ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ
Το προ-προηγούμενο Σάββατο οι δύο εφημερίδες της επίσημης Αριστεράς είχαν για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια σχεδόν το ίδιο πρωτοσέλιδο. «Αλέκα Παπαρήγα: να συνταχθούμε πίσω από μια φράση. Στοπ στην αθλιότητα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης», έγραφε ο ‘Ριζοσπάστης’, παρουσιάζοντας την έκκληση της γ.γ. του ΚΚΕ προς «αυτό που ονομάζεται(!) διανόηση». «Αντίσταση στη σήψη, προσκλητήριο ανθρώπων του πολιτισμού», έλεγε η Αυγή, αναφερόμενη μάλιστα και σε μια σιωπηλή διαμαρτυρία την Πέμπτη στο υπουργείο Πολιτισμού». «Σε μια περίοδο που η πολιτική – ηθική κρίση έχει εκτραχυνθεί και η πραγματικότητα ωχριά μπροστά στην εικονική πραγματικότητα», σημειώνει το πρωτοσέλιδο κείμενο της εφημερίδας.
Ώστε έτσι λοιπόν, «η πραγματικότητα ωχριά μπροστά στην εικονική πραγματικότητα»; Και αρκεί «να συνταχθούμε πίσω από μια φράση: στοπ»; Πόσο εύκολα η ρεφορμιστική Αριστερά, παρά τη σημερινή αριστερόστροφη (και συχνά ριζοσπαστική) φιλολογία της επανέρχεται στη φρασεολογία και το πολιτικό περιεχόμενο του ’89 και της αλησμόνητης κάθαρσης;
Σιωπηλή διαμαρτυρία διανοουμένων προγραμμάτιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, πραγματοποίησε μάλιστα και σχετική σύσκεψη με ανθρώπους της τέχνης και των γραμμάτων την Παρασκευή 25 Γενάρη. Εκεί σε μια απολίτικη ηθικοπλαστικού περιεχομένου τοποθέτηση, ο Α. Αλαβάνος ζήτησε «φαντασία για να βγούμε από τη σημερινή κατάσταση». Να βγούμε, αλλά σε ποια κατεύθυνση; Της αποκάθερσης, της εξομάλυνσης του συστήματος, του ακρωτηριασμού των πιο ακραίων πλευρών του ή του συλλογικού αγώνα για την ανατροπή του; Δεν είναι τυχαίο ότι καταρχήν αποφασίστηκε σιωπηλή διαμαρτυρία. «Μα πότε τα τελευταία χρόνια φώναζαν οι διανοούμενοι, ακόμα και λεγόμενοι προοδευτικοί, για να σωπάσουν τώρα;», μου έλεγε αγωνιστής εργάτης από το χώρο του βιβλίου. Σε πλήρη αντιστοιχία με το κλίμα των ημερών, η σιωπηλή διαμαρτυρία, αναβάλλεται. Ένα κείμενο που βγαίνει από καλλιτέχνες και διανοούμενους την προηγούμενη Τετάρτη, μιλά για θυμό, καλεί σε συγκέντρωση και πορεία την ερχόμενη Τρίτη, αλλά πάλι δεν αναδεικνύει τις αιτίες που «μας αφήνουν μισούς». Ο καθένας έχει τον τρόπο του να παρέμβει στην κοινωνική διαπάλη. Οι καλλιτέχνες έχουν το δικό τους. Το ζήτημα είναι τι κάνει και τι λέει η Αριστερά, αν ήθελε και μπορούσε να γίνει ο «συλλογικός διανοούμενος» του καιρού μας.
«Θυμώνουμε όταν η τέταρτη εξουσία αντί να ελέγχει, διαπλέκεται με τους ελεγχόμενους», γράφει το κείμενο των καλλιτεχνών. Μα θα μπορούσε ποτέ η «τέταρτη εξουσία», όταν είναι πλήρως παραδομένη στην πραγματική πρώτη εξουσία, στο κεφάλαιο, να ελέγξει; Θα βάλει τελικά η Αριστερά το θέμα των ιδιωτικών, αστικών Μέσων Μαζικής Εξαπάτησης; Θα αναζητήσει τις δικές της ευθύνες στην αποχαλίνωση των ιδιωτικών, εμπορευματιποιημένων ΜΜΕ, στην κρίσιμη περίοδο της συναίνεσης του ’89 και της συγκυβέρνησης Τζαννετάκη, όταν ο ενιαίος τότε Συνασπισμός (με τη συμμετοχή και του ΚΚΕ) άναψε το πράσινο φως για την ιδιωτική τηλεόραση;
Δεν μπορεί η Α. Παπαρήγα να δηλώνει «δεν ξέρω αν οι ιδιοκτήτες έχουν δώσει τέτοια γραμμή, δεν έχω τέτοιες αποδείξεις, αλλά τουλάχιστον τα στελέχη, ένα μέρος των δημοσιογράφων παίζουν με τον πόνο του κόσμου»! (Ριζοσπάστης 27/1/08). Φυσικά και υπάρχουν ευθύνες των διευθυντικών στελεχών των ΜΜΕ και αρκετών δημοσιογράφων που κάνουν γαργάρες τα βοθρολύμματα, αλλά να αθωώνεις λόγω αμφιβολιών τα αφεντικά της βιομηχανίας της ενημέρωσης, δεν έχει σχέση με την αριστερή πολιτική.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι η μεγάλη ευκολία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ να παραμερίσουν το όποιο αριστερό πρόγραμμα έχουν και να βάλουν μια γραμμή συσπείρωσης σε μια λογική αντίστασης στη διαφθορά. Πίσω από ένα απλό «στοπ». Να η «ενότητα πάνω στο πρόβλημα», που δήθεν ξορκίζει το ΚΚΕ, να η δυνατότητα συνάντησης με δυνάμεις που κινούνται στη «φωτεινή», όχι στη «σκοτεινή» πλευρά του συστήματος. Κάπου καταλαβαίνει η Α. Παπαρήγα ότι είναι ολισθηρός ο δρόμος, «Υπάρχει βόθρος και δεν προτείνω να τον καλύψουμε με αποσμητικό, αλλά αυτά που γίνονται τον τελευταίο καιρό οξύνονται από την πλειοψηφία των ΜΜΕ». Φυσικά τα ΜΜΕ κάνουν τη δουλειά τους. Όχι μόνο να πουλήσουν «χρήμα, αίμα, σπέρμα», αλλά να εθίσουν τους εργαζόμενους στο αναισθητικό αέριο ότι το μόνο που υπάρχει (και μπορεί να υπάρξει) είναι η συναλλαγή, η μίζα, η αρπαχτή, η εκπόρνευση της εργασίας, ο χαφιεδισμός και το πάτημα επί πτωμάτων.
Η Αριστερά δεν έχει καμιά δουλειά να ξεχωρίσει την απαίσια μυρουδιά των σκανδάλων από τον ασβό του συστήματος. Απεναντίας, πρέπει να δείξει ότι είναι η πολιτική της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, της ιδιωτικοποίησης και της ΕΕ, είναι η κρίση του καπιταλισμού της εποχής μας που γεννά και αναπαράγει τη διαφθορά. Δικό μας έργο δεν είναι ούτε οι σιωπηλές ούτε οι φωνακλάδικες εκκλήσεις γενικά στον πολιτισμό, αλλά η προσπάθεια για τη διαμόρφωση ενός πολιτικού εργατικού κινήματος, συνδεδεμένου με μια ανατρεπτική Αριστερά και ένα άλλο πολιτισμό της απελευθέρωσης και της χειραφετημένης εργασίας.
ΠΡΙΝ 03/02/2008
.jpg)
