ΔΙΕΘΝΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΔΙΕΘΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΕΛΛΑΔΑΣ-ΚΥΠΡΟΥ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

(ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 19/3/2010, 7:00 Μ.Μ. ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ-ΣΤΟΥΡΝΑΡΗ , ΚΤΙΡΙΟ ΓΚΙΝΗ)

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

ΚΑΙ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΩΝ

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΟΙ ΚΟΙΝΟΙ ΕΡΓΑΤΙΚΟΙ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ

ΟΜΙΛΗΤΕΣ:

ΜΠΙΝΑΛΙ ΙΛΝΤΑΝ, ΜΕΛΟΣ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΠΟΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΠΝΟΥ ΤΕΚΕΛ

MERYEM OZSOGUT, ΜΕΛΟΣ ΤΟΥΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

ΜΕΡΤ ΚΟΥΚΡΕΡ (DIP), ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

ΣΕΪΝΤ ΝΤΟΓΑΝ, ΤΟΥΡΚΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ

ΦΑΪΚΑ ΝΤΕΝΙΖ ΠΑΣΣΑ, ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑ, ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΝΕΑ ΚΥΠΡΟΣ

ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΥ, ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΑ ΦΟΙΤΗΤΡΙΑ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ

ΤΗΛ. ΕΠΙ. 6932955437 diktiospartakos.blogspot.com

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ-ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΕΛΛΑΔΑΣ-ΚΥΠΡΟΥ-ΤΟΥΡΚΙΑΣ

Η συνάντηση αγωνιστών του εργατικού και αντιπολεμικού κινήματος αποτελεί συνέχεια της μακρόχρονης πορείας κοινών αγώνων μεταξύ ανθρώπων που έσπασαν τα εθνικά δεσμά τους, ξεπέρασαν εθνικιστικά και φιλοπολεμικά στερεότυπα και επέλεξαν να χαράξουν μια διαφορετική, ταξική και διεθνιστική πορεία.
Ταυτόχρονα, πραγματοποιείται σε ένα περιβάλλον βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης, που προβάλλεται ως αιτία και αφορμή για τη βίαιη επίθεση στα εργατικά δικαιώματα, απειλώντας να διαμορφώσει μια ιστορικού βάθους ανατροπή στον συσχετισμό δύναμης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας, εις βάρος των εργαζομένων. Σε ολόκληρη τη Βαλκανική χερσόνησο και στην Νοτιοανατολική Ευρώπη οι απαιτήσεις προσαρμογής των χωρών της περιοχής στο Κοινοτικό εκμεταλλευτικό δεδομένο της καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλληλοδιαπλέκονται με τις διαθέσεις του αστικού κατεστημένου κάθε κράτους έθνους να βαθύνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων, ενώ ολοένα συχνότερα προβάλλει απειλητικό το Δ.Ν.Τ. με όλο τον πλούτο της αντεργατικής και ακραίας εφαρμογής των Νόμων της Αγοράς και του Κέρδους. Ακολουθεί η καταπάτηση των λαϊκών ελευθεριών, οι τρομονόμοι, η κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η θεσμοθέτηση της καταστολής του εσωτερικού εχθρού –λαού που περιγράφεται πλέον ως «Ασύμμετρη Απειλή», ακόμη και με χρήση του στρατιωτικού μηχανισμού. ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ-ΟΑΣΕ και εθνικοί στρατοί στοχοποιούν το παρόν και μέλλον των κοινωνικών αγώνων, έχοντας ως αρωγούς την προπαγάνδα και χειραγώγηση των ΜΜΕ, τη βάναυση καταστολή των αγώνων διαμέσου της δικαστικής εξουσίας. Συμπληρώνεται έτσι το πάζλ του Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού ή αλλιώς της Σύγχρονης Αστικής Δημοκρατίας, δυτικού τύπου.

Παράλληλα, εντείνεται ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας για την ανάδειξη τους ως περιφερειακές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην Νοτιοανατολική Ευρώπη, σε μια περιοχή που αναδεικνύονται νέες αγορές και χαρακτηρίζεται σταυροδρόμι μεταφοράς ενέργειας, ενώ βαθαίνει η πρόσδεση τους σε ΝΑΤΟ-ΟΑΣΕ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ και η συμμετοχή τους σε όλες τις φονικές ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ταυτόχρονα, η αναβίωση των εθνικιστικών παθών και του φονταμενταλισμού, όπου συχνά οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αναμοχλεύουν την ένταση για ίδιον όφελος, ο επεκτατισμός, ο μεγαλοϊδεατισμός, ο ρατσισμός είναι βασικές συνιστώσες της αστικής πολιτικής όλων των κρατών των Βαλκανίων και της Μαύρης Θάλασσας.

ΕΛΛΑΔΑ-ΤΟΥΡΚΙΑ παρουσιάζουν διαρκώς το διπλό πρόσωπο του Ιανού

Αστικά κράτη που βρέθηκαν να συνεργάζονται σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις εναντίον των λαών, την ίδια στιγμή που ο μεταξύ τους ανταγωνισμός έδειχνε ικανός να τα οδηγήσει σε πολεμική σύγκρουση. Κράτη που συνεργάζονται στενά οικονομικά (τράπεζες, τουρισμός κλπ), αλλά και στο πλαίσιο της αντιτρομοκρατικής υστερίας της ιμπεριαλιστικής Δύσης φτάνοντας να δημιουργήσουν κοινά ελληνοτουρκικά τάγματα μισθοφόρων, στέλνοντας τις καλύτερες φρεγάτες τους να δράσουν μαζί στις ιμπεριαλιστικές ναυτικές αποστολές στη Μεσόγειο-Ινδικό Ωκεανό και στη Σομαλία, που καταργούν το πολιτικό άσυλο και παραδίδουν διωκόμενους αγωνιστές στην κρατική εκδικητική μανία (ουκ ολίγες εκτελέσεις Κούρδων-Τούρκων στρατιωτών που ζήτησαν πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα και εκτελέστηκαν από τον Τουρκικό Στρατό με συνοπτικές διαδικασίες αμέσως μετά την παράδοση τους από τις Ελληνικές Αρχές) και κατακόμβη θυμάτων-μεταναστών στα νερά του Αιγαίου και στα ναρκοπέδια του Έβρου διαφυλάττοντας την Ευρώπη-Φρούριο! Παράλληλα, Ελλάδα-Τουρκία καταστρατηγούν τις αστικές ιμπεριαλιστικές συνθήκες που έχουν υπογράψει: στρατιωτικοποιώντας τα νησιά του Αιγαίου, διατηρώντας το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια που μετατρέπει το Αιγαίο σε «Ελληνική Λίμνη», επεκτείνοντας τον εναέριο χώρο από 6 σε 10 μίλια, δημιουργώντας Ενιαίο Αμυντικό Χώρο μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου (επεκτείνοντας δηλαδή χωρικά και εναέρια σύνορα), οικοδομώντας ελληνική ναυτική-αεροπορική βάση στην Κύπρο, ενώ οι «Άσπονδοι Γείτονες» προχωρούν σε συνεχείς παραβιάσεις και παραβάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, εισέβαλαν παράνομα στην Κύπρο με λάφυρο» το μισό νησί, όπου το κατεχόμενο τμήμα της Β.Κύπρου αυτοαναγορεύεται ΤΔΒΚ, το οποίο η Τουρκία απειλεί να προσαρτήσει.

Αστικά κατεστημένα που απαίτησαν «εθνική ενότητα», δηλαδή υποταγή των εργαζομένων στα μεγαλοϊδεατικά και ιμπεριαλιστικά τους σχέδια, που συχνά πήραν τη μορφή ορθόδοξων και μουσουλμανικών τόξων. Όπου η «κοινωνική ειρήνη», δηλαδή η συμμόρφωση των εργαζομένων σε κάθε απαίτηση του κεφαλαίου για εμβάθυνση της εκμετάλλευσης τους και αύξηση των ποσοστών των καπιταλιστικών κερδών, πρόσφερε την απαιτούμενη υπεραξία που απαιτούνταν για την οικονομική διείσδυση της «Ηγεμονικής» Ελλάδας και Τουρκίας σε Βαλκάνια και Μαύρη Θάλασσα. Με τον ιδρώτα και τις «θυσίες» των εργαζόμενων έγιναν οι Αγορές του Αιώνα των πολεμικών εξοπλισμών, φτιάχτηκαν οι τεράστιοι στρατοί, από τους μεγαλύτερους του ΝΑΤΟ, επανδρώθηκαν με δεκάδες χιλιάδες Μισθοφόρους, πραιτοριανούς των Ελντοράντο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, εκπαιδευμένοι Καταστολείς Πλήθους, εντός και εκτός συνόρων. Αν οι εργαζόμενοι αντιστέκονταν στις επιλογές της αστικής πολιτικής και στα συμφέροντα του κόσμου του πλούτου και διεκδικούσαν τα δικαιώματα τους, υπήρχε πάντα η απειλή της μεταφοράς του εργοστασίου στην πιο φθηνή από άποψη εργατικού κόστους, Τουρκία και στα Βαλκάνια (πολιτική που απογύμνωσε βιομηχανικά την Πάτρα, τη Μακεδονία και μετέτρεψε τους ειδικευμένους Έλληνες εργαζόμενους της Βόρειας Ελλάδας σε καθημερινούς ταξιδιώτες-εργάτες στις γειτονικές βαλκανικές χώρες, για να δουλέψουν ανασφάλιστοι και με τις μισές Αμοιβές, στα ελληνικά εργοστάσια). Σήμερα απειλή είναι η μεταφορά των εργοστασίων σε Κίνα-Ινδία, ενώ οι ανάγκες του κεφαλαίου, με την συνδρομή του Ευρωπαϊκού Διευθυντηρίου, επιβάλλουν παντού εργασιακές σχέσεις made in China.

ΑΣΠΟΝΔΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ;

Οι σχέσεις των λαών της περιοχής έχουν «τραυματιστεί» καθόλη την σύγχρονη ιστορία. Η συγκρότηση των εθνικών κρατών, ο επεκτατισμός τους που δικαιολογήθηκε στο όνομα της απελευθέρωσης των «Αδούλωτων Πατρίδων», η εθνική ομογενοποίηση, πάντα οδηγούσε στον πόλεμο, στην πρόσδεση στο άρμα της Μεγάλης ιμπεριαλιστικής Δύναμης, στην εσωτερική καταπίεση. Πείνα και δυστυχία, προσφυγιά και «ακήρυκτος πόλεμος» εναντίον των μειονοτήτων, σφαγή και συμφωνημένη από τα κράτη ανταλλαγή πληθυσμών περίμενε πάντα τους λαούς, ως απόρροια των μεγαλοϊδεατικών βλέψεων ή των εξίσου βίαιων ειρηνικών λύσεων που επιβάλλονταν από τους αστούς πολιτικούς. Παράλληλα και ταυτόχρονα, εξελίσσονταν η βάναυση καταδίωξη του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς.

Ο Μεταπολεμικός κόσμος βρήκε τα δύο κράτη συμμάχους στο ΝΑΤΟ, να πολεμούν μαζί στην Κορέα και να εντάσσονται στα ίδια σχέδια αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου». Οργανώσεις όπως η Νατοϊκή «Κόκκινη Προβιά και η Εργενεκόμ», οι Γκρίζοι Λύκοι και ο ΙΔΕΑ, εξασφάλισαν την υποταγή των εργαζομένων με βάναυσους τρόπους, ακόμη και με εκδήλωση πραξικοπημάτων του ελληνικού και τουρκικού στρατού. Επεμβάσεις που επέβαλαν ακόμη πιο ωμή εργατική εκμετάλλευση, έθεσαν ως στόχο την πολιτική και φυσική εξόντωση του εργατικού-αριστερού κινήματος. Ενδεικτικό του που μπορεί να φτάσει η αστική πολιτική για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της είναι η συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης των Σημίτη-Παπανδρέου-Πάγκαλου στην παράδοση του Οτσαλάν, ηγέτη του ΡΚΚ στην τουρκική ΜΙΤ και η ύπαρξη μακρόχρονης, μυστικής από τους λαούς, διπλωματίας.

Και η Κύπρος; Κεντροδεξιές και Κεντροαριστερές κυβερνήσεις που ασκούσαν τη γνωστή πολιτική των «Μητέρων Πατρίδων», Εκκλησία και Ισλάμ, ιμπεριαλιστικές βλέψεις επιδιαιτησίας και διαιώνισης της κατοχικής κυριαρχίας της Κύπρου (Βρετανία), εθνικιστικές αστικές τάξεις στην Κύπρο, Ακροδεξιά, έθρεψαν την σύγκρουση, έθεσαν ως πρωταρχικό στόχο τη διάσπαση των εργαζομένων, επιδιώκοντας την κυριαρχία της μιας κοινότητας επί της άλλης με όρους πλειοψηφίας ή την περιχαράκωση και απομόνωση σε καντόνια-προπλάσματα διαφορετικής κρατικής συγκρότησης (δίλημμα Ένωση ή Διχοτόμηση). Ο συμβιβασμός των ιμπεριαλιστικών βλέψεων Ελλάδας-Τουρκίας-Βρετανίας οριοθετήθηκε στις Συνθήκες του 1959-60, των Εγγυητριών Δυνάμεων. Το ελληνικό πραξικόπημα και η αναμενόμενη Τουρκική εισβολή και κατοχή είναι η ακραία έκφραση λύσεων που σχεδιάστηκαν και επιβλήθηκαν ερήμην του Κυπριακού λαού.

Οι ξένες προσπάθειας επιδιαιτησίας καταλήγουν σε σχέδια που ανταλλάσουν το Καστελόριζο με την Κύπρο ή μοιράζουν την Κύπρο μεταξύ Μητέρων Πατρίδων, ερήμην των Κυπρίων. Προτάσσουν τα συμφέροντα της Νατοϊκής Συμμαχίας, τη διαιώνιση της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας στην Κύπρο, που τη θέλουν αβύθιστο αεροπλανοφόρο του ΝΑΤΟ και του ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ αργότερα, της Ελλάδας και Τουρκίας.
Τα συνεχή επεισόδια καταπίεσης των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων σε Ίμβρο-Τένεδο-Πόλη και Θράκη αποκαλύπτουν το υποκριτικό ενδιαφέρον των εθνικών κρατών που εργαλειοποιούν τα θρησκευτικά (διορισμός ή εκλογή Μουφτή, Σχολή Χάλκης, μέλλον Πατριαρχείου κλπ) και μειονοτικά ζητήματα, χρησιμοποιώντας τα ως πιόνια στην σκακιέρα του ανταγωνισμού τους. Όμως, για τους λαούς υπάρχει η πραγματικότητα των διωγμών, της καθημερινής και συστηματικής παραβίασης των δικαιωμάτων τους. Οι πρόσφατες απειλές για τον διωγμό 100.000 Αρμενίων αγρίως εκμεταλλευόμενων εργατών είναι άλλο ένα επεισόδιο της ομηρίας του κόσμου της εργασίας από τα αστικά κατεστημένα και τους ιμπεριαλιστές.

Σταδιακά η διαμάχη για το Αιγαίο, που σέρνει πίσω του την αιματοβαμμένη κληρονομιά των Βαλκανικών πολέμων, έρχεται στο προσκήνιο παίρνοντας τα πρωτεία και εντάσσοντας στην ατζέντα όλα τα ζητήματα: υφαλοκρηπίδα, χωρικά ύδατα, εναέρια σύνορα, FIR, Νατοϊκά στρατηγεία, Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες. Η πεποίθηση ύπαρξης μεγάλων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου σε Κυπριακά χωρικά ύδατα και Αιγαίο αυξάνει την ένταση και τις απαιτήσεις. Γκρίζες ζώνες, παραβιάσεις και παρενοχλήσεις, Σχέδια Αποτροπής εμπλουτίζουν το λεξιλόγιο μας και η απειλή πολέμου δηλώνεται ξεκάθαρα.

Τα αστικά επιτελεία, τα ΜΜΕ και οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης σε Ελλάδα και Τουρκία χρεώνουν «στον απέναντι» την αιτία της έντασης, δείχνουν ως ένοχο την «επιθετικότητα και επεκτατικότητα του εχθρού-γείτονα», που πάντα εκμεταλλεύεται την πρόθεση επιδιαιτησίας των ΗΠΑ-Ε.Ε. Παράλληλα, όλες οι αστικές-ιμπεριαλιστικές λύσεις (σχέδια Ανάν, Ευρωπαϊκή προοπτική Τουρκίας, Ελληνοτουρκική πολιτική Φιλίας βασισμένη στις διαπροσωπικές σχέσεις των αστών πολιτικών κλπ) προσκρούουν στην άρνηση των λαών να αποδεχτούν Διχοτομικές λύσεις με έντονη την ξένη στρατιωτική παρουσία και επικυριαρχία, δεν μπορούν να υπερβούν τα επίδικα του ανταγωνισμού που διευρύνονται και αποκτούν νέα ποιότητα: Αιγαίο σταυροδρόμι ενέργειας, πιθανότητα ύπαρξης πετρελαϊκών κοιτασμάτων, ΑΟΖ.

ΕΙΝΑΙ Η Ε.Ε. ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΕΙΡΗΝΗΣ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ-ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ;

Πιστεύουμε ότι σήμερα, ο πιο παθιασμένος οπαδός της Ε.Ε. θα απαντούσε αρνητικά. Ο νέος γύρος λεηλασίας των εργατικών δικαιωμάτων και των λαϊκών ελευθεριών έχει την Ε.Ε. συνολικό εκφραστή των εργοδοτικών απαιτήσεων. Η Κοινή Ευρωπαϊκή Άμυνα και Ασφάλεια, η συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπουν αρωγή των ευρωπαϊκών αστυνομικών-στρατιωτικών δυνάμεων στην προσπάθεια των κατασταλτικών δυνάμεων των εθνών κρατών να καταστείλουν εργατικές εξεγέρσεις που προκαλεί η βίαιη αντεργατική πολιτική. Ταυτόχρονα η Ε.Ε. είναι ένας ακόμη παράγοντας όξυνσης του ελληνοτουρκικού ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού αφού και οι δύο άρχουσες τάξεις εποφθαλμιούν τα Βαλκάνια ως «οικονομική και πολιτική ενδοχώρα», με τον Γ.Παπανδρέου να θέλει να αξιοποιήσει την σχέση της Ελλάδας με την Ε.Ε. για την ανάπτυξη προνομιακών σχέσεων. Ταυτόχρονα, η είσοδος της Κύπρου στην Ε.Ε. με άλυτο το Κυπριακό είναι μια επιθετική κίνηση, πρώτα από όλα για τους λαούς: ο Κληρίδης καλούσε τον Ευρωστρατό να δημιουργήσει βάση, ενώ γρήγορα η Κύπρος ενεπλάκει σε όλες τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Η εκμετάλλευση των υποθαλάσσιων πλουτοπαραγωγικών πηγών και οι συμφωνίες καθορισμού χωρικών υδάτων απαντήθηκαν με τις τουρκικές απειλές πολέμου. Στην Τουρκία, η ένταξη στην Ε.Ε. προπαγανδιστικά προβάλλεται ως μέσο εκδημοκρατισμού. Όμως, κεμαλικό και ισλαμικό κατεστημένο δε μπορούν να ανεχθούν τους μεγάλους εργατικούς αγώνες και την παραχώρηση δικαιωμάτων στις μειονότητες, ενώ η ενταξιακή διαδικασία στην Ε.Ε. σημαίνει απλώς ότι το Πρωτόκολλο Αλληλοβοήθειας που επέτρεπε στον στρατό να επέμβει στην πολιτική ζωή, «καταργείται» καθώς ενσωματώνεται στο επίσημο θεσμικό οπλοστάσιο, όπως συμβαίνει εξάλλου στην Ελλάδα, στη Γερμανία και σε όλη την Ε.Ε.

Πιστεύουμε ότι είναι η ώρα της δράσης για το εργατικό και αντιπολεμικό κίνημα.

Με παρανομαστή τη διάθεση ανάπτυξης ενός νέου εργατικού διεθνισμού, των σύγχρονων αντικαπιταλιστικών κινημάτων που απαιτεί η εποχή μας, να φέρουμε στο προσκήνιο την απαίτηση ικανοποίησης των εργατικών αναγκών και δικαιωμάτων. Θεωρώντας ως το σημαντικότερο καθήκον των επαναστατικών δυνάμεων την πάλη εναντίον του δικού τους αστικού κράτους και κυβέρνησης. Αποκαλύπτοντας τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού. Πιστεύοντας ότι η σημαντικότερη συμβολή στην Ειρήνη είναι οι συντονισμένοι εργατικοί αγώνες, η αποφασισμένη δράση για το μπλοκάρισμα της δικής μας πολεμικής μηχανής με Κίνημα Μέσα και Έξω από τον Στρατό, η Άρνηση να Πολεμήσουμε για ΗΠΑ-Ε.Ε.-ΟΛΙΓΑΡΧΙΑ, που βρίσκει την επαναστατική της συνέχεια στην απειλή μετατροπής του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε ταξική εμφύλια σύγκρουση. Η μόνη δύναμη που μπορεί να αποτρέψει τον ελληνοτουρκικό πόλεμο είναι η Επαναστατική προετοιμασία του εργατικού κινήματος.

Απαιτείται η Διεθνής Δράση των κινημάτων σε Ελλάδα-Τουρκία-Κύπρο που θα αγωνιστεί για:

Την Ανατροπή των Κυβερνήσεων της Αντεργατικής Λαίλαπας, της εξαφάνισης των λαϊκών ελευθεριών και του πολέμου. Διεκδικώντας λιγότερη δουλεία-δουλειά για όλους, με τα ίδια δικαιώματα για τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως φυλής-θρησκείας-εθνικότητας, με αξιοπρεπή μισθό-σύνταξη. Μπλοκάρισμα των ιδιωτικοποιήσεων και της εμπορευματοποίησης των κοινωνικών αγαθών. Δωρεάν, Δημόσια Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση, Πολιτισμός σε όλους.

Σεβασμό των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και αναγνώριση όλων των δικαιωμάτων στους μετανάστες. Ελεύθερη μετακίνηση για όλους. Διάλυση της frontex και εκκαθάριση των ναρκοπεδίων. Αναγνώριση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού των μειονοτήτων. Την ταυτότητα καθορίζει ο αγωνιζόμενος άνθρωπος και η ταξική πάλη και όχι οι διακρατικές συμφωνίες, που εκφράζουν αστικά-κρατικά συμφέροντα, επιδιώξεις και συσχετισμό δύναμης μιας συγκεκριμένης περιόδου.

Απόλυτο σεβασμό στην κοινωνική-πολιτική-πολιτιστική και θρησκευτική έκφραση όλων. Άμεση δήμευση ολόκληρης της περιουσίας Εκκλησίας-Ισλάμ και ταυτόχρονη εκμετάλλευση της για τις κοινωνικές ανάγκες.

Κατάργηση των τρομονόμων, των καμερών, του χαφιεδισμού και της παρακολούθησης κάθε στιγμής της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Διάλυση της Κρατικής Ασφάλειας, των ΜΑΤ-ΜΕΑ-ΕΚΑΜ, των δολοφονικών ομάδων Δ-Ε.

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ – ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ - ΙΜΠEΡΙΑΛΙΣΜΟ. Να βάλουμε ΒΕΤΟ:

Στις βάσεις του θανάτου και στα πυρηνικά. Στους πολεμικούς εξοπλισμούς και στους Μισθοφορικούς Στρατούς. Να καταργηθεί η πολεμική βιομηχανία και να προσανατολιστεί σε ειρηνικούς σκοπούς.

Σε ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ-ΟΑΣΕ-Ε.Ε. Λέμε ΟΧΙ στην είσοδο της Τουρκίας στην Ε.Ε. και ταυτόχρονα αγωνιζόμαστε για την ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ της Ελλάδας και Κύπρου από ΝΑΤΟ-Ε.Ε.

Να επιστρέψουν τώρα όλα τα στρατεύματα που συμμετέχουν σε ιμπεριαλιστικές κατοχικές αποστολές. Καμιά συμμετοχή και καμιά προσφορά υπηρεσιών-διευκολύνσεων σε διεθνείς ιμπεριαλιστικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς. Κανένας νέος Μισθοφόρος σε Στρατό και Αστυνομία.

ΓΙΑ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ-ΑΙΓΑΙΟΥ-ΚΥΠΡΟΥ:

Άμεση ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ Δυτικής και Ανατολικής Θράκης έως την Πόλη, Κύπρου, Μικράς Ασίας και νησιών Αιγαίου. Να καταργηθεί το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδας-Κύπρου. Διάλυση όλων των Αποβατικών Επιθετικών σχηματισμών. Καταστροφή των επιθετικών-στρατηγικών όπλων.

Σεβασμός των Μειονοτικών δικαιωμάτων. Κοινή συνδικαλιστική-κοινωνική-πολιτική δράση όλων των εργαζομένων. Διαχωρισμός Κράτους και κάθε μορφής πολιτειακής-πολιτικής-κοινωνικής συγκρότησης από την Εκκλησία και το Ισλάμ. Εκλογή του Μουφτή και αφαίρεση κάθε άλλης εξουσίας που ξεπερνά τα θρησκευτικά του καθήκοντα. Κοινή πάλη των εργαζομένων για την πολιτιστική-μορφωτική τους εξύψωση και την απελευθέρωση τους από τα δεσμά κάθε μορφής ανορθολογισμού.

Άμεση Αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων από την Κύπρο. Να φύγουν τώρα ΕΛΔΥΚ-ΤΟΥΡΔΥΚ-Βρετανικά στρατεύματα και δυνάμεις του ΟΗΕ. Κατάργηση των Συμφωνιών του 1959-60 περί Εγγυητριών Δυνάμεων, που έχουν παραβιαστεί πολλαπλώς από όλους. Να κλείσουν όλες οι ξένες βάσεις. Καμιά σχέση της Κύπρου με ΝΑΤΟ-Ε.Ε.-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ-ΟΑΣΕ.

Κύπρος Ανεξάρτητη από Μητέρες Πατρίδες και Ιμπεριαλιστικές Δυνάμεις. Λύση του Κυπριακού ζητήματος στη βάση των κοινών συμφερόντων Ελληνοκυπρίων-Τουρκοκυπρίων, Ενός Λαού με Δύο Εθνότητες, του συνόλου του κόσμου της εργασίας της πόλης και της υπαίθρου, ανεξαρτήτως εθνικότητας-θρησκείας-χώρας προέλευσης, που ζει για χρόνια μόνιμα στο νησί και ανατρέφει παιδιά 2ης και 3ης γενιάς.

Όχι στα Διχοτομικά Σχέδια Ανάν που διαιωνίζουν την κατοχή και την ιμπεριαλιστική επικυριαρχία.

Εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών με όρους συνεννόησης-συνεργασίας-ευημερίας της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Έξω οι ιμπεριαλιστές από την Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Καμιά συνεργασία μαζί τους είτε με τη μορφή των στρατιωτικών συμμάχων, είτε των επιδιαιτητών ή ακόμη περισσότερο, με τη μορφή των πολυεθνικών εταιρειών της ενέργειας.

Καμιά συνεργασία με το κράτος τρομοκράτη, το Ισραήλ. Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Η εξέγερση του Δεκέμβρη (2008), τα αγροτικά μπλόκα, η μεγαλειώδης απεργία των απολυμένων της Tekel, τα κινήματα της εκπαίδευσης, οι πρόσφατες εργατικές κινητοποιήσεις είναι τροχιοδεικτικές βολές από το μέλλον των κοινωνικών εκρήξεων. Δυναμώνομε έμπρακτα τη φιλία μεταξύ του ελληνικού-κυπριακού-τουρκικού λαού. Θέλουμε να συμβάλλουμε στην ανάπτυξη κοινών αποφασιστικών ταξικών αγώνων, με στόχο την Αντικαπιταλιστική Επανάσταση και την Κοινωνική Απελευθέρωση.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΣΤΕ ΤΑΞΙΚΑ-ΔΡΟΥΜΕ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΑ.

Καλούμε σε Κοινή Καμπάνια και στις τρεις χώρες ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα, τον πόλεμο, τη μυστική διπλωματία που ετοιμάζουν λύσεις για Εμάς και Χωρίς Εμάς. Απευθυνόμαστε σε Εργατικά Σωματεία, Φοιτητικούς Συλλόγους, κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα του κινήματος για Κοινή Δράση.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ (τηλ. 6932955437-diktiospartakos.blogspot.com)

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΟΑΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΠΟΛΙΤIΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΟΑΣΕ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΉ ΠΟΛΙΤΚΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Μαζική συμμετοχή στην πορεία ενάντια στον ΟΑΣΕ

την Τρίτη 01-12-09 (συγκέντρωση Προπύλαια στις 6:30 μ.μ.)

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΠΕΜΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ-ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΣΥΝΟΡΩΝ

ΣΕΝΑΡΙΑ ΕΠΙΒΟΛΗΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ

Καθώς η εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας που περιγράφει την Ευρωπαϊκή Πολιτική Ασφάλειας προχωρά με γρήγορους ρυθμούς μετά την εκλογή Ευρωπαίου Πρόεδρου και Υπουργού Εξωτερικών, αποκαλύπτεται τι σημαίνει αναβάθμιση του ιμπεριαλιστικού-παρεμβατικού χαρακτήρα της Ε.Ε και τι ρόλο καλούνται να παίξουν οι Ευρωπαϊκές κατασταλτικές δυνάμεις. Η στρατιωτικοποίηση των σύγχρονων κοινωνιών και των διεθνών σχέσεων αποτελεί τη μια πτυχή του κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού που συμπληρώνεται από την ανοικτή, βάρβαρη δράση των στρατιωτικών δυνάμεων στην πολιτική ζωή!

Επισημάνσεις που «μόνοι και παρεξηγημένοι» κάνουμε τόσα χρόνια, αλλά που επιβεβαιώνονται ωμά μέσα από τα σενάρια των ευρωπαϊκών στρατιωτικών ασκήσεων. Ο παγκόσμιος πλέον πόλεμος που ο κόσμος του κεφαλαίου διεξάγει εναντίον της εργατικής τάξης απαιτεί την καθυπόταξη των κινημάτων είτε στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, είτε στην περιφέρεια, τη στυγνή επέμβαση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων για την εξολόθρευση της Αντίστασης και το ξαναμοίρασμα πηγών και δρόμων ενέργειας, των αγορών και της υπεραξίας που παράγουν οι εργαζόμενοι.

Ας δούμε επομένως ορισμένα γεγονότα που ξεκαθαρίζουν ότι υπάρχει απόφαση-σχεδιασμός για βάθεμα της εκμετάλλευσης-καταστολής σε παγκόσμιο επίπεδο και αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα της Ε.Ε. ως καπιταλιστικής – ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης , που έχει ως επίσημο δόγμα τη βάρβαρη αντεργατική πολιτική, τον ωμό κρατικό αυταρχισμό και του πόλεμο , του ΟΑΣΕ-ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ ως στρατιωτικούς βραχίονες εξασφάλισης της καπιταλιστικής κερδοφορίας και των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών, αλλά και την σαφή ενεργοποίηση-λειτουργία των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων εντός αυτού του κατασταλτικού και πολεμικού πλαισίου. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη διεξαγωγή Σχολείου Εκπαιδευτών που πραγματοποιήθηκε το διάστημα 16-20 Νοεμβρίου 2009, στο Πλαίσιο ασκήσεων «εντός Αστικού Περιβάλλοντος» του Ελληνικού Στρατού.

Στις 25-11-09 πραγματοποιήθηκε Διημερίδα στη Θεσσαλονίκη, στη Λέσχη Αξιωματικών Φρουράς, της Ανώτατης Διακλαδικής Σχολής Πολέμου (ΑΔΙΣΠΟ) με θέμα «Λαθρομετανάστευση και Σύγχρονη Πειρατεία ως Απειλές της Διεθνούς και Περιφερειακής Ασφάλειας».

Από την ομιλία του διοικητή της ΑΔΙΣΠΟ Ι.Χάψου και τις ομιλίες που ακολούθησαν φαίνεται ότι επιχειρούν να δικαιολογήσουν την άγρια παγκόσμια κατασταλτική δράση και την ενσωμάτωση των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων διαμέσου της αντιμετώπισης της «λαθρομετανάστευσης και της πειρατείας».

Για την «λαθρομετανάστευση» εντοπίζονται ως χώρες προέλευσης το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, η Νιγηρία, η Σομαλία και το Σουδάν, ενώ η «αναγκαιότητα αντιμετώπισης της πειρατείας» προκύπτει αν αναλογιστούμε «τον όγκο των αγαθών που διακινούνται παγκοσμίως μέσω των θαλάσσιων οδών, συμπεριλαμβανομένου και του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής, είναι ξεκάθαρο ότι απειλούνται συμφέροντα σε παγκόσμιο επίπεδο». Αξίζει να επισημάνουμε το ελληνικό ενδιαφέρον για την Σομαλία, καθώς από εκεί διέρχεται σήμερα το 10% του παγκόσμιου εμπορίου, ποσοστό που θα αυξηθεί λόγω της αναβάθμισης των εξαγωγών της Κίνας προς τη Δύση, με το ιδιωτικοποιημένο λιμάνι του Πειραιά να διεκδικεί κεντρικό ρόλο. Να θυμηθούμε το μέγεθος και το ρόλο των ελληνικών εφοπλιστικών συμφερόντων που ουσιαστικά επέβαλε και το διορισμό μιας «πρωταγωνίστριας του Πολυτεχνείου» σε Επίτροπο της Ε.Ε. για την Αλιεία και ναυτιλιακή ευρωπαϊκή πολιτική.

Αφήνοντας στην άκρη τους λόγους που τα δημιουργούν (επεμβάσεις, δικτατορίες, δράση πολυεθνικών συμφερόντων), τα ζητήματα αυτά αναγορεύονται σε «Σύγχρονες Απειλές κατά της Ασφάλειας» και μπαίνουν στο στόχαστρο του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας [αρκεί να θυμόμαστε ότι ο γερμανικός πολεμικός στόλος φτάνει σε ξένα χωρικά ύδατα- Κέρας της Αφρικής- για πρώτη φορά από το 1945, με αφορμή την προστασία των οικονομικών του συμφερόντων, την επιστροφή και αναβάθμιση των γαλλικών στρατευμάτων σε Αφρική και Περσικό Κόλπο, τη δράση του Ελληνικού Πολεμικού Στόλου με (2) φρεγάτες στη Σομαλία, προστατεύοντας εκτός των άλλων τα πλοία των Ελλήνων πλοιοκτητών και τα αλιευτικά που ψαρεύουν παράνομα!].

Σύμφωνα λοιπόν με τον Ι.Χάψο, τη θέση της Σινο-Σοβιετικής Απειλής για τη Δύση στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, κατέλαβε η «Ανθρώπινη Ασφάλεια και η ευθύνη για προστασία από όλους τους κρατικούς και μη δρώντες».

Ο ίδιος έδωσε και τον Ορισμό των σύγχρονων απειλών κατά της ασφάλειας εναντίον των οποίων καλούνται να σχεδιάσουν τη στρατηγική και τακτική τους οι στρατιωτικές δομές: «κάθε ενέργεια ή διαδοχή γεγονότων που απειλούν δραστικά και για σχετικά περιορισμένο χρόνο να μειώσουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων μιας χώρας ή που απειλούν να μειώσουν σημαντικά το εύρος των διαθέσιμων επιλογών πολιτικής της κυβέρνησης μιας Χώρας ή μη κυβερνητικών οντοτήτων σε αυτήν»….

Αλήθεια, πώς θα μπορούσε να περιγραφούν καλύτερα οι προβλέψεις καταστολής που περιλαμβάνει ο ακραίος κρατικός αυταρχισμός του σύγχρονου Κοινοβουλευτικού Ολοκληρωτισμού ;

Μήπως οι στερεότυπες εκφράσεις του ξύλινου γραφειοκρατικού στρατιωτικού λόγου περιγράφουν την Εξέγερση του Δεκέμβρη του μέλλοντός μας, αλλά και την ανάγκη πάταξης κάθε αμφισβήτησης, αγώνα, κατάληψης δημοσίου κτηρίου;

Ποιος ξεχνά τις κραυγές αγανάκτησης του «εμπορικού κόσμου», τον ορισμό σύμφωνα με το Βενιζέλο της αποστολής του Ελληνικού Στρατού «υπεράσπιση της Ανεξαρτησίας-Ακεραιότητας-Αξιοπρέπειας της χώρας», την απαίτηση Πάγκαλου-Καραμανλή-Μπακογιάννη-ΛΑΟΣ-μεγαλοδημοσιογράφων να βγει ο στρατός στους δρόμους να αντιμετωπίσει την Έκτακτη Ανάγκη της Εξέγερσης;

Οι σχετικές αποκαλύψεις της Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων για την εκπαίδευση του Ελληνικού στρατού για την Καταστολή Πλήθους, ασκήσεις που αποτελούν καθημερινότητα στο Κέντρο Εκπαίδευσης Πολυεθνικών Δυνάμεων στην Νέα Σάντα Κιλκίς κλπ, δείχνουν ότι σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο, οι Ένοπλες Δυνάμεις προετοιμάζονται να δράσουν στα πλαίσια ενός φάσματος θεμάτων της κοινωνικής και πολιτικής ζωής.

Υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός σε επίπεδο ΝΑΤΟ-Ε.Ε.-ΟΑΣΕ, που με την πλήρη στήριξη των κεντροαριστερών-κεντροδεξιών κυβερνήσεων, της Ακροδεξιάς και των ΜΜΕ, υλοποιείται μεθοδευμένα και αποκαλύπτεται μέσα και από την ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων του Ευ.Βενιζέλου, αλλά και από τον Ι.Χάψο: «δημιουργήθηκε μια τάση ένταξης κάθε είδους και μορφής Απειλής στην έννοια της σύγχρονης ασφάλειας, η οποία πέραν των παραδοσιακών στρατιωτικών απειλών, περιλαμβάνει και αυτές που προέρχονται από μη κρατικούς δρώντες (τρομοκρατία), οικονομικές απειλές (διεθνής οικονομική κρίση), περιβαλλοντικές απειλές (υπερθέρμανση του πλανήτη, έλλειψη πόσιμου νερού), απειλές υγείας (πανδημία γρίπης), φυσικές καταστροφές (πλημμύρες, τσουνάμι)κ.α.».

Ήδη το ΝΑΤΟ και ο ΟΑΣΕ στις τελευταίες συνόδους τους έχουν αποφασίσει ότι αποτελεί λόγο επέμβασης για τη σωτηρία του αστικού καθεστώτος μια εργατική εξέγερση εξαιτίας της οικονομικής κρίσης!

Για αυτό, όπως εξήγησε ο Ι.Χάψος «και το ίδιο το ΝΑΤΟ, στην 55η ετήσια σύνοδο Κοινοβουλευτικής Ολομέλειας που πραγματοποίησε τη 15η Νοεμβρίου 2009 στο Εδιμβούργο κατέληξε ότι απαιτείται καινούργιος Στρατηγικός σχεδιασμός, προκειμένου να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις νέες αναδυόμενες απειλές , στο περιβάλλον ασφάλειας του 21ου αιώνα».

Όμως και ο ΟΑΣΕ, που ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ-ΣΥΡΙΖΑ αρνούνται να καταδικάσουν, απέχοντας από τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις εναντίον του, τονίζοντας «τον ειρηνικό του ρόλο και τη δυνατότητα εξισορρόπησης του πολεμικού τυχοδιωκτισμού των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ», αποκαλύπτεται δια στόματος του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών ότι έχει συμπληρωματικό ρόλο προς το ΝΑΤΟ «ο ΟΑΣΕ έχει καθιερώσει μια μακρά παράδοση συνδρομής στην οικοδόμηση δημοκρατικών θεσμών στα κράτη που φιλοδοξούν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.(…) Έχει αναπτύξει μια αποτελεσματική δέσμη εργαλείων για την εκπαίδευση του ανθρώπινου δυναμικού και την παροχή συμβουλών σχετικά με την ήπια ασφάλεια. Δε χρειάζεται να υπενθυμίσουμε εδώ τις προσπάθειες του Οργανισμού να δημιουργήσει μια αστυνομική παρουσία στο Κόσσοβο προκειμένου να καταλάβουμε τι θα μπορούσε να επιτευχθεί εάν συγκεντρώναμε την πολιτική βούληση να προχωρήσουμε με τα προγράμματα εκπαίδευσης των δυνάμεων συνοριοφυλάκων και τελωνειακών στο Αφγανιστάν».

Εμείς να θυμίσουμε στον υπουργό της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ την παράνομη Αποσκίρτηση του Κοσσόβου, που αφενός δεν έχει αναγνωρίσει το ελληνικό κράτος, αφετέρου πρόκειται για προτεκτοράτο των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε. , δυνάμεων που προκαλούν πλέον την οργή της αλβανικής πλειοψηφίας του πληθυσμού.

Η ουσία της Δυτική Δημοκρατίας που εισάγει ο ΟΑΣΕ στις χώρες του ανατολικού μπλοκ αποκαλύπτεται και μέσα από την απαγόρευση της δράσης των κομμουνιστικών οργανώσεων. Ενός ΟΑΣΕ που σε πρόσφατο ψήφισμά του ταύτισε Φασισμό-Κομμουνισμό, ξεχνώντας ότι οι αστικές κυβερνήσεις συνεργάστηκαν μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο με Χίτλερ-Μουσολίνι και τα ναζιστικά-φασιστικά καθάρματα αποτέλεσαν εξαιρετικούς συνεργάτες της Δύσης στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου!!!

Ταυτόχρονα ο ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στα Προτεκτοράτα των Βαλκανίων, επεμβαίνει ωμά στην Αφρική, έστω και αν αγνοείται από την αντιπολεμική σοσιαλδημοκρατική κριτική της ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ.

Στη συνάντηση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Ευ.Βενιζέλου και του Γάλλου ομολόγου του συζητήθηκαν εκτός των άλλων η ενίσχυση των πολεμικών δομών της Ε.Ε. και ο ρόλος των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων. Έγιναν και οι εξής προτάσεις:

* Συμμετοχή γαλλικών πολεμικών πλοίων στην επιτήρηση του Θαλάσσιου χώρου του Αιγαίου για την αντιμετώπιση των μεταναστών στο πλαίσιο ενός κοινού χώρου επιτήρησης της θάλασσας από τη Βαλτική μέχρι τη Μεσόγειο και το Αιγαίο.
* Συμμετοχή της Ελλάδας και στον κοινό ευρωπαϊκό στόλο αερομεταφοράς. Υπενθυμίζεται ότι ο ελληνικός στρατός δρα σε 15 χώρες με κόστος που υπερβαίνει τα 150 εκ. ευρώ το χρόνο, ενώ διπλασίασε τη στρατιωτική παρουσία του στο Αφγανιστάν αναλαμβάνοντας επιπλέον τον έλεγχο του αεροδρομίου της Καμπούλ, χρηματοδοτώντας με 3.5 εκ. ευρώ τους Αφγανούς Ταγματασφ-αλήτες και πολλαπλασιάζοντας την συμμετοχή της Πολεμικής Αεροπορίας στις πανάκριβες αερομεταφορές.
* Το συμπλήρωμα της επιχείρησης επιτήρησης των χωρικών υδάτων της Σομαλίας (ΑΤΑΛΑΝΤΑ) με την αποστολή 200 ευρωπαίων εκπαιδευτών-συμβούλων για την οργάνωση του Σομαλικού στρατού, πρόταση που έχει γίνει δεκτή από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Η Ε.Ε. όμως δε μένει μόνο στις διαβουλεύσεις, αλλά προχωρά γοργά στην υλοποίηση συγκεκριμένων κατασταλτικών-πολεμικών σχεδιασμών. Στις 23-11-09 άρχισε και θα διαρκέσει μέχρι τις 4-12-09 η 5η άσκηση χειρισμού κρίσεων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας.

Στο σενάριο της άσκησης που πραγματοποιείται στις Βρυξέλες, αναφέρεται ότι «θα αξιολογηθούν οι ευρωπαϊκές δομές, διαδικασίες και διαβουλεύσεις που αφορούν στο χειρισμό κρίσεων, καθώς και ο σχεδιασμός των στρατιωτικών επιχειρήσεων και μη στρατιωτικών αποστολών στο θέατρο τν επιχειρήσεων. Τόσο το Ευρωπαϊκό Κέντρο Επιχειρήσεων, όσο και η Πολιτική Δυνατότητα Σχεδιασμού και Διεξαγωγής θα εμπλακούν στο πλαίσιο ενός κατάλληλου σεναρίου που απαιτεί την ταχεία αντίδραση της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην κρίση».

Πρόκειται για σενάριο Καταστολής, επιβολής ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ εντός και εκτός Ευρωπαϊκών συνόρων. Όχι μόνο θα λάβει και εσωτερικές διαστάσεις (εντός Ε.Ε.) αλλά «το σενάριο θα υποστηρίξει επίσης το σχεδιασμό μιας επιχείρησης υπό την Ε.Ε. με την ανάπτυξη όλου του φάσματος των στρατιωτικών και πολιτικών οργάνων πχ. Μια στρατιωτική δύναμη, αστυνομική αποστολή που περιλαμβάνει και στοιχεία από νομικές επιτροπές».

Η Επιτροπή Πολιτικής και Ασφάλειας θα ασκεί τον πολιτικό έλεγχο και τη στρατηγική καθοδήγηση της στρατιωτικής και της πολιτικής αποστολής της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας και Άμυνας, περιλαμβανομένης της Ομάδας Πολιτικής Αντίδρασης.

Αντίστοιχη άσκηση θα πραγματοποιηθεί σε βαλκανικό επίπεδο. Πρόκειται για την Τακτική Άσκηση Άνευ Στρατευμάτων ΤΑΣΣ 2009 (4-10 Δεκέμβρη 2009), στο Κέντρο Προσομοίωσης Πολεμικών Παιγνίων ΑΤΤΑΤΟΥΡΚ στην Πόλη, με την συμμετοχή 65 στελεχών από την Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Σερβία, Αλβανία, Τουρκία, Βουλγαρία.

Βεβαίως, στο πλαίσιο τέτοιου είδους ασκήσεων, που στο βαλκανικό μνημονικό επαναφέρουν την εξέγερση των Αλβανών εργαζομένων εξαιτίας της κατάρρευσης των πυραμίδων, υπάρχει αγαστή συνεργασία των ελληνικών-τουρκικών-ΠΓΔΜ στρατιωτικών δυνάμεων, αφού ο εχθρός είναι κοινός: «Ο ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΛΑΟΣ». Ε.Ε. και ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΟΑΣΕ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΣ δρουν αλληλοσυμπληρώνοντας την παγκόσμια καταστολή της αντίστασης στην επιβολή της Νέας Ιμπεριαλιστικής-Καπιταλιστικής Τάξης Πραγμάτων, συγκρουόμενοι στο πεδίο της μοιρασιάς.

Καταλαβαίνουμε όλοι ότι δεν υπάρχουν περιθώρια εφησυχασμού και ψευδαισθήσεων για το δήθεν ειρηνικό ρόλο της Ε.Ε. και της Ευρωπαϊκής Πολιτικής Ασφάλειας. Πρόκειται για θεωρίες που προσδοκούν την ενσωμάτωση των κινημάτων στα σχέδια του ενός ή άλλου ιμπεριαλιστή, αφοπλίζοντάς τα, αφού αποκρύπτουν τους κοινούς σχεδιασμούς επιβολής ενός ιστορικών διαστάσεων καθεστώτος άγριας εκμετάλλευσης των εργαζομένων σε παγκόσμια κλίμακα. Παράλληλα, επιδιώκουν τη μετατροπή της όποιας κινηματικής αμφισβήτησης σε διαπραγματευτικό χαρτί στο πλαίσιο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού για το μοίρασμα των κερδών.

Απαιτείται η ανάπτυξη ενός νέου αντιπολεμικού κινήματος με σαφείς εργατικούς και διεθνιστικούς προσανατολισμούς, με ένα ουσιαστικότερο αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο. Η διαπλοκή εθνικών-διεθνικών αστυνομικών-στρατιωτικών δυνάμεων με τα έντονα μισθοφορικά χαρακτηριστικά τους, κάνουν ολοφάνερους τους κατασταλτικούς τους προσανατολισμούς εναντίον των εργαζομένων παγκόσμια. Έχοντας ως αφετηρία την εξασφάλιση κοινωνικής ειρήνης είτε με στημένο κοινωνικό διάλογο, είτε με τα ΜΑΤ, Ομάδες Δέλτα και τον Στρατό στους δρόμους, εφορμούν πρώτα από όλα στην Αθήνα, Παρίσι, Λονδίνο κ.α., για να ακολουθήσει η Καμπούλ, η Γάζα και η Κούβα.

Απαιτείται η ενωτική δράση εργαζομένων, νεολαίας και μεταναστών, που με πρωτοβουλίες συντονισμού της πάλης σε Βαλκανικό και Ευρωπαϊκό επίπεδο θα παλέψουν ενάντια στο ΝΑΤΟ, στην Ε.Ε, στον ΟΑΣΕ, στον ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟ, στην Ευρωπαϊκή Πολιτική Άμυνας και Ασφάλειας.

Για την ανατροπή της πολιτικής και των κυβερνήσεων του Εργατικού Μεσαίωνα, του κρατικού Αυταρχισμού και των πολέμων.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ; ΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ ΓΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΒΙΑΣΕΙΣ

Ως γνωστόν, η Ελλάδα περιβάλλεται από θάλασσα.

Από τη μια μεριά είναι το Αιγαίο, όπου στα βορειανατολικά του, τις τελευταίες μέρες, διεξάγεται άσκηση της Πολεμικής Αεροπορίας, με υπερπτήσεις πολεμικών αεροσκαφών πάνω και από τον Έβρο.

Σύμφωνα λοιπόν με την προχθεσινή ανακοίνωση του Τουρκικού ΓΕΕΘΑ που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του, το πρωί της Τρίτης 5/5/09 «δύο ελληνικά αεροσκάφη τύπου Α-7 CORSAIR, τα οποία απογειώθηκαν από το αεροδρόμιο του Αράξου στις 10.56 εισήλθαν στον τουρκικό εναέριο χώρο στην περιοχή του Έβρου σε βάθος 0,5 του μιλίου και πέταξαν επί 2,5 μίλια και για χρονικό διάστημα είκοσι δευτερολέπτων βορειοδυτικά της Κεσάνης Αδριανούπολης».

Διαβάστε τη συνέχεια

Ο ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΤΟΥ ΟΜΠΑΜΑ ΣΤΗ ΒΑΛΚΑΝΙΚΗ ΑΥΛΗ…

Τι ζητάει η αλεπού στο παζάρι; Με αυτή την περιπαιχτική διάθεση θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε την είδηση της επίσκεψης του νέου αμερικανού Αντιπροέδρου Τζο Μπάιντεν στα Βαλκάνια και συγκεκριμένα στο Κόσσοβο, Βοσνία, Σερβία, αν οι εξελίξεις στα Βαλκάνια δεν είχαν τόσο βαριά την σκιά του εθνικισμού και των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων.

Και δε θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά τα πράγματα σε μια περιοχή που είδε τις υποσχέσεις της πολιτισμένης Δύσης για «Δημοκρατία και Ευημερία» που θα έφερναν οι «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» και η αγκαλιά της Ε.Ε.-ΝΑΤΟ, να αντικαθίστανται γρήγορα από την οδυνηρή πραγματικότητα των Νόμων της Αγοράς, τη Μαφία, τις αντιδραστικές κυβερνήσεις και τα «Βελούδινα» καλοσχεδιασμένα από τη CIA, Πραξικοπήματα, την αντικατάσταση της Σερβικής κηδεμονίας από τα προτεκτοράτα και τα βασίλεια των Λαθρεμπόρων, τον «παράδεισο του καταναλωτισμού» από τις συνέπειες της πρωτόγνωρης καπιταλιστικής κρίσης.

Διαβάστε τη συνέχεια

Κάλεσμα για την 1η Μαη στην Σόφια

Όπως γνωρίζετε, μετά τον Δεκέμβρη η Κούνεβα έγινε σύμβολο του κινήματος των εργατών στην Ελλάδα.
Στην Βουλγαρία λίγα πράγματα έγιναν για αλληλεγγύη σ'αυτήν,εκτός από την μικρή μας διαδήλωση στις 8 Μάρτη.
Γιαυτό πριν από καιρό αποφασίσαμε μαζί με έλληνες συντρόφους να κάνουμε μια διεθνή Πρωτομαγιά στην Σόφια. Θα διαδηλώσουμε σε αλληλεγγύη στην Κούνεβα και ενάντια στην εκμετάλλευση των εργατών στα Βαλκάνια και το εξωτερικό.

Εκτός αυτού, τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζουμε πολύ σοβαρά προβλήματα με τους βούλγαρους εθνικιστές και φασίστες, οι οποίοι προσπαθούν να εμποδίσουν και να σταματήσουν την δράση μας. Για τον λόγο αυτό θέλουμε να δείξουμε, όχι μόνον σε αυτούς αλλά και σε όλη την βουλγαρική κοινωνία, πως έχουμε διεθνή δράση και ότι παντοτε μπορούμε να λάβουμε βοήθεια από συντρόφους του εξωτερικού.

Η κατάσταση στην Βουλγαρία είναι εντελώς διαφορετική συκρινόμενη με αυτήν της Ελλάδας,αυτό δεν θέλουμε να κάνουμε φασαρίες με τους φασίστες , αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να έχετε τον νού σας.Καλούμε σε διεθνή Πρωτομαγιά στην Σόφια, για να διαδηλώσουμε ενάντια στην άγρια εκμετάλλευση των εργατών στην Βουλγαρία, την Ελλάδα και σε κάθε χώρα σε αλληλεγγύη με τους εργάτες και ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό.

Για τον λόγο αυτόν, καλούμε αναρχικούς, αντιεξουσιαστές και αντικαπιταλιστές από την Ελλάδα να έλθουν για να διαδηλώσουμε μαζί στην Σόφια!

Είμαστε σε συνεχή επικοινωνία με συντρόφους από την Θεσσαλονίκη αλλά δεν έχουμε αρκετές επαφές σε άλλες ελληνικές πόλεις, οπότε σας προσκαλούμε μέσω αυτού του καλέσματος.

Αναρχικοί χαιρετισμοί από την Βουλγαρία και την FAB!

Από βουλγαρικής πλευράς στην διαδήλωση θα λάβουν μέρος οι ακόλουθες ομάδες:

Ομοσπονδία των Αναρχικών Βουλγαρίας

Αυτόνομη ελευθεριακή ομάδα «Αναρχική Αντίσταση»

Κίνηση για αντίσταση «23η Σεπτέμβρη»

Αριστερή ομάδα φοιτητών «Πριζίβ»/κάλεσμα για την εκπαίδευση/

Η ΝΔ ΠΥΡΟΔΟΤΕΙ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ-Δ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ

Εύλογα ερωτηματικά προκαλεί η προσπάθεια καλλιέργειας κλίματος έντασης στις σχέσεις Ελλάδας-Δ. Μακεδονίας από την κυβέρνηση της Ν.Δ. Αφού προηγήθηκε η καταδίκη της επίθεσης ακραίων εθνικιστικών στοιχείων της Δ. Μακεδονίας σε Έλληνες τουρίστες στην Οχρίδα, από τον εκπρόσωπο του Υπ. Εξωτερικών Γ. Κουμουτσάκο, ακολούθησε η έκδοση άτυπης ταξιδιωτικής οδηγίας από το ΥΠ.ΕΞ.

Η ελληνική κυβέρνηση αδιαφορώντας για τους Έλληνες εργαζόμενους που καθημερινά περνούν τα σύνορα για να εργαστούν σε συνθήκες μαύρης εργασίας στις ελληνικές επιχειρήσεις της Δ. Μακεδονίας, υποκριτικά προειδοποιεί τους Έλληνες ταξιδιώτες «που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν προβλήματα, καθώς έχει δημιουργηθεί αρνητικό κλίμα εις βάρος της χώρας μας, που οδήγησε σε προπηλακισμούς προσώπων και φθορές σε οχήματα, αλλά και με αυστηρή και καταχρηστική εφαρμογή εις βάρος των Ελλήνων πολιτών των κανόνων στα τελωνεία, στους κανόνες οδικής κυκλοφορίας, στις μεταφορές τράνζιτ κλπ». Αργότερα, η επικεφαλής του ελληνικού Γραφείου Συνδέσμου Α. Παπαδοπούλου προέβη σε διάβημα διαμαρτυρίας.

Γιατί όμως αυτή η επιθετικότητα από την ελληνική κυβέρνηση; Σε πολύ πιο οξυμένες περιόδους στις σχέσεις των δύο γειτονικών κρατών (και με επιθέσεις στο Γραφείο Συνδέσμου της Ελλάδας κλπ) δεν είχαν εκδοθεί αντίστοιχες οδηγίες.

Επίσης, δεν λογαριάζει η ελληνική κυβέρνηση ότι η ακραία συμπεριφορά της, που τυγχάνει ιδιαίτερης προβολής ήδη από τα ΜΜΕ, θα βρει πρόθυμους συνοδοιπόρους στο γνωστό Νομάρχη Μόνιμο Καρναβαλιστή-το μητροπολίτη Άνθιμο της εθνικιστικής τύφλωσης-το ακροδεξιό ΛΑΟΣ κλπ, διαμορφώνοντας κλίμα εθνικιστικού παροξυσμού όπου οι προβοκάτορες κουκουλοφόροι των μυστικών υπηρεσιών και τα μέλη της δολοφονικής οργάνωσης ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ θα βρουν το περιθώριο επιθέσεων «αντεκδίκησης»; Ή μήπως θέλει να τις εκμεταλλευτεί πολιτικά;

Τέλος, εντύπωση προκαλεί ο «θόρυβος» της υπ. Εξωτ. Ντ. Μπακογιάννη εναντίον της Δ. Μακεδονίας σε σύγκριση με τους «λεπτούς χειρισμούς» της ή την αφωνία της απέναντι στη δημόσια ομολογία για τη μαζική δολοφονία Ελλήνων-Κυπρίων αιχμαλώτων από τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής-κατοχής.

Νομίζουμε ότι οι προθέσεις της ΝΔ είναι εύκολο να διαπιστωθούν: στο εξωτερικό θέλει να χρησιμοποιήσει την ένταση μεταξύ Ελλάδας-Δ. Μακεδονίας ως διαπραγματευτικό χαρτί απέναντι στις πιέσεις που δέχεται από τις ΗΠΑ για την ελληνική αστική ενεργειακή πολιτική έναντι της Ρωσίας, τις απαιτήσεις των ΗΠΑ για την αύξηση των ελληνικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν κλπ, αλλά και την επάνοδο του ζητήματος εισόδου της Δ. Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ που είχε μπλοκάρει η ελληνική κυβέρνηση στη Σύνοδο του Βουκουρεστίου, θέτοντας επίσης σε νέα βάση το ζήτημα των διαπραγματεύσεων για το όνομα του γειτονικού κράτους.

Στο εσωτερικό προσπαθεί με αγωνία να αποπροσανατολίσει από τα καυτά κοινωνικά προβλήματα που δημιουργεί η αντεργατική πολιτική της. Μπορεί να παραγγέλνει νέα οχήματα καταστολής πλήθους με την χρήση νερού, αλλά γνωρίζει ότι ο εθνικισμός, η προβολή των «εθνικών κινδύνων», η απαίτηση για «εθνική ενότητα» μεταξύ του κόσμου του πλούτου, που απαιτεί τη διάσωση των κερδών του και του κόσμου της εργασίας, που καλείται να πληρώσει (με ατελείωτη λιτότητα, ανεργία, έμμεσους φόρους και νέα αντιασφαλιστικά εκτρώματα) είναι η πιο αποτελεσματική καθυπόταξη του εργατικού κινήματος.

Αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθεί και το ΠΑΣΟΚ, οι ανακοινώσεις του οποίου αυξάνουν την εθνικιστική έξαρση, αλλά είναι πάντα υποχρεωμένες να προσαρμόζονται και στις ανάγκες του αντιπολιτευτικού του ρόλου.

Εμείς καλούμε την Αριστερά να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Να αποσυρθεί άμεσα από τα Συμβούλια Πολιτικών Αρχηγών που συμμετείχαν οι ηγέτες του ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ και να καταδικάσει την επιθετική πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.

Πρέπει τώρα να αναπτυχθούν μεγάλοι και αποφασιστικοί εργατικοί αγώνες που θα υπερασπιστούν τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες.

Να οικοδομήσουμε εργατικό διεθνιστικό μέτωπο ενάντια στον εθνικισμό-ρατσισμό-μιλιταρισμό. Ούτε η Ε.Ε.-ΟΝΕ «θα μας σώσει», ούτε ο Προστατευτισμός των εθνικών κρατών που επιδιώκουν την σωτηρία των τραπεζών-βιομηχάνων-εφοπλιστών. Όπως δεν μοιράστηκαν τα κέρδη τους σε εποχές «φούσκας της κερδοφορίας» τους, έτσι, όχι μόνο δε μοιράζονται την χασούρα, αλλά απαιτούν νέες θυσίες από τους εργαζόμενους.

Οι εργαζόμενοι στα Βαλκάνια πρέπει να συντονίσουν τους αγώνες τους. Για να ξέρουν οι επιχειρηματίες και οι επενδυτές ότι όπου και να πάνε το εργοστάσιο τους οι εργαζόμενοι παλεύουν για το ίδιο μεροκάματο, την ίδια ασφάλιση, έχουν τα ίδια δικαιώματα και ανάγκες.
Να αναγνωρίσουμε στο γειτονικό λαό το δικαίωμα να καθορίσει ο ίδιος την ταυτότητα του και να αγωνιστούμε για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων όλων των μειονοτήτων, όπως και αν ορίζονται (εθνικά-θρησκευτικά κλπ).

Να παλέψουμε για να φύγουν οι ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ-Ε.Ε.-ΝΑΤΟ) από τα Βαλκάνια και να ηττηθεί η αντεργατική-αυταρχική-τυχοδιωκτική-ιμπεριαλιστική πολιτική της κυβέρνησης.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΤΟ ΚΟΣΣΟΒΟ ΓΙΟΡΤΑΣΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΡΟΝΟ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

Αυτός είναι ο τίτλος των περισσότερων δυτικών μέσων ενημέρωσης που απηχούν τα αισθήματα των Νατοϊκών-Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και του αστικού κατεστημένου του Κοσσόβου. Όμως, ο κόσμος της εργασίας στο με άλλες παραστάσεις και διαφορετικά κριτήρια κρίνει την συγκεκριμένη επέτειο. Αυθόρμητα τίθενται τα ερωτήματα.

Πρώτον: Υπάρχει Ανεξαρτησία στο Κόσσοβο; Δύσκολα να απαντηθεί θετικά αυτό το ερώτημα σε μια χώρα όση και η Πελοπόννησος, όπου υπάρχει αναλογικά η μεγαλύτερη συγκέντρωση ξένων στρατευμάτων (δυνάμεις ΟΗΕ-ΝΑΤΟ-ΕΥΡΩΣΤΡΑΤΟΥ) και αναμφισβήτητη κυριαρχία της Ε.Ε. Το ευρώ είναι το νόμισμα και παραλίγο η ευρωπαϊκή σημαία, να ήταν η σημαία του νέου κράτους. Χιλιάδες στρατιώτες, αστυνομικοί, δικαστές κλπ από την Ε.Ε. δίνουν τον τόνο στη λειτουργία του νέου κρατικού μορφώματος.

Όταν εκδηλώνονται οι απαιτήσεις του Αλβανικού κατεστημένου σχετικά με τη μεταφορά των ουσιαστικών εξουσιών στο ίδιο, αρκούν οι προβοκάτσιες των ξένων μυστικών υπηρεσιών που πυροδοτούν τα εθνικιστικά μίση (η αποκάλυψη της δράσης των Γερμανών πρακτόρων που ετοίμαζαν βομβιστικές επιθέσεις σε αντίπαλους εθνικά στόχους) για να επιβεβαιώσουν την ανάγκη παρουσίας των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων.

Δεύτερον: έφερε ειρήνη στο Κόσσοβο η παρουσία των ξένων δυνάμεων; Γεφύρωσε τα εθνικιστικά πάθη η Ε.Ε.; Έπεισαν κανέναν για τη διάθεση συμφιλίωσης το αλβανικό πολιτικό κατεστημένο και η κυβέρνηση της Σερβίας; Η απάντηση είναι όχι.

Η Ε.Ε. και τα κυρίαρχα κράτη της (Γερμανία κλπ) βρίσκουν την ευκαιρία να προβάλλουν τον ιμπεριαλιστικό τους ρόλο (ξεπερνώντας και τις όποιες δεσμεύσεις είχε επιβάλλει ο τερματισμός του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου π.χ. απαγόρευση εξόδου γερμανικών στρατευμάτων από τη γερμανική επικράτεια).

Τα εθνικιστικά μίση είναι κυρίαρχα, πυροδοτούν εντάσεις ανά πάσα στιγμή και αποτελούν εργαλείο και διαπραγματευτικό ατού στα χέρια των κυρίαρχων ελίτ. Η Σερβία διαπραγματεύεται στυγνά στην πλάτη των ομοεθνών της Σέρβων Κοσσοβάρων την είσοδο της στην Ε.Ε., απειλώντας ενίοτε με απόσχιση της Μιτρόβιτσα.

Τρίτον: ήρθε μήπως η ευημερία στο νέο κρατίδιο; Και πάλι όχι. Η διαφθορά κυριαρχεί. Η ανεργία καλπάζει. Η παρουσία δεκάδων χιλιάδων Μισθοφόρων τροφοδοτεί το λαθρεμπόριο και την πορνεία. Ταυτόχρονα, το Κόσσοβο λειτουργεί ως ο μεγαλύτερος σταθμός μεταφοράς ναρκωτικών, όπλων και το απάνθρωπο εμπόριο λευκής σαρκός ολοένα αυξάνεται.

Ας χειροκροτήσουν λοιπόν ΝΑΤΟ-ΟΗΕ-Ε.Ε-ντόπιες ελίτ το απαίσιο προτεκτοράτο που δημιούργησαν. Αυτός είναι εξάλλου ο καπιταλιστικός κόσμος της Δημοκρατίας και της Ευημερίας που έταξαν στον καταπιεσμένο κόσμο της εργασίας των χωρών του δήθεν «σοσιαλισμού».

Όσο και αν τα Βαλκάνια φαντάζουν ως «καμένη γη» για την Αριστερά και το επαναστατικό κίνημα, νομίζουμε ότι εκεί βρίσκεται η ελπίδα. Ούτε στο μουσουλμανικό φονταμενταλισμό και το πολιτικό Ισλάμ, αυτής της μαντιλοφορεμένης εκδοχής του καπιταλισμού, ούτε βεβαίως στο εθνικισμό.

Πρέπει τώρα οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-Ε.Ε. να φύγουν από τα Βαλκάνια. Είναι απαίτηση των καιρών η ανάπτυξη ενός νέου εργατικού διεθνιστικού κινήματος που εντάσσοντας όλους τους εργαζόμενους, ανεξάρτητα το θρήσκευμα και την εθνικότητα του, θα παλέψει ενάντια στις αστικές του τάξεις και τα πολιτικά κατεστημένα, από την σκοπιά της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

Η ίδια η εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης δημιουργεί τους όρους επιβολής πρωτόγνωρα ιστορικά κοινωνικού μεσαίωνα, με τον εθνικισμό-ρατσισμό να σπέρνει ταξικούς εμφυλίους, αλλά και νέες δυνατότητες ένωσης της τάξης και κοινού αγώνα. Η Εβδομάδα Δράσης Ενάντια στο ΝΑΤΟ και τους Ιμπεριαλιστικούς Στρατιωτικούς Σχηματισμούς ας αποτελέσει αφορμή προσέγγισης των κινημάτων στην περιοχή και διατύπωσης ενός διεθνιστικού εργατικού αντιπολεμικού προγράμματος, για την παρέμβαση μας στα άμεσα κρίσιμα μέτωπα.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

ΕΝΩΜΕΝΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ: ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ…

Η Ιστορία ξανάγινε της μόδας, αποδεικνύοντας ότι σε εποχές κρίσης το αστικό μπλοκ εξουσίας προβάλει το εθνικό καταφύγιο (και την υπερεθνική Ευρωπαϊκή Ενοποίηση). Η προπαγάνδιση των «μεγάλων εθνικών στιγμών, δικαίων και στόχων» είναι το καλύτερο μέσο χειραγώγησης των αναζητήσεων που γεννούν οι σύγχρονοι όροι της ταξικής πάλης.

Όμως, στο βιβλίο του Φλάϊσερ οι ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ επισημαίνεται «το παρελθόν δεν παραμένει αμετάβλητο αλλά αλλάζει με βάση τα νέα ερωτήματα που θέτουμε, τις νέες ερμηνείες που αναζητούμε. Ερωτήματα και ερμηνείες που εκκινούν από το παρόν. Καλούμαστε να σκεφτούμε γιατί αυτά τα ερωτήματα τίθενται σήμερα και όχι παλαιότερα, ποιες ανάγκες εξυπηρετούν, τι παρελθόν κατασκευάζουν;».

Το πυροτέχνημα της Γιαννάκου για διανομή του βιβλίου της Δ.Σωτηρίου βρήκε συνεχιστές στο πρόσωπο του Κουτσομύτη που ανέλαβε την τηλεοπτική του μεταφορά.

Ακολουθώντας την συμβουλή του συντρόφου Τ.Κωστόπουλου, καταχωνιασμένο σε παλαιοπωλείο βρήκαμε το βιβλίο ΕΝΩΜΕΝΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ. Συγγραφέας, ο Μανώλης Αξιώτης, πρωταγωνιστής του έργου της Δ.Σωτηρίου ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ. Έργο καταλογισμού «ευθυνών των πολιτικών που έπαιξαν και εξακολουθούν να παίζουν την ζωή, την τιμή και την περιουσία των λαών στα χρηματιστήρια!.... αλλά και των πτωχών διανοούμενων που πωλούν τη δύναμη των γνώσεων των στους πιο στυγνούς και αδίστακτους εχθρούς της προόδου και της ευημερίας των λαών και εισηγηθώ ένα προσχέδιο για το καλό του κόσμου, αλλά κυρίως και πρωτίστως των Βαλκανικών λαών μέσα σε μια οργάνωση τα Ενωμένα Βαλκάνια».

Αφού συνέγραψε με τη Δ.Σωτηρίου τα ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ, δήλωσε «εγώ δεν ικανοποιήθηκα». Με ακλόνητη πίστη στην αναγκαιότητα της Ελληνοτουρκικής Φιλίας και Συνεργασίας αποφασίζει να γράψει τα ΕΝΩΜΕΝΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ, να το μεταφράσει στα Τουρκικά και τυπώσει στην Πόλη ή στην Άγκυρα.

Αναρωτιέσαι πως τόσα πολλά χώρεσαν σε μια ζωή: ο νέος από το Κιρκινζέ «υπηρετεί» στα Οθωμανικά Τάγματα Εργασίας, λιποτακτεί επανειλημμένα, Υποχρεωτικά Επιστρατεύεται από τον Ελληνικό Στρατό Κατοχής, διαφεύγει της αιχμαλωσίας και έρχεται πρόσφυγάς στην Ελλάδα. Εργάζεται ως λιμενεργάτης, αναπτύσσει πλούσια συνδικαλιστική δράση, διώκεται από το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου, βγαίνει αντάρτης στον ΕΛΑΣ, αντιμετωπίζει το Γερμανό και Ιταλό κατακτητή, αλλά και τον πρόσφυγα συνεργάτη του Μιχάλ Αγά.

Η διήγηση καταρρίπτει μύθους: «της προαιώνιας έχθρας», αλλά και των «ειδυλλιακών σχέσεων χριστιανών-μουσουλμάνων». Πληθυσμοί που ζουν συνήθως χώρια, με τους χριστιανικούς πιο αστικοποιημένους, μορφωμένους και ενταγμένους στον καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας. Η ευημερία των μεν προκαλεί αισθήματα μίσους, ζηλοφθονίας στους δε.

«Αρχή του κακού», η ίδρυση σχολείων των χριστιανικών κοινοτήτων και ο μετασχηματισμός των θρησκευτικών κοινοτήτων σε εθνικές, ώστε να δικαιωθεί ο Μεγαλοϊδεατισμός, ο Επεκτατισμός και η Απόσχιση. «Όλοι οι δάσκαλοι προέρχονταν από την Ελλάδα και δίδασκαν στα παιδιά Εθνική Αγωγή όπως τους σύμφερνε, ωθώντας τα παιδιά να γίνονται ξενόφιλοι και εχθρικά ενάντια στην ίδια την Πατρίδα τους».

Αποτέλεσμα, στο Νεοτουρκικό Σύνταγμα οι μη Μουσουλμανικοί απέκτησαν δικαίωμα επιστράτευσης αλλά στους Βαλκανικούς Πολέμους «όσοι βρίσκονταν κοντά στα Ελληνικά, Βουλγαρικά και Αλβανικά σύνορα, περνούσαν στα εχθρικά στρατεύματα».

Επιπλέον, η ένταση των διακοινοτικών σχέσεων εξαιτίας των αλληλοτροφοδοτούμενων εθνικισμών οξύνεται με τον ερχομό των Βαλκάνιων μουσουλμάνων προσφύγων.

Οι προσδοκίες από την Νεοτουρκική Επανάσταση για εκσυγχρονισμό-ισότητα, οι βλέψεις κυριαρχίας των ισχυρών χριστιανικών αστικών τάξεων με προσανατολισμούς ανασύστασης Ελληνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας καταρρέουν εξαιτίας του «μυστικού σχεδίου Τουρκοποίησης της Αυτοκρατορίας». Πίσω από την απόφαση οικονομικού εμπάργκο που επιβάλλει η οθωμανική κυβέρνηση εναντίον των χριστιανών αστών, ώστε να δώσει ώθηση στην ανάπτυξη της τουρκικής αστικής τάξης βρίσκονται και τα ξένα οικονομικά συμφέροντα: «αντιμετωπίζουμε και την εχθρική στάσι όχι μόνον των απλών ανθρώπων αλλά ακόμη και των επίσημων αρχών».

Η κοσμοπολίτικη εικόνα ραγίζει από την περιγραφή του άγριου «ανταγωνισμού Ελλήνων Οθωμανών κεφαλαιούχων και ξένων κεφαλαιοκρατών». Στις οθωμανικές σφαγές των Αρμενίων, το βίαιο εκτοπισμό-προσφυγιά των ελληνικών πληθυσμών την περίοδο 1914-1916 σοβαρή ευθύνη έχει η Γερμανική Στρατιωτική Αποστολή, τα φιλόδοξα αρμενικά σχέδια των Ρομανώφ και η πολιτική Βενιζέλου. Αργότερα, ο διαμελισμός σε ζώνες επιρροής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι ανταγωνισμοί (Entente-ΗΠΑ) και η Ελληνική Κατοχή ανοίγουν τους ασκούς του Αιόλου.

Ο συγγραφέας καταγράφει τις εκατέρωθεν αγριότητες. Ο ελληνικός στρατός βιαιοπραγεί ατιμώρητα: «εδώ πολεμάμε για να καταστείλωμε την ανταρσία του Κεμάλ και οι ΑΝΤΑΡΣΙΕΣ καταστέλλονται με αίμα».

Ο Αξιώτης δολοφονεί Τούρκο αιχμάλωτο αντιστασιακό. Γράφει αργότερα, όντας ο ίδιος ΕΛΑΣίτης «κάθε φορά που χτυπιόμαστε με τους Γερμανούς έβλεπα τον Ισμαήλ ολοζώντανο μπροστά μου». Η ένοχη συνείδηση του Μικρασιάτη στοιχειώνεται από το δολοφονημένο «Μανώλη, η Ελλάδα τι ζητούσε στην Τουρκία; Εσύ γιατί βοήθησες τους Έλληνες και δεν ήρθες μαζί μας για να υπερασπισθής την πατρίδα μου, που ήταν και δική σου πατρίδα;».

Η Ολοκληρωτική Σύγκρουση κάνει «αδύνατη την Συνύπαρξη». Στην υποχώρηση του ελληνικού στρατού «σε όποιο χωριό, πόλη ή κωμόπολη κι αν περνούσε, οργίαζε κυριολεκτικά. Δεν άφηνε τίποτα όρθιο. Έσφαζε, βίαζε, λεηλατούσε, έκαιγε κι άφηνε πίσω του ερείπια, καπνούς. Αίμα και δάκρυα. Μια απαίσια φλόγα είχε βγη από το Αφιόν Καραχισάρ, κι ώσπου να φθάσω στην Σμύρνη πάντα εμπρός μου βρίσκονταν».

Ο σχεδιασμένος εμπρησμός της Σμύρνης από τον Κεμάλ υπό την εγκληματική αδιαφορία των Ξένων Στόλων σηματοδοτεί την πλέρια εθνοκάθαρση, που συνεχίστηκε με την άθλια ανταλλαγή πληθυσμών.

Οι λαοί πιόνια στα χέρια του Κεμάλ, Βενιζέλου και των Μεγάλων Δυνάμεων.

Παρουσίαση του βιβλίου EΝΩΜΕΝΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ του Μ.Αξιώτη

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ

Ζει ο Μεγ’ Αλέξανδρος;

Ιμπεριαλιστική αξιοποίηση και αριστερή σύγχυση

ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ – ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Μετά το βέτο Καραμανλή, στο πλαίσιο μιας «ενδοϊμπεριαλιστικής» αντιπαράθεσης, οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους δεν μένουν καθόλου απαθείς. Πρώτη κίνηση – προειδοποίηση, όσον αφορά τα μειονοτικά προβλήματα, η εκδήλωση που διοργάνωσε η ομάδα των Πράσινων – Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία, την Πέμπτη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με θέμα «οι αγνοημένες μειονότητες στην Ελλάδα: Τούρκοι Δυτικής Θράκης και Μακεδόνες», με τη συμμετοχή του Ουράνιου Τόξου και της Ομοσπονδίας Τούρκων Δυτικής Θράκης.

Δεν θα είχαμε καμία αντίρρηση, εάν μια τέτοια εκδήλωση είχε σαν προσανατολισμό της την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων από τους πραγματικούς εχθρούς τους: Τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ αλλά και τις εμπλεκόμενες αστικές κυβερνήσεις Ελλάδας ΠΓΔ Μακεδονίας και Τουρκίας. Δεν θα έβγαζε κανείς συμπέρασμα από τους «γλωσσικούς» χάρτες της «μακεδονικής» γλώσσας που μοιράστηκαν ή από όσα ειπώθηκαν εκεί. Αλλά, διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του Ουράνιου Τόξου, το οποίο θεωρείται «Πολιτικό Κόμμα της Μακεδονικής Μειονότητας στην Ελλάδα» (www.florina.org): «Ο διεθνής παράγοντας θεωρούσε και θεωρεί εξαιρετικής σημασίας την είσοδο στο ΝΑΤΟ, της λεγόμενης ομάδας της Αδριατικής (Κροατία, Αλβανία, Δημοκρατία της Μακεδονίας) για λόγους περιφερειακής σταθερότητας». Όλοι γνωρίζουμε ότι ο κατεξοχήν «διεθνής παράγοντας» που επιδιώκει την ένταξη των τριών χωρών στο ΝΑΤΟ «για λόγους περιφερειακής σταθερότητας» είναι οι ΗΠΑ και οι πιστοί τους σύμμαχοι. Στο Ουράνιο Τόξο κυριαρχεί μια ανοιχτά φιλοαμερικανική ομάδα, η οποία δεν είχε κανένα πρόβλημα να κάνει επίσημες συναντήσεις με τον αμερικανό πρόξενο της Θεσσαλονίκης. Για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία, σε άλλο άρθρο τους γράφουν: «Θεωρούμε ότι οι ΗΠΑ έχουν συμβάλει αποφασιστικά για να επιτευχθεί η σταθερότητα της περιοχής. Σας εμπιστευόμαστε για άλλη μια φορά… και στο ζήτημα της αναγνώρισης της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα»!

Η ακραία φιλοαμερικανική πολιτική της ομάδας προκάλεσε διασπάσεις, αλλά και την κατέστησε ικανή να υπάρχει, ενώ οι άλλες ομάδες φυτοζωούν. Αντικειμενικά, αυτή η πολιτική δεν μπορεί να καθιστά το Ουράνιο Τόξο σύμμαχη δύναμη με το επαναστατικό και διεθνιστικό εργατικό κίνημα. Οι θέσεις του αξιοποιούνται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και από τη σλαβομακεδονική αστική τάξη.

Από αυτή τη σκοπιά, πιστεύουμε ότι δεν είναι καθόλου «ριζοσπαστικές» οι απόψεις διαφόρων αριστερών ή ομάδων, που έχουν δει το φως της δημοσιότητας κατά καιρούς, όπως στην ‘Αυγή’ και την ‘Εποχή’, οι οποίες, κατά κάποιο τρόπο πριμοδοτούν τη συμμαχία με το Ουράνιο Τόξο. Εντύπωση, επίσης προκαλεί το γεγονός ότι η ‘Αυγή’ υποβάθμισε , σε βαθμό αποσιώπησης, την πρόκληση της εκδήλωσης.

Την ίδια στιγμή, ο γνωστός φιλοαμερικανός Π. Μανδραβέλης, στην ‘Καθημερινή’ της Τετάρτης, εξαπέλυσε πολλά κιλά λάσπης κατά του ΚΚΕ που διαμαρτυρήθηκε έντονα στην Ευρωβουλή για την εκδήλωση, σε άρθρο του με τον κατάπτυστο τίτλο «Χερι χέρι ΛΑΟΣ και ΚΚΕ…». Ο εν λόγω κύριος κινείται χέρι χέρι με τον Μπους και την Κοντολίζα.

Όμως, η σωστή προειδοποίηση του ΚΚΕ για τους κινδύνους από τον ιμπεριαλισμό είναι… μισή και γι’ αυτό ευάλωτη από πολλές πλευρές. Πρώτα απ’ όλα, «ξεχνά» να καταγγέλλει ή υποβαθμίζει καίρια τον επιθετικό ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης και της κυβέρνησης Καραμανλή στα Βαλκάνια, καθώς και την καταπίεση, ανοιχτή ή συγκαλυμμένη, των μειονοτήτων στην Ελλάδα. Ενώ υπερασπίζεται στα λόγια τα δικαιώματά τους, δεν κατονομάζει ποιες είναι.

Η πραγματικότητα είναι ότι τα μειονοτικά προβλήματα στην Ελλάδα δεν είναι «τεχνητά» ή «ανύπαρκτα», αλλά υπαρκτότατα. Πάνω σε αυτά πατά ο ιμπεριαλισμός και οι κάθε λογής μυστικές υπηρεσίες. Υπάρχουν εθνικές μειονότητες στην Ελλάδα και με τουρκική συνείδηση και με σλαβομακεδονική. Και δεν αναγνωρίζονται. Άρα ή δεν αναγνωρίζονται καθόλου τα δικαιώματά τους (γλώσσα, σχολεία, μέσα ενημέρωσης κ.λπ.) όπως συμβαίνει για τη σλαβομακεδονική μειονότητα ή αναγνωρίζονται εν μέρει, όπως στην τουρκική, λόγω της Τουρκίας. Οι Σλαβομακεδόνες δεν έχουν καμία τύχη: Για δεκαετίες καταπιέστηκαν με τον πιο βάρβαρο τρόπο και ειδικά όταν τάχθηκαν με το ΕΑΜ, πολύ περισσότερο με τον ΔΣΕ. Διώχτηκαν ανελέητα, απαγορεύτηκε η γλώσσα τους, άδειασαν τα χωριά τους, σε Φλώρινα, Πέλλα και αλλού, οι περιουσίες τους μοιράστηκαν στους φασίστες και το ελληνικό κράτος τους απαγορεύει να γυρίσουν και να πεθάνουν στον τόπο τους. Τελευταία, ακολουθείται μια «βελούδινη» καταπίεση: Η «Μπάντα της Φλώρινας» έγινε νόμιμη, αλλά η μουσική της δεν έχει λόγια γιατί είναι στη σλαβομακεδονική γλώσσα. Με αυτήν την πολιτική του φόβου και του καρότου, αλλά και με τη φιλοαμερικανική γραμμή του, το Ουράνιο Τόξο πήρε μέχρι και 7.000 ψήφους σε παρελθούσες ευρωεκλογές, από τις μερικές δεκάδες χιλιάδες που αριθμούν οι Σλαβομακεδόνες (άγνωστος ο αριθμός τους, εφόσον δεν υπάρχουν σε καμία απογραφή).

Εάν η Αριστερά δεν ακολουθήσει μια διεθνιστική επαναστατική γραμμή, εάν δεν οργανώσει η ίδια τις μειονότητες και όσο υποκλίνεται είτε στον αστικό κοσμοπολιτισμό, είτε στο μικροαστικό εθνικισμό, τόσο πιο εύκολα οι μειονότητες θα γίνονται υποχείριο ιμπεριαλιστών και αστών.

ΠΡΙΝ 20/04/2008

Για ένα αντικαπιταλιστικό αντιπολεμικό κίνημα

ΝΑΤΟ – ΕΕ – ΚΩΣΤΑΣ ΦΩΤΑΚΗΣ

Η ελληνική αστική τάξη διεκδικεί το ρόλο του «μικρού αφεντικού» στα Βαλκάνια.

Η πρόσφατη διάσκεψη του ΝΑΤΟ μπορεί στην ελληνική πραγματικότητα να καταγράφτηκε σαν μεγάλη μάχη της «εθνικά’ ενωμένης χώρας για την αποτροπή ονομασίας ΠΓΔΜ σαν Μακεδονία, όμως η ουσία της δεν ήταν αυτή. Η αντιπυραυλική ασπίδα, η ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στο ΝΑΤΟ, η αποστολή νέων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν ήταν αναμφίβολα πολύ πιο σημαντικά επίδικα από τα «βαφτίσια».

Πίσω από τους μεγάλους τίτλους των εφημερίδων για νίκες και ήττες, κρύβονται αλήθειες που θα επηρεάσουν το μέλλον του πλανήτη. Η διαπίστωση περί ήττας της αμερικανικής πολιτικής, θα πρέπει να σχετικοποιηθεί. Μπορεί να μην πέτυχαν όλες τις επιδιώξεις τους, εξασφάλισαν όμως την αρχική συμφωνία για την ένταξη της Ευρώπης στην αντιπυραυλική ασπίδα και στην αποστολή νέων στρατευμάτων στο Αφγανιστάν. Απέτυχαν να εντάξουν την Ουκρανία και τη Γεωργία στο ΝΑΤΟ, πράγμα που μάλλον ήταν το μέγιστο των σχεδίων τους και θα όξυνε υπέρ το δέον τη σύγκρουση με τη Ρωσία.

Καταγράφηκε η εντατικοποίηση της προσπάθειας για τη δημιουργία αντίπαλου στην αμερικανική «παντοκρατορία» πόλου, με την προσέγγιση ΕΕ- Ρωσίας.

Το τελικό συμπέρασμα από τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, η σκληρή σύγκρουση των ιμπεριαλιστικών κέντρων του παγκόσμιου καπιταλιστικού πλέγματος, για την κυριαρχία και το μέγιστο κέρδος, αλλά και η ενότητα τους στην επίθεση απέναντι στους λαούς και τα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Μπορεί ο ανταγωνισμός για την κυριαρχία να τους διασπά, όμως η ανάγκη για την όξυνση της εκμετάλλευσης, τους ενώνει.

Αγωνιώδης είναι η προσπάθεια της ΕΕ να ξεφύγει από τον ενεργειακό έλεγχο των ΗΠΑ και να αποκτήσει εναλλακτικούς δρόμους ενεργειακής τροφοδοσίας. Ανάγκη, που όλο και περισσότερο δημιουργεί κοινότητα συμφερόντων με τη Ρωσία. Ταυτόχρονα, η ΕΕ προσπαθεί να αναπτύξει το στρατιωτικό της τμήμα τόσο σε επίπεδο πολεμικής βιομηχανίας, όσο και με τη συγκρότηση στρατιωτικών τμημάτων, όπως η HELBROC όπου έχει ηγετική συμμετοχή ο ελληνικός στρατός. Αυτή η προσπάθεια έρχεται να καλύψει την υστέρηση του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κέντρου, έναντι του αμερικανικού στο στρατιωτικό τομέα.

Η ευρωπαϊκή πολεμική βιομηχανία προσβλέπει σε μια εσωτερική αγορά 170 δισ. ευρώ, κατέχει το 30% της παγκόσμιας αγοράς, απασχολεί 300.000 εργαζόμενους και έχει ετήσιο ρυθμό ανάπτυξης 45%(!).

Η ΕΕ μπορεί να διασπάται στο ζήτημα της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, είναι όμως πλήρως ομογενοποιημένη στην εφαρμογή των αποφάσεων της Λισαβόνας, της «πράσινης βίβλου» για την εργασία, της οδηγίας Μπόλκεσταϊν και σε πλήρη ενότητα με την οικονομική πολιτική της Ουάσινγκτον για τους εργαζομένους. Το ΔΝΤ, ο ΟΟΣΑ, και οι G8 ενοποιούν το σύνολο του καπιταλιστικού κόσμου σε μια πολεμική γραμμή ενάντια στους εργαζόμενους, την ίδια στιγμή που ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός, τους διασπά σε επίπεδο ΝΑΤΟ.

Τα Βαλκάνια βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα των καπιταλιστικών ανταγωνισμών. Αποτελούν τις περιοχές που περνάνε οι νότιοι αγωγοί που τροφοδοτούν την ΕΕ. Δεν πρέπει εξάλλου να υποτιμηθεί ότι τα Βαλκάνια είναι περιοχή με γρήγορη οικονομική ανάπτυξη και μεγάλη γεωστρατηγική σημασία. Περιοχή με χώρες που διαπραγματεύονται την ένταξή τους στο ένα ή στο άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο.

Αναγνωρίζοντας αυτή τη σημασία, οι Αμερικανοί έφτιαξαν στο Κόσοβο, τη μεγαλύτερη βάση στη μετά το Βιετνάμ εποχή, την περίφημη BONDSTEEL (στην περιοχή του Ουρόσεβατς δίπλα από τους αγωγούς και κοντά στην, επίσης μεγάλη για τα ελληνικά δεδομένα, βάση του ελληνικού στρατού «Ρήγας Φεραίος») με περίμετρο 7 χιλιόμετρα, για να φιλοξενεί προσωπικό 25.000 ατόμων. Για να φτιαχτεί η βάση δούλεψαν για τρία χρόνια, 7.000 ντόπιοι εργάτες, κυρίως Αλβανοί, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Οι εργάτες αυτοί αμείβονταν με 10 δολάρια (6 ευρώ) τη μέρα, προκειμένου να μην ασκηθούν πληθωριστικές πιέσεις στην περιοχή(!) όπως δήλωσαν οι υπεύθυνοι της κατασκευάστριας εταιρείας ‘Χαλιμπάρτον’ του «πρίγκιπα του σκότους», όπως του αρέσει να τον αποκαλούν, αντιπροέδρου των ΗΠΑ Ντικ Τσέινι.

Σε αυτή την αντιπαράθεση, με στόχο τον έλεγχο και τα κέρδη, εντάσσονται οργανικά οι αστικές τάξεις της περιοχής. Αποτελούν μέρος του καπιταλιστικού πλέγματος, διεκδικώντας το μερίδιο που τους αναλογεί από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης της χώρας τους και αν ανήκουν σε ανώτερο επίπεδο του πλέγματος, προσβλέπουν σε μερίδιο από την εκμετάλλευση των γειτονικών λαών.

Η ελληνική αστική τάξη, με βάση το επίπεδο της πολιτικοοικονομικής της ανάπτυξης και της σύνδεσής της με το σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ρόλο της στον Ευρωστρατό και το ΝΑΤΟ, το μέγεθος των επενδύσεων (15 δισ. ευρώ) και της διείσδυσης στα Βαλκάνια, διεκδικεί το ρόλο του «μικρού αφεντικού» στην περιοχή. σε αυτή την περίοδο διαμορφώνει προνομιακές συμμαχίες με τη Ρωσία και το γαλλογερμανικό άξονα και φαίνεται να απομακρύνεται από τους Αμερικάνους. Όμως αυτό δεν την εμποδίζει να εντάσσει το 40% του ελληνικού στρατού στις δυνάμεις επέμβασης του ΝΑΤΟ και να αφήνει περιθώρια για μελλοντικές ανασυγκολλήσεις.

Στη βάση των κοινών συμφερόντων διορθώνονται οι συμμαχίες και οι προσκολλήσεις στο ένα ή στο άλλο ιμπεριαλιστικό κέντρο αι όχι σε ιδεοληπτικά σύνδρομα περί «σλαβοαμερικανακίων» ή «αμερικανόδουλων» και λοιπών θεωριών που ευδοκιμούν στην Αριστερά. Στην εποχή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού δεν μπορεί να εξηγηθεί η πολιτική τακτική και στρατηγική με βάση την λογική της απόλυτης εξάρτησης από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Αλλιώς θα έπρεπε να δεχτούμε ότι η αντιαμερικάνικη «εθνική» εκστρατεία υπό τον Καραμανλή και τη Δεξιά ή οι διαδηλώσεις του Καρατζαφέρη «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ» έγιναν κάτω από την επήρεια ουσιών.

Το κρίσιμο ζήτημα είναι η αποτροπή της πολεμικής προοπτικής για την περιοχή και αυτό φαντάζει με τους σημερινούς συσχετισμούς αδύνατο. Όταν ο πόλεμος γίνεται πηγή κερδοφορίας και μονόδρομος για τον καπιταλισμό, τότε όλο και περισσότερο η αποτροπή του συνδέεται με την ανάγκη για συνολική ρήξη και ανατροπή της σημερινής «τάξης πραγμάτων».

Η προηγούμενη εμπειρία επιβεβαιώνει ότι η αποτροπή δεν μπορεί να στηρίζεται σε περιεχόμενα και κινήματα που μπορούν να ενσωματώνονται. Το «No war, stop the war» ή ο «πανεθνικός αντιαμερικανισμός» δεν απέτρεψε τους πολέμους, αλλά τελικά απομαζικοποίησε το κίνημα εμπεδώνοντας την αίσθηση της αδυναμίας. Άφησε στο απυρόβλητο το έτερο ιμπεριαλιστικό πολεμικό κέντρο, την ΕΕ. Ταυτόχρονα σε όλο το διάστημα των αναμετρήσεων η ελληνική άρχουσα τάξη αξιοποίησε το κίνημα σαν διαπραγματευτικό ατού στις σχέσεις της με τους αμερικανούς για να αυξήσει τα κέρδη της.

Πόσο οξύμωρο φαντάζει το σχήμα στο οποίο κατά τους τελευταίους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, η χώρα όχι μόνο ήταν η τέταρτη σε «πολεμική αξία» για τους επιτιθέμενους, αλλά ταυτόχρονα είχε ένα τεράστιο αντιπολεμικό κίνημα το οποίο συνδιοργάνωναν με τον πιο φυσικό τρόπο οι πολιτικές δυνάμεις που συγκροτούσαν την κυβέρνηση (του πολέμου).

Είναι καιρός να σκεφτούμε ανάποδα. Για να είναι νικηφόρο ένα αντιπολεμικό κίνημα δεν αρκεί η μαζικότητα, πρέπει να αγγίζει τον πυρήνα της αντιπαράθεσης στην κοινωνία και αυτό να το κάνει επικίνδυνο.

Μαζί με τα αιτήματα ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς καπιταλιστικούς πολέμους και το αίτημα για την ειρήνη, πρέπει να ανοίγουμε δρόμους για την αντιμετώπιση της κοινής σε όλες τις χώρες επίθεσης του κεφαλαίου, που φτάνει με τον πιο εύκολο τρόπο στην ανώτερη μορφή εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης, τον πόλεμο.

Πρέπει να αναπτυχθεί η κοινή πάλη των λαών των Βαλκανίων ενάντια στην κοινή κυβερνητική πολιτική της λιτότητας, των ιδιωτικοποιήσεων, των νέων εργασιακών σχέσεων, της κατακρεούργησης των εργατικών δικαιωμάτων, της περιβαλλοντικής καταστροφής. Η πάλη για την μη εφαρμογή της συνθήκης της Λισαβόνας, της ‘πράσινης βίβλου», της οδηγίας Μπόλκενσταϊν. Η αντιπαράθεση με τις οδηγίες της ΕΕ. Το αίτημα για τη μη διεύρυνση με νέες χώρες και για αντικαπιταλιστική αποδέσμευση και διάλυση της ΕΕ.

Η διαμόρφωση κοινών εργατικών αιτημάτων πάλης σε όλη τη Βαλκανική όπως το ενιαίο μεροκάματο, το 35ωρο – πενθήμερο, η σύνταξη στα 55, η συγκρότηση ενιαίων βαλκανικών σωματίων στις ελληνικές επιχειρήσεις, η ένταξη των μεταναστών στα εργατικά σωματεία στην Ελλάδα, ο κοινός αγώνας για πλήρη εξίσωση των πολιτικών και εργατικών δικαιωμάτων τους, μπορούν να ενώνουν εργαζόμενους διαφορετικών χωρών απέναντι στο κεφάλαιο και να συμβάλουν στην υπέρβαση των εθνικών διαφορών δια μέσου της ταξικής αντιπαράθεσης.

Η συμβολή του ελληνικού εργατικού κινήματος στην ανατροπή του πολέμου δια μέσου της εργατικής ενότητας, είναι κρίσιμη και αποφασιστική. Η προσπάθεια των αντικαπιταλιστικών σημερινών «μειοψηφιών» για τη διαμόρφωση ευρύτερων εργατικών διεθνιστικών αιτημάτων ίσως αποδειχτεί κρίσιμη για το μέλλον και τις αναμετρήσεις.

Όλα αυτά δεν συγκροτούν ένα παραδοσιακό αντιπολεμικό κίνημα, όμως δημιουργούν βαθιά εργατική διεθνιστική ενότητα που είναι το μόνο ουσιαστικό και δυνατό αντιπολεμικό κίνημα. Το αντιπολεμικό κίνημα αντικαπιταλιστικής προοπτικής.

ΠΡΙΝ 13/04/2008

Συνολικό βέτο κατά του ΝΑΤΟ σε Ελλάδα και Βαλκάνια

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΉ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΡΚΟΥ

Διεθνιστική, εργατική, αντιιμπεριαλιστική θέση για το όνομα της ΠΓΔ Μακεδονίας

Μπορεί για την Ελλάδα, η πιο σημαντική είδηση από το Βουκουρέστι να ήταν το βέτο Καραμανλή στην είσοδο της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, αλλά από ό,τι αποδείχτηκε, σε αυτή τη σύνοδο, βέτο κατά των ΗΠΑ έβαζε μέχρι και η… κουτσή Μαρία! Η σύνοδος του Βουκουρεστίου είναι μια σύνοδος του ΝΑΤΟ, που θα μείνει στην ιστορία για την πρώτη, μεγάλη και πολλαπλών διαστάσεων, διπλωματική πολιτική ήττα των Αμερικανών, μετά την εισβολή στο Ιράκ και μάλιστα, «μέσα στο μαγαζί τους». Η ήττα της «Αυτοκρατορίας», ανεξάρτητα από τα βασικότερα αιτία, οπωσδήποτε γεννάει στους λαούς που δοκιμάζονται από τη βάρβαρη ιμπεριαλιστική πολιτική της, αισθήματα αγαλλίασης, παρότι δεν είναι ακριβώς και δική τους νίκη. Δεν είναι μικρό πράγμα να ηττάται, έστω και διπλωματικά, έστω και από άλλους, η μεγαλύτερη στρατιωτική μηχανή σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, η μοναδική υπερδύναμη που ηγεμονεύει στο συνασπισμένο ιμπεριαλισμό «διαρκεί πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», λίγες μόνο ημέρες μετά τη συμπλήρωση πέντε χρόνων από την επέτειο της εισβολής της στο Ιράκ.

Η ήττα αυτή εμπεριέχει οπωσδήποτε, έστω και δια της πλαγίας οδού, τις αντιιμπεριαλιστικές και αντικαπιταλιστικές αντιστάσεις των λαών. Χωρίς αυτές δεν θα ήταν καθόλου δεδομένες οι σταδιακά οξυνόμενες διαφοροποιήσεις των άλλων ιμπεριαλιστικών χωρών. Δεν είναι μικρής σημασίας ζήτημα να μεγαλώνουν οι ρωγμές της ιμπεριαλιστικής «Ιεράς Συμμαχίας» του 21^ου αιώνα. Οι οποίες, κάτω από πολύ συγκεκριμένες και «σκληρές» προγραμματικές και πολιτικές προϋποθέσεις, μπορούν να γίνουν αντικαπιταλιστικά ρήγματα εάν αξιοποιηθούν από το διεθνές εργατικό, λαϊκό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα. Αυτή την εξαιρετικής σπουδαιότητας διάσταση του γεγονότος δεν είδαν, ούτε μπορούν να δουν οι οπαδοί της μεταμοντέρνας «ιδιαιτερότητας», του γενικώς και αορίστως «εθνικού αυτοπροσδιορισμού», γιατί μετατρέπονται ακριβώς σε ουραγούς του ιμπεριαλιστικού κοσμοπολιτισμού. Γι’ αυτό στην πράξη οδηγούνται στη σύμπλευση με τους Αμερικανούς στο ζήτημα της στάσης απέναντι στο όνομα της ΠΓΔ Μακεδονίας. Γιατί είναι οι ΗΠΑ αυτές που «αυτοπροσδιορίζουν» βασικά τον αντιδραστικό χαρακτήρα, τον προσανατολισμό, τις δομές και το όνομα του κράτους των Σλαβομακεδόνων και της αλβανικής μειονότητας, σε συμμαχία με τις αστικές τους τάξεις. Όπως και με το «ανεξάρτητο Κόσοβο».

Ωστόσο, σε αυτή τη συγκυρία, η ήττα των Αμερικανών στο Βουκουρέστι σφραγίστηκε κυρίως από τις οξύτατες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Αντιθέσεις που αναπτύσσονται μέσα στο πλαίσιο της γενικότερης, με δομικά χαρακτηριστικά, κρίσης του ολοκληρωτικού καπιταλισμού και της κατάρρευσης του «νεοφιλελεύθερου μοντέλου» στην οικονομία. Οι ΗΠΑ ηττήθηκαν από ένα μεταβαλλόμενο συνασπισμό ιμπεριαλιστικών δυνάμεων πρώτης και δεύτερης ταχύτητας, κάτω από την ηγεμονία της συμμαχίας Γερμανίας – Ρωσίας στην οποία προσχώρησε και η Γαλλία. Η δεύτερη αμερικανική Αυτοκρατορία οδεύει από την ανατολή στη δύση της χωρίς μεσημέρι, όπως έχει ειπωθεί χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, το δεσπόζον ζήτημα του Βουκουρεστίου είναι ότι το ΝΑΤΟ, ως πλαίσιο οργάνωσης μιας διεθνούς ιμπεριαλιστικής συμμαχίας και ανταγωνισμών, όχι μόνο δεν αμφισβητήθηκε (ούτε καν από τον Πούτιν), αλλά έστω και με καρκινικά βήματα, έστω και με αλλαγή εσωτερικού συσχετισμού, διευρύνεται, βαθαίνει αντιδραστικά, αποφασίζει νέα πεδία επέκτασης και στρατιωτικών επιβουλών. Ουσιαστικά μπήκαν στο τραπέζι οι όροι για νέους πολέμους. Και καμία νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν πρόκειται να παραιτηθεί από αυτούς τους σχεδιασμούς, παρά τις όποιες αναπροσαρμογές, σε πείσμα κάποιων ονειροπόλων. Ειδικά για τα Βαλκάνια, όπου διασταυρώνονται τα ξίφη ΗΠΑ, Ρωσίας και Γερμανίας, πάνω από τις υπόγειες διαδρομές των αγωγών πετρελαίου, αερίου, εκμετάλλευσης και κερδών.

Το δεσπόζον γεγονός για τους λαούς και την Αριστερά, σε Ελλάδα, Τουρκία και Βαλκάνια, δεν είναι η μη είσοδος της ΠΓΔΜ, η οποία στο κάτω κάτω είναι προσωρινή, αλλά η διεύρυνση του ΝΑΤΟ η οποία συμβαδίζει πλήρως με τη διεύρυνση της ΕΕ. Από αυτή τη σκοπιά, η υπογραφή Καραμανλή στις αποφάσεις της συνόδου και η συναίνεση του ΠΑΣΟΚ σε αυτές αποτελούν εχθρικές πράξεις για το ελληνικό εργατικό και λαϊκό κίνημα, για όλους τους λαούς των Βαλκανίων, μαζί και των Σλαβομακεδόνων εργαζομένων. η Αριστερά και ειδικά η επαναστατική, πρέπει να τις καταδικάσει με αποφασιστικότητα. Καλείται, στις νέες συνθήκες να κηρύξει αγώνα για ένα συνολικό βέτο των λαών κατά του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, για την έξοδο της Ελλάδας από αυτό, για τη διάλυσή του. Για να ξεκουμπιστούν από τα Βαλκάνια οι ξένοι στρατοί και οι βάσεις. Και πρώτα από όλα η βάση της Σούδας, η οποία, με τη συμφωνία Καραμανλή και τη συναίνεση Παπανδρέου, αναβαθμίζεται ποιοτικά. Δυστυχώς, μέσα στην παραζάλη για το όνομα, μαζί με τις προγραμματικές και πολιτικές αντιφάσεις της, η Αριστερά καλώντας τον Καραμανλή να προβεί σε ένα «γενναίο βέτο» (κυρίως), είτε στο όνομα του «αυτοκαθορισμού» των Σλαβομακεδόνων, είπε ένα «δειλό όχι» στο ΝΑΤΟ, αντί να οργανώσει μαχητικές μαζικές διαδηλώσεις, μέσα από τους λαϊκούς φορείς, ενάντια στην επέκταση και εδραίωσή του στα Βαλκάνια.

Η επέκταση του ΝΑΤΟ συμβαδίζει με την επέκταση της ΕΕ, κάνοντας πιο επίκαιρο από ποτέ το παλιό σύνθημα «ΕΕ – ΗΠΑ – ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο», κάτι που κατανοείται από όλο και περισσότερα λαϊκά τμήματα. Εξάλλου, όλες ανεξαιρέτως οι χώρες της ΕΕ συμφώνησαν με την επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, ασχέτως της διαφοροποίησής τους για την είσοδο της Ουκρανίας και της Γεωργίας. Μαζί με τα αντιΝΑΤΟικά αποκτούν κρίσιμη σημασία τα αντι-ΕΕ αιτήματα. Από αυτήν την άποψη, οι αντιφάσεις του ΣΥΡΙΖΑ μεγεθύνονται, με χαρακτηριστική τη διαμαρτυρία της ΚΟΕ για τις δηλώσεις Παπαδημούλη υπέρ του ευρωστρατού.

Κάτω από τις συνθήκες που προαναφέραμε, στο ζήτημα της ονομασίας του γειτονικού κρότους, η τάση Καραμανλή σημείωσε μια επιτυχία για λογαριασμό της σε βάρος της Ντόρας και υπέρ της ελληνικής αστικής τάξης. Αξιοποίησε τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις και την εσωτερική πολιτική συναίνεση. Επιχειρεί να τη μεταφέρει και στο κοινωνικό μέτωπο, όπου δοκιμάζεται. Μεγαλώνουν έτσι οι κίνδυνοι για μια μεσοπρόθεσμη επικράτηση του Καραμανλή στην πολιτική διαπάλη και επί του ανόδου εργατικού κινήματος. Η κυβέρνηση Καραμανλή είναι ο «εχθρός υπ’ αριθμόν ένα». Οτιδήποτε άλλο συσκοτίζει τους τεράστιους κινδύνους.

Η αντιπαράθεση Ελλάδας και ΠΓΔ Μακεδονίας για το όνομα του κράτους των Σκοπίων είναι μια αντιπαράθεση εκατέρωθεν βλέψεων ελληνικής και σλαβομακεδονικής αστικής τάξης, οι οποίες ηγεμονεύουν και κυριαρχούν πάνω στις ιστορικά εθνικά συγκροτημένες εργατικές τους τάξεις, με την πρώτη να έχει το πάνω χέρι λόγω συγκριτικά μεγαλύτερης δύναμης και διείσδυσης του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά εντός της δεσπόζουσας ευρωΝΑΤΟικής κυριαρχίας, κάτω από τον αμερικανικό σιδερένιο βραχίονα και μέσα στο πλαίσιο των οξυνόμενων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των μεταβαλλόμενων συσχετισμών μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων. Στη βάση αυτή, η ελληνική επαναστατική Αριστερά και οι δυνάμεις της νέας κομμουνιστικής επανεξόρμησης παίρνουν θέση για το όνομα. Πρώτα από όλα, όμως, παίρνουν υπόψη τις «ιστορικά εθνικά συγκροτημένες εργατικές τάξεις» των δύο κρατών και τα εθνικά αισθήματα καθεμιάς από αυτές, για να διχάσουν το καθένα από τα έθνη κράτη, για να κλονίσουν την αστική ηγεμονία και κυριαρχία. Δεν υποτιμούν καθόλου τους κινδύνους από τη συμμαχία της σλαβομακεδονικής αστικής τάξης με τις ΗΠΑ, όπως και της αλβανικής, διότι αποτελούν αντικειμενικά παράγοντα αποσταθεροποίησης και πολέμων στα Βαλκάνια. Αλλά ταυτόχρονα, δεν υποτιμούν σε καμιά περίπτωση το «δικό τους εχθρό», την ελληνική αστική τάξη και τις μικροϊμπεριαλιστικές βλέψεις. Από αυτή τη σκοπιά, κατά τη γνώμη του γράφοντος, η ελληνική επαναστατική Αριστερά πρέπει να αναγνωρίσει τη μακροχρόνια εθνική συγκρότηση και συνείδηση των Σλαβομακεδόνων. Να σέβεται των εσωτερικό ιστορικό αυτόπροσδιορισμό τους ως «Μακεδόνες», διατηρώντας παράλληλα, το αίτημα για διαχωρισμό της γεωγραφικής κρατικής τους συγκρότησης από τον ιστορικό χώρο της Μακεδονίας. Επιδιώκει το σεβασμό, από πλευράς Σλαβομακεδόνων εργαζόμενων, των εθνικών αισθημάτων όσων κατοικούν στο έδαφος του ελληνικού, αλλά και του βουλγαρικού, καθώς και ενός μικρού αλβανικού τμήματος του μακεδονικού ιστορικού χώρου. Πράγμα που σημαίνει αποδοχή του όρου «Μακεδονία» με προσδιορισμό στο όνομα. Επισημαίνουμε ότι ένας γεωγραφικός προσδιορισμός δεν οδηγεί κατανάγκην σε σεβασμό των συνόρων και σε καταδίκη οποιασδήποτε αλυτρωτικής ή εκατέρωθεν επεκτατικής βλέψης, στη βάση ιμπεριαλιστικών συμμαχικών και πολιτικών. Αντίθετα, μπορεί κάλλιστα να συμβάλει σε εκατέρωθεν «ολοκληρώσεις». Η ελληνική επαναστατική Αριστερά πρέπει , πάλι κατά τη γνώμη του γράφοντος, με τόλμη, διεθνιστικό αίσθημα και πολιτική, να αναγνωρίσει την αντικειμενική ύπαρξη της έστω και μικρής σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, εάν δε θέλει να την αφήσει έρμαιο στην πολιτική και τους πράκτορες Αμερικανών και Ευρωπαίων, που θα εκμεταλλεύονται κάθε καταπιεστική πρακτική του ελληνικού κράτους, στο πλαίσιο της γενικότερης αναμόχλευσης των μειονοτικών αντιπαραθέσεων.

ΠΡΙΝ 06/04/2008