή για 2-2,5 δις € τον χρόνο. Άλλωστε τώρα που η κρίση ξέσπασε και απαιτείται η «κοινοτική αλληλεγγύη», μειώθηκε ο κοινοτικός προϋπολογισμός για να φανεί σε όλους για τι είδους λυκοσυμμαχία μιλάμε. Από τα κονδύλια αυτά ένα μεγάλο μέρος ισοδυναμεί έτσι και αλλιώς με την ελληνική συνδρομή στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Η «κοινοτική συνδρομή» είναι ένα ελάχιστο μέρος από την ληστεία που γίνεται στον λαό μας. Αρκεί να υπολογίσουμε ότι για τους τόκους και τα χρεολύσια των τοκογλυφικών τους δανείων δίνουμε τουλάχιστον από 8-10 δις € τον χρόνο, ενώ η μείωση του Προϋπολογισμού Δημοσίων Επενδύσεων για να επιτευχθεί το περιβόητο «πρωτογενές πλεόνασμα» ξεπερνάει τα 5 δις € τον χρόνο! Αν συνυπολογίσουμε την καταστροφή από το κλείσιμο των ναυπηγείων, των ΕΑΣ, το ξεπούλημα κερδοφόρων μονάδων του δημοσίου και την καταστροφή μικρομεσαίων αγροτικών νοικοκυριών, τότε το οικονομικό και κοινωνικό κόστος είναι ανυπολόγιστο.

Το νέο ΕΣΠΑ είναι μοχλός και μέσο για την άμεση και ταχεία επιβολή των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στην ελληνική κοινωνία. Οι όροι για την εκταμίευσή του νέου ΕΣΠΑ είναι ισοδύναμοι με τα γνωστά προαπαιτούμενα των μνημονίων και των άλλων αντιδραστικών επιλογών της ΕΕ (βλέπε π.χ. «κοινές διατάξεις για τα Ευρωπαϊκά Διαρθρωτικά Επενδυτικά Ταμεία - ΕΔΕΤ / Νοέμβριος 2013). Για παράδειγμα, τα κονδύλια για το νερό ή τα σκουπίδια δε θα εκταμιεύονται αν προηγουμένως οι υπηρεσίες δεν τιμολογηθούν με «ανταποδοτικό τρόπο», δηλαδή αν δεν πολλαπλασιαστούν οι χρεώσεις στα τιμολόγια. Κονδύλια για θέσεις εργασίας δε θα δίνονται αν δε χρηματοδοτούν ελαστικές μορφές εργασίας. Επομένως, το νέο ΕΣΠΑ δεν θα αποτελεί σε καμιά περίπτωση «δημόσιο χρήμα», που θα κατευθυνθεί σε κοινωνικά χρήσιμες δημόσιες επενδύσεις, ούτε απλά και μόνο δανεισμό με έστω σκληρούς τραπεζικούς όρους που το κόστος του θα φορτώνεται στις τοπικές κοινωνίες. Τα κονδύλια του ΕΣΠΑ είναι αξεχώριστα από την αντιδραστική πολιτική της ΕΕ. Στην ουσία χρηματοδοτούν την εφαρμογή της. Είναι τεράστια αυταπάτη να προπαγανδίζει κανείς ότι θα κάνει «ανάπτυξη» με τα κονδύλια του ΕΣΠΑ, κόντρα στην πολιτική της ΕΕ.

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΤΗΝ ΠΑΛΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΕΥΡΩΖΩΝΗ ΚΑΙ ΕΕ

Όλες οι παραπάνω εξελίξεις αποκαλύπτουν τον ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ως απογυμνωμένης και στυγνής ένωσης των πολυεθνικών και των τραπεζών. Επιβεβαιώνουν ότι μέσα στην ευρωζώνη και το ιμπεριαλιστικό σύστημα οικονομικής ολοκλήρωσης της Ε.Ε δεν μπορεί να εφαρμοστεί πολιτική κατάργησης των μνημονίων, ούτε μπορεί να υπάρξει σχέδιο εξόδου από την κρίση σε όφελος των λαών. Επομένως, μια πολιτική σε όφελος της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας έχει σαν αναγκαία ζωτική προϋπόθεση την έξοδο από την ευρωζώνη, την απειθαρχία, τη ρήξη και την αποδέσμευση από την ΕΕ.

Η αναγκαία αυτή προϋπόθεση για την άσκηση φιλολαϊκής πολιτικής προκύπτει άλλωστε και για τους παρακάτω θεμελιώδεις λόγους:

Πρώτο. Η ΕΕ υπήρξε εξαρχής ένας αντιδραστικός μηχανισμός. Ήταν απάντηση στη διεκδίκηση ανταγωνιστικότητας απέναντι στα άλλα μεγάλα καπιταλιστικά κέντρα. Ήταν δρόμος ισχυροποίησης απέναντι στο εργατικό κίνημα σε κάθε χώρα της Ευρώπης. Ήταν παράλληλα και μηχανισμός ισχυροποίησης των ηγεμονικών καπιταλιστικών χωρών της Ευρώπης απέναντι στις περιφερειακές και αυτό κορυφώθηκε με την ΟΝΕ και το κοινό νόμισμα. Οι τρεις αυτές πλευρές έχουν επιπτώσεις διπλά και τριπλά καταστροφικές για τις εργατικές τάξεις και τους λαούς στις χώρες της περιφέρειας της Ευρώπης.

Δεύτερο. Αποτελεί στρατηγική δέσμευση και επιλογή για τις αστικές τάξεις της Ευρώπης. Γιατί αν και ενισχύει τις ηγεμονικές καπιταλιστικές χώρες όπως τη Γερμανία, ταυτόχρονα επιτρέπει στις αστικές τάξεις των μη ηγεμονικών χωρών να αξιοποιούν την πίεση για την επιβολή βίαιων αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων, βάθεμα της εκμετάλλευσης και στερέωση της πολιτικής τους εξουσίας.

Τρίτο. Η ΕΕ δε μεταρρυθμίζεται. Αποτελεί πολιτική και οικονομική ένωση του κεφαλαίου. Υψώνεται σαν πολιτικός μηχανισμός πάνω στις σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας και τις ολοκληρώνει στο διεθνές επίπεδο ενισχύοντας τες. Η ΕΕ είναι ο δρόμος για την ενοποίηση των αστικών τάξεων της Ευρώπης ενάντια στους λαούς, προωθώντας τη διαίρεση και τον ανταγωνισμό των ευρωπαϊκών λαών μεταξύ τους. Αντίθετα η ενοποίηση των ευρωπαϊκών λαών περνά μέσα από την σύγκρουση με αυτόν τον ιμπεριαλιστικό οργανισμό των ευρωπαϊκών αστικών τάξεων, την αποδυνάμωση και τη διάλυσή του.

Επομένως, η έξοδος από την ευρωζώνη και η ρήξη-αποδέσμευση από την ΕΕ αποτελεί κορυφαία προϋπόθεση μιας συνολικής πολιτικής που εξυπηρετεί τα λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες, στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού και περιλαμβάνει:

• τη μονομερή κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων
• την παύση πληρωμών και την διαγραφή του χρέους
• την εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικής σημασίας επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση και με εργατικό-λαϊκό έλεγχο.
• τη ριζική αναδιανομή εισοδήματος και πλούτου, με αποκατάσταση και διεύρυνση των εργατικών δικαιωμάτων.
• το άσυλο για τους πρόσφυγες, τη νομιμοποίηση των μεταναστών και την απόδοση ιθαγένειας στα παιδιά τους, ενάντια στα ρατσιστικά μέτρα των συνθηκών του Δουβλίνου, τα ευρω-στρατόπεδα συγκέντρωσης τύπου Αμυγδαλέζας και την «Ευρώπη-φρούριο» της Frontex.
• την αξιοποίηση των μεγάλων παραγωγικών δυνατοτήτων και της δημιουργικότητας του κόσμου της εργασίας υπέρ της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, ενάντια στους ασφυκτικούς περιορισμούς και τα μεγάλα καπιταλιστικά συμφέροντα που εξυπηρετεί η ΕΕ.
• την κατάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας, του δημοκρατικού δικαιώματος του λαού να καθορίζει τις τύχες του, ενάντια στην νέα «ιερά συμμαχία» που υψώνεται μπροστά του.
• τη δημιουργία συμμαχιών με άλλους αγωνιζόμενους ευρωπαϊκούς λαούς που θα σπάνε τα δεσμά της ΕΕ και θα αναζητούν νέους δρόμους διεθνικής συνεργασίας στη βάση των εργατικών-λαϊκών συμφερόντων και της δημοκρατίας του εργαζόμενου λαού, στην προοπτική της καθολικής κοινωνικής απελευθέρωσης.

Αξίζει επιπλέον να σημειωθεί πως η εναντίωση και η ρήξη με την ΕΕ δε γίνεται από τη σκοπιά της εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης. Αντίθετα, στρέφεται ενάντια τόσο στην ελληνική οικονομική ολιγαρχία, όσο και ενάντια στο συνασπισμένο ευρωενωσιακό κεφάλαιο, τους πολιτικούς τους εκπροσώπους και τους θεσμούς τους συνολικά. Η έξοδος από την ευρωζώνη και η ρήξη-αποδέσμευση από την ΕΕ έχει στόχο να ανοίξει διάπλατα δρόμους για μια άλλη διεθνιστική συνεργασία και ένωση των λαών και των χωρών με αλληλεγγύη, ισοτιμία, δικαιοσύνη, στη βάση των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων στην Ευρώπη, στη Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, στα Βαλκάνια και σ’ όλο τον κόσμο.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΔΥΣΗ ΕΝΟΣ ΜΑΖΙΚΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΝΑΝΤΙΩΣΗΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ ΣΤΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ

Με βάση όσα εκτέθηκαν παραπάνω είναι φανερό πως η Ελληνική Προεδρία στην ΕΕ στο πρώτο εξάμηνο του 2014 δημιουργεί μια ευνοϊκή συγκυρία για την εμφάνιση ενός μαχητικού, μαζικού λαϊκού κινήματος με στοχευμένη τη ριζική του αντίθεση στην ΕΕ και τις ανελέητες πολιτικές που αυτή ενορχηστρώνει με τη συνηγορία της ελληνικής ολιγαρχίας. Γι’ αυτό η παρούσα κοινωνικο-πολιτική πρωτοβουλία επιδιώκει να συμβάλει στην έκφραση, στον συντονισμό και στην οργάνωση της προσπάθειας να αναδυθεί ένα τέτοιο κίνημα.

Η «Πρωτοβουλία Αγώνα 2014», που εστιάζει τη δράση της στη σημαντική συγκυρία της Ελληνικής Προεδρίας με στόχο την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, φιλοδοξεί να συσπειρώσει δυνάμεις, συλλογικότητες και αγωνιστές που παλεύουν για τη διπλή έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, εκείνες τις δυνάμεις που προσβλέπουν σε μια στρατηγική συνολικής διάλυσής της, ως αντιδραστικού μορφώματος του κεφαλαίου, αυτές που συμπυκνώνουν κατά προτεραιότητα την πολιτική τους στο ζήτημα της εξόδου από το ευρώ, όπως και σε εκείνες που αντιπαλεύουν τις επιλογές και τις πολιτικές της ΕΕ, μη θεωρώντας ακόμη ώριμο πολιτικά ζήτημα την έξοδο από την ΕΕ. Επομένως, η «Πρωτοβουλία Αγώνα 2014» φιλοδοξεί να συσπειρώσει δυνάμεις, συλλογικότητες και αγωνιστές που συγκρούονται με τις λογικές του «ευρωπαϊκού μονόδρομου» και εναντιώνονται στην ΕΕ χωρίς καμιά αυταπάτη ότι αυτή μπορεί να αλλάξει, να μεταρρυθμιστεί ή να μεταμορφωθεί σε όφελος των λαών.

Γι’ αυτό η «Πρωτοβουλία Αγώνα 2014 για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ»:

• διεκδικεί τη στήριξή της από όλες τις πολιτικές οργανώσεις, τα κόμματα και τις εκφράσεις της αριστεράς που παλεύουν ενάντια στην ΕΕ.
• καλεί όλες τις κοινωνικο-πολιτικές συλλογικότητες (σχήματα, κινήσεις, πρωτοβουλίες, ομίλους) και όλους τους αγωνιστές στο κίνημα και στην πολιτική που έχουν προσανατολισμό ρήξης και εναντίωσης στην ΕΕ να πυκνώσουν τις γραμμές της, να στηρίξουν τις δραστηριότητές της και να πάρουν μέρος στις λαϊκές κινητοποιήσεις που θα εκδηλωθούν την περίοδο αυτή.
• εκφράζει την επιθυμία συνάντησης στη δράση και στους αγώνες με όλους εκείνους τους μαζικούς λαϊκούς φορείς (σωματεία, λαϊκές συνελεύσεις, κοινωνικές οργανώσεις), που έχουν παρόμοιους στόχους και προσανατολισμούς.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, οι διεθνείς οργανισμοί του κεφαλαίου και οι ιμπεριαλιστικοί συνασπισμοί δεν είναι ανίκητοι!

Ο κόσμος της εργασίας, ο λαός μας και όλοι οι λαοί είναι αυτοί που θα πουν την τελευταία λέξη!

Αθήνα, Ιανουάριος 2014, από την Ιδρυτική Γενική Συνέλευση

ΠΗΓΗ