ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΖΑΜΟΥΡΑΚΗΣ
Μια πρωτοφανής εκστρατεία κυβέρνησης, ΜΜΕ και συνολικά όλου του αστικού συνασπισμού εξουσίας, ενάντια στο μαχόμενο φοιτητικό κίνημα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Στο βαθμό που φανερώνει μία νέα, ποιοτικά διαφορετική στρατηγική από την πλευρά των δυνάμεων του κεφαλαίου, στο πλαίσιο της νέας αντιδραστικής του φάσης, όπου το τσάκισμα του κινήματος δεν υπηρετεί κυρίαρχα την εμπέδωση της αναδιάρθρωσης, αλλά γίνεται το ίδιο διακριτός και κεντρικός στόχος. Όλο το τελευταίο διάστημα η κυβέρνηση κινείται σε αυτήν την κατεύθυνση.
Με την κατασυκοφάντηση των ριζοσπαστικών πρακτικών του φοιτητικού κινήματος και ουσιαστικά κάθε κίνησης μπλοκαρίσματος του φασιστικού νόμου πλαίσιο, την αξιοποίηση στημένων ενεργειών, όπως η επίθεση και ο τραυματισμός των υπαλλήλων του ΑΠΘ σε μια τόσο κρίσιμη περίοδο για το φοιτητικό κίνημα, τις συνεχιζόμενες απειλές για λοκ άουτ στα πανεπιστήμια, στοχεύει στην απόσπαση της κοινωνικής συναίνεσης μέσω της παραπληροφόρησης, στην περιθωριοποίηση του φοιτητικού κινήματος και την αποκοπή του από τους φυσικούς του συμμάχους, τους εργαζόμενους.
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν η Τρίτη εβδομάδα κινητοποιήσεων φοιτητών και σπουδαστών για την ανατροπή του νέου νόμου πλαίσιο και της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης. Οι μορφές πάλης, αλλά και το περιεχόμενο του μαχόμενου φοιτητικού κινήματος βρέθηκαν στο στόχαστρο όλου του αστικού μπλοκ εξουσίας, αλλά ακόμα και δυνάμεων της επίσημης Αριστεράς που έσπευσε να κατακεραυνώσουν τις λεγόμενες «μειοψηφίες».
Η επίθεση των ΜΜΕ ενάντια στο κίνημα αλλά και στην αντικαπιταλιστική του πτέρυγα δεν έχει προηγούμενο, με χαρακτηρισμούς όπως τραμπούκοι, τρομοκράτες να χρησιμοποιούνται αφειδώς από πληρωμένους κονδυλοφόρους, και με «δημοκρατικές» προτάσεις όπως «να τους μαζέψουν τα ΜΑΤ» να ακούγονται στα τηλεοπτικά παράθυρα!
Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση εξακολουθεί να προκαλεί φοιτητές και καθηγητές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, κάνοντας λόγο για αυτονόητη ανάγκη ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, όταν μάλιστα στη Βουλή η διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος ολοκληρώνεται με τους θιασώτες της ιδιωτικής εκπαίδευσης να μετρούν μια σημαντική ήττα, με τη μη αναθεώρηση του άρθρου 16.
Παράλληλα, προσπαθεί η κυβέρνηση να εμφανιστεί ως δύναμη που θέλει τη δημοκρατία στα πανεπιστήμια και τις σχολές. Μια δημοκρατία που όπως είπε και ο υπουργός Στυλιανίδης, θα επιβληθεί τελικά – αλήθεια δεν του έμαθε κανείς ότι η δημοκρατία δεν επιβάλλεται από τα πάνω αλλά κατακτιέται από τα κάτω; Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Θεσσαλονίκη τα ΜΑΤ εμπόδισαν σπουδαστές να μπουν στη σχολή τους για να διαμαρτυρηθούν για την εφαρμογή της διάταξης για την καθολική ψηφοφορία του νέου νόμου πλαίσιο.
Αυτήν ακριβώς τη δημοκρατία είχαν υπόψη τους και τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, όταν επιστράτευσαν μπράβους οπλισμένους με αλυσίδες και καρφιά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά για να αποτρέψουν τα βίαια φαινόμενα, για τα οποία τόσο κόπτονται και ανησυχούν. Είναι σαφές ότι η ΔΑΠ όχι μόνο εμποδίζει με κάθε τρόπο την ανάπτυξη φοιτητικών αγώνων, αλλά γίνεται η ίδια κομμάτι του κατασταλτικού μηχανισμού της κυβέρνησης που χτυπάει με λύσσα το φοιτητικό κίνημα. Καλεί τους φοιτητές να συμμετέχουν μαζικά στις πρυτανικές και προεδρικές εκλογές και στηρίζει φυσικά τους δικούς της δεξιούς υποψηφίους παρά τη δήθεν – όπως αποδείχθηκε – διαφωνία της με τη συγκεκριμένη πτυχή του νόμου.
Σε αυτό μάλιστα βρίσκει απολύτως σύμφωνη και την ΠΑΣΠ, η οποία «ξέχασε» τη δήθεν εναντίωσή της με την κυβερνητική επίθεση, μπροστά στην ανάγκη να μην ταυτιστεί με τις μορφές πάλης που σήμερα διαλέγει το φοιτητικό κίνημα.
Βέβαια αυτή η μεσοβέζικη στάση αδυνατεί να πείσει μέσα στις γενικές συνελεύσεις τους φοιτητές, με αποτέλεσμα η ΠΑΣΠ να έχει τεθεί στο περιθώριο των εξελίξεων, όπου δεν παίζει το ρόλο της ΔΑΠ, προτείνοντας ομαλότητα, εξεταστική και ο νόμος ας περάσει.
Εντύπωση προκαλεί και η στάση της ΑΡΕΝ μπροστά στις ραγδαίες εξελίξεις στα ΑΕΙ και τα ΤΕΙ. Την ίδια στιγμή που τοποθετείται ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, καλεί τους φοιτητές – η ίδια αλλά και ο ΣΥΡΙΖΑ – σε μια πιο ήπια αντίδραση στα μέτρα. Χαρακτηριστικό είναι ότι δεν παίρνει θέση για το ζήτημα των πρυτανικών εκλογών και ουσιαστικά η μόνη θέση από το χώρο αυτό είναι η θέση του Αλαβάνου, δηλαδή ότι πρόκειται για μια προοδευτική διαδικασία, όπως είπε και στη Βουλή… Η δε ΚΝΕ επιμένει σε μια ρητορεία περί προβοκατόρων, περιφερόμενου θιάσου, που αντικειμενικά αυτή τη στιγμή, όσο και αν στα λόγια μάχεται την πολιτική ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, ταυτίζεται με τον κυβερνητικό λόγο ενάντια στην ΕΑΑΚ και όσους δίνουν τη μάχη για την ήττα της κυβερνητικής μεταρρύθμισης.
Η απάντηση πρέπει να δοθεί και να είναι συνολική. Ο κόσμος της εργασίας, η νεολαία και βέβαια η ριζοσπαστική Αριστερά πρέπει να αντιληφθούν ότι η μάχη που δίνει σήμερα το φοιτητικό κίνημα αφορά όλη την κοινωνία, ότι η επίθεση που δεχόμαστε είναι μόνο δείγμα γραφής της αντιμετώπισης που θα τυγχάνουν οι ανυποχώρητοι αγώνες από εδώ και στο εξής. Όσο για το φοιτητικό κίνημα και την ΕΑΑΚ, αναγνωρίζουν την ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα, στο πλαίσιο ενός ενιαίου μετώπου παιδείας – εργασίας – δημοκρατίας. Και εδώ, έχουμε πολλά ακόμα να προσφέρουμε.
ΠΡΙΝ 01/06/2008
.jpeg)
