ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΣΤΡΑΤΟΣ ΒΟΥΡΑΖΕΡΗΣ
Εργατική απάντηση στην επίθεση της κυβέρνησης στα πεδία της φορολογίας και την ανατιμήσεων
Αν τα όνειρα, σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, διαρκούν 40 ημέρες, στην πολιτική φαίνεται πως η διάρκεια τους δε ξεπερνά τον ένα μήνα. Ούτε 30 μέρες δεν άντεξε το όνειρο για μια κοινωνικά πιο ευαίσθητη τετραετία από την κυβέρνηση της ΝΔ. από τις αρχές της εβδομάδας το οικονομικό ρεπορτάζ μυρίζει μπαρούτι και η τσέπη των εργαζομένων …καμένο.
Μέχρι τις αρχές του 2008 επίκειται αύξηση στην τιμή των εισιτηρίων στις αστικές συγκοινωνίες, η οποία σε ορισμένα μέσα μεταφοράς θα αγγίξει σε ποσοστό το 13%. Εξάλλου, τις επόμενες εβδομάδες αναμένεται και νέα αύξηση στη τιμή του ψωμιού – μέχρι σήμερα 20% - σαν αποτέλεσμα της πέμπτης κατά σειρά αύξησης στην τιμή των αλεύρων μέσα στο 2007.
Δυσάρεστα είναι τα νέα και στο μέτωπο του πετρελαίου εντός αλλά και εκτός συνόρων. Το βαρέλι στις διεθνείς αγορές οδεύει προς τα 100 δολάρια, ενώ το λίτρο πετρελαίου θέρμανσης πουλήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα κατά 10 λεπτά ακριβότερο σε σχέση με πέρσι. Και βέβαια τρόμο προκαλεί το ενδεχόμενο της εξίσωσης του ειδικού φόρου κατανάλωσης του πετρελαίου θέρμανσης με αυτού της κίνησης – από τις αρχές του 2008 – η οποία θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την τσέπη των εργαζομένων.
Επιπλέον, την Τετάρτη η κυβέρνηση, δια στόματος Γ. Αλογοσκούφη, δήλωσε ότι σχεδιάζει να καταθέσει μαζί με τον προϋπολογισμό, νομοσχέδιο αποκλειστικά για τους έμμεσους φόρους (τσιγάρα, ποτά, επικοινωνίες κτλ). Η κυβέρνηση φαίνεται εξαιρετικά πρόθυμη να συμμορφωθεί με τους στόχους της ΕΕ, στις χώρες της οποίας εμφανίζεται τάση αύξησης της φορολογίας, με στόχο να παρουσιάσει έναν ισοσκελισμένο προϋπολογισμό το 2010. Σε αυτό το πλαίσιο, πληθαίνουν και οι φήμες για αύξηση του ΦΠΑ, τις οποίες το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης αρνείται πεισματικά να διαψεύσει, αναζητώντας την καλύτερη στιγμή για να προβεί στις σχετικές εξαγγελίες.
Εξελίξεις είχαμε όμως και στο μέτωπο του Ασφαλιστικού, με την έναρξη του κοινωνικού διαλόγου την περασμένη Πέμπτη. Η κυβέρνηση ξεπερνώντας κάθε όριο προκλητικότητας, την ίδια στιγμή που προσερχόταν στον κοινωνικό διάλογο ζητώντας ακόμα μεγαλύτερες θυσίες από τους εργαζομένους, παρείχε για μία ακόμα φορά διευκολύνσεις σε μεγάλους οφειλέτες του ΙΚΑ, προκειμένου να αποπληρώσουν (εξαιρετικά αμφίβολο) τις ληξιπρόθεσμες οφειλές τους προς τι ίδρυμα.
Με τροπολογία που κατέθεσε ο Β. Μαγγίνας, δίδεται για μία ακόμα φορά η δυνατότητα στους επιχειρηματίες – μεγαλοφειλέτες του ΙΚΑ να πληρώσουν μόλις το 3% των οφειλών τους, να ρυθμίσουν την αποπληρωμή των υπολοίπων μέσα στην επόμενη οκταετία (!) και να λάβουν κατόπιν την πολυπόθητη ασφαλιστική ενημερότητα προκειμένου να συνεχίσουν την επιχειρηματική τους δραστηριότητα. Με απλά λόγια, νομιμοποίησε για μία ακόμα φορά την κλοπή ασφαλιστικών εισφορών από το κεφάλαιο.
Και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων – ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ – κλήθηκαν την περασμένη Πέμπτη να συζητήσουν τη χρηματοδότηση του ασφαλιστικού συστήματος. Για μία ακόμα φορά, οι πρόεδροι των τριτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργάνων, φάνηκαν αναντίστοιχοι με την αγανάκτηση του κόσμου της εργασίας απέναντι στις σχεδιαζόμενες από την κυβέρνηση αλλαγές στο Ασφαλιστικό. Αφήνοντας την έκφραση της κοινωνικής δυσαρέσκειας σε βουλευτές της ΝΔ, όπως ι Θ. Γιαννόπουλος και ο Γ. Μανώλης, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία να εκδηλώσουν τη δυσαρέσκειά τους για τη μη υπουργοποίησή τους.
Οι Γ. Παναγόπουλος και Σ. Παπασπύρος παρέμειναν στο τραπέζι του κοινωνικού διαλόγου, προκειμένου να υπερασπιστούν το κυβερνητικό έργο του ΠΑΣΟΚ (το προηγούμενο βράδυ τους έκανε το τραπέζι ο Γ. Παπανδρέου) και όχι τα ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων (πώς θα μπορούσαν άλλωστε οι συγκεκριμένοι και σε αυτή τη διαδικασία;). Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση μιλάει ανοιχτά για την εφαρμογή του νόμου Ρέππα, προέβαλαν και οι ίδιοι την εφαρμογή του, ο οποίος μέσα στα δεκάδες αρνητικά που προέβλεπε για τους εργαζομένους, όριζε εισφορά από τον προϋπολογισμό προς τα ταμεία, ίση με το 1% του ΑΕΠ, η οποία ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει δοθεί στο σύνολό της.
Με δεδομένη, λοιπόν, την πολιτική κατεύθυνση του υποταγμένου συνδικαλισμού, αλλά και τα μέτωπα της υπογραφής νέας συλλογικής σύμβασης και της ψήφισης του προϋπολογισμού, η ανάγκη για ανάπτυξη εργατικών αγώνων από τα «κάτω» αποτελεί τη μόνη δυνατότητα για την ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής.
Δυνατότητα η οποία θα πρέπει να πάρει άμεσα σάρκα και οστά, με αφορμή τον κοινωνικό διάλογο για το Ασφαλιστικό. Μέσα από συνελεύσεις σωματείων, όπου υπάρχουν και επιτροπών αγώνα, όπου σωματεία δεν υπάρχουν ή είναι εχθρικά προς τις μαχητικές εργατικές διεκδικήσεις. Προβάλλοντας την ανάγκη πανεργατικού και παρατεταμένου εργατικού αγώνα. Που θα αντλεί εμπειρία από το πέρασμα του νόμου Ρέππα, ένα χρόνο μετά τη μαχητική κατάρριψη του νόμου Γιαννίτση. Δεν θα προβάλλει απλά την υπεράσπιση των κεκτημένων, μιας και αυτά είναι οι νόμοι Σιούφα και Ρέππα που σημαίνουν διαρκής επιδείνωση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων. Θα διεκδικεί ουσιαστικές ανατροπές (επιστροφή των νόμιμα κλεμμένων, μείωση των ορίων συνταξιοδότησης, αύξηση των συντάξεων, κατάργηση της εργατικής εισφοράς, ενιαίο ταμείο με εφαρμογή των πιο προωθημένων παροχών για τους εργαζόμενους) στο Ασφαλιστικό προς όφελος των εργαζομένων.
Στην κατεύθυνση ανάπτυξης ανεξάρτητης εργατικής δράσης εργαζομένων και σωματείων με αφορμή το Ασφαλιστικό, κινούνται οι πρωτοβουλίες διαλόγου γύρω από το θέμα που αναπτύχθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα, από το Σύλλογο Βιβλιοϋπαλλήλων, αλλά και την Πρωτοβουλία Οικοδόμων. Στη σύσκεψη των εργατικών σχημάτων που οργανώθηκε από την Πρωτοβουλία Οικοδόμων, αποφασίσθηκε νέα συνάντηση την Τετάρτη 31/10 για την περαιτέρω συζήτηση τόσο του περιεχομένου όσο και των μορφών δράσης το επόμενο διάστημα.
ΠΡΙΝ 21/10/2007
