Πρόταση συζήτησης και δράσης.
Βασικός στόχος της νέας κυβέρνησης Καραμανλή, κάτω από τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των καπιταλιστών, είναι οι ανατροπές στο ασφαλιστικό σύστημα και αυτό αποτελεί άμεση προτεραιότητα της πολιτικής της στη 2η τετραετία. Τις αλλαγές τις κάνουν, όπως ισχυρίζονται όλοι οι πολιτικοί εκπρόσωποι του κεφαλαίου, για το καλό των εργαζομένων, για να μην καταρρεύσουν τα ασφαλιστικά ταμεία κλπ, κλπ. είναι όμως έτσι; Και τι ακριβώς επιδιώκουν στην πραγματικότητα;
Οι παρεμβάσεις Αναλυτή - Γκαργκάνα με τους παχυλούς μισθούς τους, δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να βαδίσει η κυβέρνηση. Το ζήτημα βρίσκεται στην τακτική που θα ακολουθηθεί.
Κατ΄ αρχήν για την όποια άσχημη κατάσταση των ταμείων δεν ευθύνονται οι εργαζόμενοι, αλλά οι καπιταλιστές και οι εκάστοτε κυβερνήσεις τους. Το αστικό κράτος από το 1950 ως το 1986 δεν πλήρωσε δραχμή στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, κυρίως στο ΙΚΑ, μη καταβάλλοντας ούτε το ελάχιστο από τη φορολογική αφαίμαξη της εργατικής τάξης και απέχοντας από την υποχρέωση του να ενισχύσει οικονομικά τους ασφαλιστικούς φορείς, που όφειλε να είναι αυτονόητη. Ακόμα χειρότερα χρησιμοποίησε τα αποθεματικά των ταμείων που προέρχονταν από τις εισφορές των ίδιων των εργατών για να επιχορηγήσει τους καπιταλιστές με θαλασσοδάνεια. Χρησιμοποίησε τα αποθεματικά των ταμείων για να χρηματοδοτήσει την όποια καπιταλιστική ανάπτυξη μέσω των τραπεζών με μηδενικό σχεδόν τόκο, χαρίζοντας τεράστια ποσά στους καπιταλιστές, ή με το τζογάρισμα στο χρηματιστήριο, τη ίδια στιγμή που το ΙΚΑ δανειζόταν με 25% τόκο. Επιπλέον με τις εισφοροαπαλλαγές, μέσω πληθώρας νόμων και ρυθμίσεων, απάλλασσε τους καπιταλιστές από τις εισφορές στα ταμεία, τους χάριζε έτσι τεράστια ποσά, ενισχύοντας την κερδοφορία τους. Και όχι μόνο τους απάλλασσε από τις εισφορές που ήταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν αλλά και τους διευκόλυνε να μην αποδώσουν ποτέ στα ταμεία τις εισφορές των εργαζομένων που παρακρατούσαν, όπως η πρόσφατη χαρακτηριστική ρύθμιση της κυβέρνησης Καραμανλή. Όλα αυτά συνιστούν μια τεράστια κλοπή, και αυτή ευθύνεται για την κατάσταση των ασφαλιστικών ταμείων.
Επιπλέον, ιδιαίτερα μετά το 1990, με την είσοδο στη χώρα των μεταναστών, με τη χρησιμοποίηση της μαύρης εργασίας συντελέστηκε μια ακόμη τεράστια κλοπή σε βάρος της εργατικής τάξης. Στους καπιταλιστές χαρίστηκε ολόκληρο το κομμάτι της αξίας της εργατικής δύναμης αυτών των μεταναστών που πηγαίνει στην κοινωνική ασφάλιση, συν ένα ακόμα πιο σημαντικό καθώς τα μεροκάματα τους ήταν πολύ κάτω από τη μέση αξία της εργατικής δύναμης στην ελληνική αγορά εργασίας.
Η εργατική τάξη βιώνει καθημερινά την πλήρη υποβάθμιση των υπηρεσιών υγείας με τις τεράστιες ουρές, την αύξηση των νοσηλίων, των τιμών των φάρμακων και την συμμετοχή του εργαζόμενου σε αυτά. Η τραγική αυτή κατάσταση αποτελεί προθάλαμο της ιδιωτικής υγειονομικής - φαρμακευτικής περίθαλψης.
Οι αλλαγές στην παραγωγική διαδικασία (τετραωρίτες, εργαζόμενοι με διάφορες ελαστικές σχέσεις εργασίας, επίσημοι ανασφάλιστοι των προγραμμάτων STAGE) δημιουργούν κομμάτια για τα οποία είναι αδύνατη η συνταξιοδότηση και ταυτόχρονα έχουν περιορισμένα υγειονομικά και ασφαλιστικά δικαιώματα συμβάλλοντας έτσι στην συνολική επιδείνωση της κατάστασης των ασφαλιστικών ταμείων. Το 70% των συνταξιούχων παίρνει σύνταξη έως 600 ευρώ. Μια στις επτά επιχειρήσεις δεν είναι στο ΙΚΑ, δηλαδή λειτουργεί παράνομα. Ένας στους πέντε εργάτες είναι ανασφάλιστος
Όλη η ευθύνη της κατάστασης των ταμείων βρίσκεται λοιπόν στους κεφαλαιοκράτες, στο κράτος τους, στις εκάστοτε κυβερνήσεις.
ΦΕΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΚΛΕΜΜΕΝΑ! Το σύνθημα αυτό των εργατών είναι πέρα για πέρα δίκαιο και η πραγματοποίηση του στην πράξη θα έλυνε όλα τα προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος. Όταν οι εργάτες διατυπώνουν το σύνθημα αυτό, έχουν πλήρη συνείδηση ότι δικά τους είναι τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων. Τα λεφτά αυτά δεν αποτελούν τμήμα της υπεραξίας που αποσπούν καθημερινά οι καπιταλιστές στην παραγωγή. Φυσικά, και τμήμα της υπεραξίας να ήταν πάλι στους εργάτες θα άνηκαν, καθώς αυτοί την παράγουν, αλλά δεν είναι. Οι ασφαλιστικές εισφορές είναι τμήμα της εκφρασμένης σε χρήμα αξίας της εργατικής δύναμης, είναι τμήμα του συνολικού μισθού εργασίας του εργάτη.
Η αξία της εργατικής δύναμης δεν είναι ένα αμετάβλητο μέγεθος. Έχει την τάση να μειώνεται με την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, τάση που αντιρροπείται όμως από τη συνεχή αύξηση και διεύρυνση των αναγκών. Ο καθορισμός της αποτελεί ζήτημα καθημερινής ταξικής πάλης και σ΄αυτό βρίσκεται η τεράστια σημασία της οικονομικής πάλης και του συνδικαλισμού. Το επίπεδο και η ένταση της εργατικής πάλης είναι ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που καθορίζουν το μέγεθος της αξίας της εργατικής δύναμης και το ύψος του μισθού. Ζήτημα καθημερινής πάλης αποτελεί το να παίρνει ο εργάτης μισθούς που να αντιστοιχούν τουλάχιστον στην αξία της εργατικής δύναμης. Αυτό δεν είναι καθόλου αυτονόητο. Το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει καθώς στην καπιταλιστική πραγματικότητα το σύνηθες φαινόμενο είναι οι εργάτες να παίρνουν μισθούς κάτω από την αξία της εργατικής τους δύναμης.
Σε μια εποχή και μια συγκυρία όπου το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων μπορεί και πρέπει να βελτιωθεί, σε μια κατάσταση όπου οι μισθοί πρέπει να ανέβουν αισθητά ώστε να φτάσουν τα σημερινά επίπεδα της αξίας της εργατικής δύναμης, οι καπιταλιστές, το κράτος τους και οι κυβερνήσεις τους προσπαθούν με κάθε μέσο να μειώσουν την αξία της εργατικής δύναμης. Από την άποψη του καπιταλισμού και των συμφερόντων του κεφαλαίου αυτός είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για την αύξηση της κερδοφορίας τους για την αύξηση της υπεραξίας σε βάρος της αξίας της εργατικής δύναμης.
Αυτό είναι το περιεχόμενο όλης της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής. Γι αυτό η συμπίεση των μισθών, η αύξηση του χρόνου εργασίας, η ελαστικοποίηση του, η χειροτέρευση όλων των εργασιακών σχέσεων, η αποδόμηση του ασφαλιστικού συστήματος και όλες οι άλλες αντεργατικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές αποτελούν μόνιμη στόχευση των καπιταλιστικών κυβερνήσεων για να εξασφαλίσουν την αύξηση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Αυτή τη στόχευση εξυπηρετεί και η προαναγγελθείσα επίθεση της νέας κυβέρνηση της ΝΔ.
Το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης, ακριβώς επειδή πρόκειται για την αξία της εργατικής δύναμης και τη διαρκή προσπάθεια των καπιταλιστών να τη συμπιέσουν, θα βρίσκεται πάντα στην επικαιρότητα. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στην κυβέρνηση του κεφαλαίου να περάσει τις αντεργατικές ανατροπές στο ασφαλιστικό. Οφείλουμε να αξιοποιήσουμε το σχετικά ευνοϊκό μετεκλογικό έδαφος για την απόκρουση της επίθεσης.
Δεν πρέπει να επιτρέψουμε :
-Καμία αύξηση του συντάξιμου χρόνου
-Καμία περικοπή στο καθεστώς των βαρέων και ανθυγιεινών
-Καμία μείωση των συντάξεων
-Καμία περικοπή των αναπηρικών και των λεγόμενων «πρόωρων» συντάξεων
-Καμία βίαιη ενοποίηση ταμείων προς τα κάτω και αφαίμαξη των αποθεματικών τους
-Καμία αύξηση της εργατικής εισφοράς
-Καμία παραπέρα υποβάθμιση των υγειονομικών υπηρεσιών
Οφείλουμε να αντικρούσουμε τη θεωρία της «ανταποδοτικότητας» που προπαγανδίζεται και αποσκοπεί στην αποποίηση του ρόλου του κράτος ως υπεύθυνου για την κοινωνική δημόσια ασφάλιση και στη μετατροπή της από κοινωνικό δικαίωμα σε ατομική υπόθεση του κάθε εργαζόμενου.
Να αποκρούσουμε όλα σχέδια της παρούσας και κάθε αστικής κυβέρνησης που με την κατηγοριοποίηση των εργαζομένων ανάλογα με το χρόνο ένταξης στο ασφαλιστικό σύστημα, αν εντάχθηκαν το ’80, το ’90 ή αργότερα, με τη διάκριση σε ασφαλισμένους, μισοασφαλισμένους και ανασφάλιστους, σε ντόπιους και μετανάστες, επιδιώκει τη διάσπαση της εργατικής τάξης και τη δημιουργία ψευδαισθήσεων ότι υπάρχουν θιγόμενοι και μη.
Η οποιαδήποτε χειροτέρευση έστω κι αν φαίνεται ότι δεν θίγει όλους, αφορά το σύνολο της εργατικής τάξης. Γιατί πρόκειται για μείωση της αξίας της εργατικής δύναμης και για χειροτέρευση του βιοτικού επιπέδου του συνόλου της εργατικής τάξης.
Πρέπει να αποκρούσουμε την αντιασφαλιστική επίθεση παρά και ενάντια στις όποιες δυσκολίες υπάρχουν λόγω της γνωστής κατάστασης στο συνδικαλιστικό μας κίνημα.
Όχι στις «κεφαλαιοποιητικές» αυταπάτες και στο τζογάρισμα των αποθεματικών.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) αφού όλα αυτά τα χρόνια ευθυγραμμίζονταν πλήρως με τις λογικές της ανταποδοτικότητας, επιζήτησαν την «αξιοποίηση» των αποθεματικών των ταμείων μέσω του τζογαρίσματος στην κεφαλαιαγορά, γενικά υποτάχτηκαν στις επιλογές του κεφαλαίου, δεν προετοίμασαν, ούτε σκοπεύουν αν προετοιμάσουν την εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό κίνημα για την απόκρουση της επίθεσης, προσέρχονται για μια ακόμη φορά στο «διάλογο» της προαναγγελθείσας καρατόμησης των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.
Κανένας διάλογος δεν μπορεί να υπάρξει. Η όποια ελλειμματικότητα των ταμείων οφειλόταν και οφείλεται αποκλειστικά στην καταλήστευση τους από τους καπιταλιστές και το κράτος τους.
Το ΠΑΜΕ αδυνατεί επίσης να οργανώσει μια αποτελεσματική πάλη για την απόκρουση της επίθεσης. Εξάγγειλε κινητοποίηση για το ασφαλιστικό και φυσικά έχει το δικαίωμα να την πραγματοποιήσει. Είναι όμως ανεπαρκές και περιοριστικό. Διότι καλεί το σύνολο της εργατικής τάξης να συσπειρωθεί γύρω από τον εαυτό του. Το ΠΑΜΕ όμως αποτελεί την παράταξη του ΚΚΕ στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα. Γίνεται φανερό πως δεν συμβάλλει στην ανάπτυξη ενός μαζικού ενωτικού κινήματος αντίστασης, εφόσον δεν παίρνει πρωτοβουλίες για ευρύτερο συντονισμό σωματείων.
Οι αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις του κινήματος έχουν χρέος να κάνουν ότι μπορούν για την οργάνωση μιας αποτελεσματικής – ενωτικής πάλης. Όλες αυτές οι δυνάμεις (παρατάξεις – σχήματα – κινήσεις) οφείλουν να συντονίσουν τη δράση τους, να συζητήσουν για το περιεχόμενο των αιτημάτων και να μεταφέρουν όλη τη δράση τους στο υπάρχον συνδικαλιστικό κίνημα, στα πρωτοβάθμια σωματεία, τα Εργατικά Κέντρα και τις Ομοσπονδίες και να επιδιώξουν έναν ευρύ συντονισμό σωματείων – ΕΚ – Ομοσπονδιών, χωρίς αποκλεισμούς, όλων όσων συμφωνούν ότι η επίθεση πρέπει και μπορεί να αποκρουσθεί.
Να προβάλλουν τα αιτήματα :
-Κατάργηση της εργατικής εισφοράς στα ασφαλιστικά ταμεία
-Πάταξη της εισφοροδιαφυγής – εισφοροαπαλλαγής, δήμευση της περιουσίας των καπιταλιστών που εισφοροδιαφεύγουν.
-Να καταργηθούν οι νόμοι Σιούφα- Ρέπα και όλες οι αντιασφαλιστικές διατάξεις.
-Λύση στο πρόβλημα των ανασφάλιστων – ένταξη στο ΙΚΑ των εργατών γης
-Σύνταξη στα 55 για τις γυναίκες και στα 60 για τους άνδρες, στα 50 και 55 αντίστοιχα για τα βαρέα και ανθυγιεινά
-Αύξηση των συντάξεων – σύνδεση της κατώτερης σύνταξης με το βασικό μεροκάματο
-Επίδομα ανεργίας 1400ευρώ μέχρι ο άνεργος να βρει δουλεία και υπολογισμός του χρόνου ανεργίας στον ασφαλιστικό χρόνο.
-Πλήρη ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα στους μετανάστες. Διακρατικές συμφωνίες και δικαίωμα μεταφοράς των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των μεταναστών στις χώρες καταγωγής τους.
-Δικαίωμα των εκπροσώπων των εργαζομένων στα ταμεία (που πρέπει να είναι αιρετοί και κάθε στιγμή ανακλητοί) να έχουν πρόσβαση σ’ όλα τα βιβλία και τους λογαριασμούς και οι αποφάσεις των συνελεύσεων που τους εξέλεξαν να είναι υποχρεωτικές για τις διοικήσεις των ταμείων. Εξασφάλιση δικαιώματος βέτο στους εκπροσώπους αυτούς για όλες τις αποφάσεις.
-Όχι στο τζογάρισμα των αποθεματικών των ταμείων. Να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα, με ανάλογο τόκο, από το ’50 μέχρι σήμερα. Να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι για τη λεηλασία των ταμείων, να ανακληθούν όλοι οι εργατικοί εκπρόσωποι που συμμετείχαν και ψήφισαν υπέρ των κλεψομολόγων. Τοποθέτηση των αποθεματικών σε τράπεζα με σταθερό επιτόκιο
-Κατάργηση της ιδιωτικής ασφάλισης, της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης της υγείας – πρόνοιας κλπ
Η συνολική μας πάλη κατατείνει, εκτός από τη διεύρυνση των κατακτήσεων στην ανάδειξη της ανικανότητας της καπιταλιστικής κοινωνίας να δώσει μόνιμες και σταθερές λύσεις υπέρ των εργαζόμενων. Αναδεικνύει την αναγκαιότητα της συνολικής πάλης ενάντια στον καπιταλισμό για μια κοινωνία χωρίς φτώχεια, ανεργία, εξαθλίωση, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Το διεκδικητικό πλαίσιο οφείλει να αποτελέσει αντικείμενο των συζητήσεων και διεργασιών των διάφορων σχημάτων για παραπέρα τεκμηρίωση και εξειδίκευση, ώστε να είναι πιο αποδοτική η προπαγάνδιση του μέσα στους εργάτες.
Τα σωματεία όπου έχουμε επιρροή οφείλουν να πάρουν πρωτοβουλίες για την επίτευξη του συντονισμού.
Οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι στα ΕΚ και Ομοσπονδίες να συλλέξουν υπογραφές για τη σύγκληση ΓΣ και εκτάκτων συνεδρίων με θέμα την αντιμετώπιση της αντιασφαλιστικής επίθεσης.
Να αποχωρήσουν ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ από το λεγόμενο κοινωνικό διάλογο ο οποίος δίνει άλλοθι και χρόνο στην κυβέρνηση και να αποφασίσουν απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στα αντιασφαλιστικά μέτρα.
Πιο συγκεκριμένα το προτεινόμενο σχέδιο δράσης είναι το εξής :
Τα εργατικά σχήματα συνεδριάζουν και βγάζουν αποφάσεις στην κατεύθυνση που περιγράφει η σύσκεψη καθώς και δικές τους θέσεις, επεξεργασίες και αιτήματα. Παρεμβαίνουν αυτοτελώς στο χώρο τους αλλά και από κοινού με αλλά σχήματα πλατιά στους εργαζόμενους με βάση τις αποφάσεις της σύσκεψης. Πιέζουμε στην κατεύθυνση πραγματοποίησης Γενικών Συνελεύσεων στα σωματεία, το ΕΚΑ, στις Ομοσπονδίες. Παλεύουμε να υιοθετηθεί το πλαίσιο που έχουμε αποφασίσει, προτάσσουμε μορφές συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων χωρίς κανένα αποκλεισμό στη βάση ενός ελάχιστου πλαισίου που θα κινείται στα εξής
Καμία αύξηση στα όρια ηλικίας για συνταξιοδότηση.
Αύξηση των συντάξεων – Μείωση στα χρόνια για σύνταξη
Καμία προς τα κάτω ενοποίηση ταμείων
Καμία ανατροπή στα βαρέα και ανθυγιεινά. Να ενταχθούν νέες ειδικότητες και να επεκταθούν και στο Δημόσιο
Καμία παραπέρα υποβάθμιση της ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής περίθαλψης, αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών.
Να επιστραφούν όλα τα κλεμμένα στα ταμεία από τη δεκαετία του 50.
Να αποχωρίσει η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ από τον λεγόμενο κοινωνικο διάλογο, ο οποίος παρέχει άλλοθι και χρόνο στη κυβέρνηση για να προετοιμάσει καλύτερα την επίθεση της.
Η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ να πραγματοποιήσουν απεργιακές αγωνιστικές κινητοποιήσεις.
Δεν περιμένουμε πότε η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ θα κάνουν κινητοποιήσεις. Με εργαλείο το συντονισμό των σωματείων να προγραμματιστούν συλλαλητήρια, στάσεις εργασίας, απεργίες. Σε αυτές τις δραστηριότητες και κινητοποιήσεις προβάλλεται από κοινού το ελάχιστο κοινό πλαίσιο από κάθε σωματείο διατηρώντας στο ακέραιο το δικαίωμα να βάζει παντού και τις δικές τους θέσεις, επεξεργασίες και αιτήματα.. Ούτε βήμα πίσω από το πλαίσιο των σωματείων το οποίο πρέπει να τίθεται παντού, προς όλες τις κατευθύνσεις, Κυβέρνηση, ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ. Τα εργατικά σχήματα με ταξική αναφορά προτάσσουν αυτό το σχέδιο δράσης και το υπηρετούν από κοινού. Ανοίγουν μεταξύ τους τη συζήτηση για το ασφαλιστικό , ανοίγουν τα έντυπα τους, δημοσιεύουν απόψεις και θέσεις για το ζήτημα. Πριν το Πολυτεχνείο μαζεύονται για να εκτιμήσουν το πώς προχώρησαν οι αποφάσεις τους, πως διεξάγεται η ταξική πάλη και παίρνουν αποφάσεις σύμφωνα με τη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί.
.jpg)
