ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ – ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΛΑΦΡΟΣ
Μπροστά στην αντιασφαλιστική - αντεργατική καταιγίδα που προωθεί η κυβέρνηση, μεγάλα τμήματα εργαζομένων αναζητούν τον τρόπο απόκρουσης και ανατροπής της. Το Μέτωπο Ριζοσπαστικής Αριστεράς έχει σηκώσει τη σημαία της αριστερής εργατικής αντιπολίτευσης και ενός μαζικού πολιτικού κινήματος, το οποίο φυσικά θα είναι έργο εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων και νέων. Σε αυτή την κατεύθυνση, η κοινή δράση και η συντονισμένη πολιτική παρέμβαση των δυνάμεων της εκτός των τειχών Αριστεράς μπορεί να αναδειχθεί σε προωθημένο πολιτικό εφαλτήριο για την ευρύτερη κοινή δραση – στη βάση αρχών – με τις δυνάμεις της ρεφορμιστικής Αριστεράς και όλους όσους αντιστέκονται, καταλύτης μιας ευρύτερης ταξικής ενωτικής αγωνιστικής κινητοποίησης. Με αυτό το πνεύμα, πέρα από τις προσπάθειες δραστηριοποίησης των εργατικών σχημάτων – παρεμβάσεων και των σωματείων, το ΜΕΡΑ πήρε την πρωτοβουλία να καλέσει όλες τις δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς για τη συνδιοργάνωση μιας πολιτικής διαδήλωσης του χώρου αυτού, για το μέτωπο του Ασφαλιστικού.
Στόχος της πολιτικής αυτής διαδήλωσης θα ήταν να υπάρξει μια πρώτη απάντηση των εργαζομένων και της νεολαίας ενάντια στην επίθεση. Να σπάσει έμπρακτα το κλίμα αναμονής και διαλόγου που καλλιεργούν οι ηγεσίες του αστικοποιημένου συνδικαλισμού. Να διατρανωθεί ότι ο χώρος αυτός θα παλέψει για την ανατροπή συνολικότερα της πολιτικής της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, γκρεμίζουν κάθε εργατικό δικαίωμα. Να συμβάλει στην ανάληψη πρωτοβουλιών από σωματεία, επιτροπές αγώνα κτλ., από τους ίδιους τους εργαζόμενους, για να ξεκινήσουν αγώνες τώρα, χωρίς να δοθεί χρόνος στην κυβέρνηση.
Η πρόταση του ΜΕΡΑ απευθύνθηκε σε ΚΚΕ(μ-λ), ΕΝΑΝΤΙΑ, Μ-Λ ΚΚΕ, ΟΚΔΕ, Κομμουνιστική Ανανέωση, Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη. Όπως τονίστηκε στις συζητήσεις, η διαδήλωση αυτή δεν έχει στόχο να υποκαταστήσει το μαζικό κίνημα, αλλά να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα, που θα βοηθήσει στη μαζική ενεργοποίηση.
Στην πρόταση του ΜΕΡΑ συμφώνησαν κατ’ αρχήν η ΟΚΔΕ, το ΚΚΕ(μ-λ), η Κομμουνιστική Οργάνωση Ανασύνταξη και η Κομμουνιστική Ανανέωση. Αρνήθηκαν το ΕΝΑΝΤΙΑ και το Μ-Λ ΚΚΕ.
Το Μ-Λ ΚΚΕ, με τη λογική ότι επίκεινται διαδικασίες του μαζικού κινήματος και επομένως δεν έχει νόημα στη φάση αυτή μια τέτοια πολιτική διαδήλωση. Το ΕΝΑΝΤΙΑ δήλωσε ότι δεν προκρίνει μια πολιτική διαδήλωση για ένα ζήτημα του μαζικού κινήματος και ότι θα αντιπροτείνει τη διοργάνωση μιας συζήτησης! Ας θυμίσουμε βέβαια, ότι στην εργατική διαδήλωση της ΔΕΘ, το ΕΝΑΤΙΑ συμμετείχε με κομματικό μπλοκ, ενώ οι συνιστώσες του δεν δέχθηκαν έστω και ένα απλό μάζεμα των σχημάτων. Ύστερα από τις αρνήσεις αυτές και το ΚΚΕ (μ-λ) θεώρησε ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα μιας επιτυχημένης διαδήλωσης.
Η διαδήλωση δεν έγινε. Κι αυτό είναι αρνητικό. Γιατί είναι ανάγκη η εκτός των τειχών Αριστερά να βρίσκει δρόμους κοινής δράσης, που θα διευκολύνουν τη συμμετοχή της στα κινήματα και θα προασπίζουν έμπρακτα την αυτοτέλειά της, ενώ από την άλλη θα διαμορφώνουν ένα καλύτερο έδαφος διαλόγου ανάμεσα στους αγωνιστές, παρά τις σοβαρές διαφορές και αποκλίνουσες πολιτικές επιλογές.
Πόσο μάλλον που η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά πρέπει να απαντήσει σε κρίσιμες προκλήσεις, για να συμβάλλει σε νικηφόρους εργατικούς αγώνες και σε ριζοσπαστικοποίηση των εργαζομένων. Η άρνηση της διαδήλωσης και η αναμονή «να δούμε τι και πότε θα κατεβάσει η κυβέρνηση» δεν είναι καλός οιωνός. Ούτε το γεγονός ότι στην απόφαση του ΕΝΑΝΤΙΑ (συνέλευση 6 Οκτώβρη) δεν υπάρχει κανένα μέτωπο σε ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, καμιά αναφορά στο ΠΑΣΟΚ!
Κι ακόμα, θα πάμε με ένα περιεχόμενο που απλά προασπίζει τα «κεκτημένα», όπως λέει η ΚΟΕ ή θα ξεδιπλώσουμε μια γραμμή αντίστασης και ανατροπής της κυβερνητικής επίθεσης, των αντεργατικών μέτρων των προηγούμενων κυβερνήσεων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και διεκδίκησης των σύγχρονων εργατικών δικαιωμάτων και αιτημάτων; Το ΚΚΕ (μ-λ) δεν αποδέχεται τα συγκεκριμένα αιτήματα γιατί «σπέρνουν αυταπάτες ότι μπορεί να υπάρχει φιλεργατική διαχείριση σε καθεστώς καπιταλισμού». Απεναντίας, τα ανατρεπτικά εργατικά αιτήματα κινητοποιούν τις μάζες και τις οδηγούν να συνειδητοποιούν από την ίδια τους την πείρα την ανάγκη ανατροπής του καπιταλισμού. Ταυτόχρονα, εάν μένεις στο «όχι», υπάρχει κίνδυνος το κίνημα να χωνεύεται από την τελευταία γραμμή άμυνας του γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και της αστικής πολιτικής.
Και τέλος, θα αναπτύξουμε την πολιτική ανεξαρτησία και την αναβαθμισμένη κοινή δράση τουλάχιστον της επαναστατικής Αριστεράς ή θα μετατραπεί αυτός ο χώρος σε «πίσω αυλή» της ρεφορμιστικής Αριστεράς και σε «συμβουλάτορες» του ΠΑΣΟΚ;
ΠΡΙΝ 21/10/2007
