Οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 24-25 Μάρτη για το "Σύμφωνο για το ευρώ" (ή Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας) που, αφού περάσουν από τα εθνικά κοινοβούλια, θα πάρουν την τελική μορφή τους στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ τον Ιούνη, συγκροτούν μια αντιδραστική "τομή βάθους" στην καπιταλιστική - ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση της ΕΕ.
Πρόκειται για διπλή μετάβαση: Από το "Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης" του Μάαστριχτ, στο "Σύμφωνο για το ευρώ". Και από το υπάρχον, προσωρινό, Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (στο οποίο ήδη έχουν προσφύγει η Ελλάδα, η Ιρλανδία και η Πορτογαλία) στον πολύ πιο αυστηρό , μόνιμο "Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας" (ΕΜΣ), που θα το αντικαταστήσει από τον Ιούνη του 2013. Η διπλή και συνδυασμένη αυτή μετάβαση, αποτελεί την αστική απάντηση του δυτικοευρωπαϊκού κεφαλαίου στη βαθιά και δομική, ιστορικών διαστάσεων, καπιταλιστική κρίση. Κρίση, που στην ΕΕ συνολικά έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις και στις περιφερειακές χώρες - μέλη της οξύτατες μορφές, λόγω του ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα της ΕΕ, της ανισομετρίας και των ανταγωνισμών (εντός και εκτός ΕΕ) και της ληστρικής φύσης του ευρώ, πραγματικού Καιάδα για τα λαϊκά δικαιώματα.
Με το "Σύμφωνο για το ευρώ", οι 27 κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ αποφάσισαν και προωθούν ένα πανευρωπαϊκό "Μνημόνιο διαρκείας", ένα νέο γύρο, πιο άγριας λεηλασίας των εργατικών και λαϊκών εισοδημάτων και δικαιωμάτων. Με βασικά μέτρα: Πρώτο, νέες μεγάλες μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, με βάση (πρόσχημα) την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα και τη σύγκριση του λεγόμενου "κόστους εργασίας" με εκείνο στους κυριότερους εμπορικούς εταίρους της ΕΕ (π.χ. Κίνα, Ινδία). Δεύτερο, αύξηση την ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης και προσαρμογής τους στο λεγόμενο "προσδόκιμο ζωής". Τρίτο, πλήρη ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και μείωση των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών με μετακύλισή τους στους εργαζόμενους. Τέταρτο, νέες μειώσεις των φορολογικών συντελεστών για το κεφάλαιο μαζί με άλλες φοροαπαλλαγές. Πέμπτο, αυστηρότερη δημοσιονομική πειθαρχία (με ειδικούς νόμους ή τροποποιήσεις συνταγμάτων) και επιβολή κυρώσεων και προστίμων ύψους 0,2-0,5% του ΑΕΠ στα κράτη - μέλη που το έλλειμμά τους θα ξεπερνά το 3% του ΑΕΠ, όπως καθορίζει η Συνθήκη του Μάαστριχτ (ή θα έχει μεγάλη διακύμανση, ακόμα κι αν βρίσκεται κάτω του 3%). Και έκτο, πρόσθετο 20χρονο πρόγραμμα λιτότητας (αυστηρά ελεγχόμενο σε ετήσια βάση) για υποχρεωτική μείωση, κατά 1/20 κάθε χρόνο, της διαφοράς μεταξύ του ύψους του δημόσιου χρέους κάθε κράτους - μέλους (ως ποσοστό ΑΕΠ) και του ανωτάτου ορίου που καθορίζει η Συνθήκη του Μάαστριχτ, δηλαδή χρέος μέχρι 60% του ΑΕΠ. Για την Ελλάδα, με σημερινό δημόσιο χρέος 148% του ΑΕΠ (340 δισ. ευρώ), η μείωση του χρέους κατά 1/20 ετησίως, σημαίνει αντιλαϊκά μέτρα ύψους περίπου 15 δισ. ευρώ το χρόνο, συγκεκριμένα για το διάστημα 2018-2038! Πρόκειται για ¨Μνημόνιο αιώνιο".
Παράλληλα με το "Σύμφωνο για το ευρώ", ο μόνιμος "Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας" (ΕΜΣ) με συνολικά κεφάλαια 700 δισ. ευρώ (από τα οποία τα 620 σε εγγυήσεις) θα οδηγεί τα υπερχρεωμένα κράτη - μέλη που θα καταφεύγουν σε αυτόν για δανεισμό, σε πολύ σκληρά "Μνημόνια διαρκείας", αλλά και σε καθεστώς "ελεγχόμενης χρεοκοπίας", προκειμένου να αποκατασταθεί η λεγόμενη "βιωσιμότητα του χρέους" (όρος για λήψη του δανείου) και για να εξασφαλιστούν οι πιστωτές ότι θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους.
Γίνεται πολύ φανερό ότι, μετά τις αποφάσεις της τελευταίας Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, οδεύουμε σε πανευρωπαϊκή "Βουλγαροποίηση και Κινεζοποίηση" των εργασιακών σχέσεων και των μισθών, "Γερμανοποίηση" των συντάξεων (σύνταξη στα 67 ή και αργότερα, με βάση το "προσδόκιμο θανάτου"), "Δανοποίηση" του ΦΠΑ (25% σε όλα τα είδη και υπηρεσίες) και "Ιρλανδοποίησης" της φοροασυλίας του κεφαλαίου (συντελεστής φορολογίας κεφαλαίου 12,5% έναντι 15,8% που είναι ο πραγματικός συντελεστής στην Ελλάδα και 32,6% ο μέσος όρος στην ΕΕ των 25)!
Οι εργαζόμενοι και η νεολαία, σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, κατανοούν πλατύτερα και βαθύτερα ότι, με όλα αυτά η ΕΕ γίνεται ασύγκριτα πιο εκμεταλλευτική, ανισόμετρη και αντιδραστική. Δεύτερο, ότι μετατρέπεται σε χειρότερο, πανευρωπαϊκό ΔΝΤ, σύγχρονο "Νταχάου", σε πραγματικό "θάλαμο αερίων" για τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα. Ότι δεν μεταρρυθμίζεται παρά μόνον ανατρέπεται. Γι' αυτό ακριβώς οι κυρίαρχοι κύκλοι και οι κυβερνήσεις της ΕΕ αποφεύγουν "όπως ο διάβολος το λιβάνι" την προσφυγή σε δημοψηφίσματα! Η ανατροπή της πανευρωπαϊκής εξαθλίωσης, αντεπανάστασης και νεοβαρβαρότητας που φέρνουν το "Σύμφωνο για το ευρώ", η ΕΕ και οι κυβερνήσεις, γίνεται όρος επιβίωσης για τους εργαζόμενους, τη νεολαία, το εργατικό κίνημα και την Αριστερά. Η στάση κατά της ΕΕ γίνεται "λυδία λίθος" για κάθε αριστερή δύναμη. Στις σημερινές συνθήκες ειδικά, η αγωνιστική, ανατρεπτική στάση κατά του "Συμφώνου για το ευρώ", αποτελεί βασικό στοιχείο ταξικής ανασυγκρότησης και επαναθεμελίωσης του Εργατικού Κινήματος. Αντίθετα, η φίλο-ΕΕ στάση γίνεται παράγοντας περιθωριοποίησης και εκφυλισμού του, ήττας και διάλυσής του.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, με ένα ρεσιτάλ υποκρισίας και ψευδολογίας, ισχυρίζονται ότι στις τελευταίες Συνόδους Κορυφής της ΕΕ (στις 11 Μάρτη και στις 24-25 Μάρτη) "πέτυχαν" την επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου των 80 δισ. ευρώ (τα υπόλοιπα 30 δισ. ευρώ είναι από το ΔΝΤ), τη μείωση του επιτοκίου του με δήθεν ωφέλεια 6 δισ. ευρώ και τη δυνατότητα του "Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας" (του προσωρινού αλλά και του μόνιμου, μετά τον Ιούνη του 2013) να αγοράζει, απευθείας από το Ελληνικό Δημόσιο, κρατικά ομόλογα.
Αυτά τα λένε, για να κρύψουν εκείνα που πραγματικά πέτυχαν σε όφελος του κεφαλαίου, των τραπεζών και των τοκογλύφων και σε βάρος των εργαζομένων: Πρώτον, πρόσθετη, υπερδιπλάσια, επιβάρυνση για τους τόκους του δανείου, ύψους 14 δισ. ευρώ (από 11,44 σε 25,4 δισ. ευρώ). Δεύτερο, επιμήκυνση και ταυτόχρονη σκλήρυνση του Μνημονίου διαρκείας έως το 2024, δηλαδή αντιλαϊκά μέτρα ύψους 28 δισ. ευρώ για την 4ετία 2011-2015, με το λεγόμενο "Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Προσαρμογής". Που σημαίνει στην πράξη νέες μεγάλες περικοπές μισθών και συντάξεων, ιδιαίτερα στις ΔΕΚΟ, νέο μισθολόγιο πείνας στο Δημόσιο, κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών στους εργαζόμενους, αύξηση του ΦΠΑ στο 23% σε όλα τα προϊόντα και υπηρεσίες, εξίσωση τιμών πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης, μεγάλες αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟ. Και τρίτο, κυρίως το τεράστιο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων των ΔΕΚΟ και γενικού ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας, ύψους 50δισ. ευρώ μέχρι το 2015. Πρόκειται για τεράστιο φαγοπότι των "αντιεξουσιαστών της εξουσίας" τριπλάσιο από εκείνο της Ολυμπιάδας των "εκσυγχρονιστών" του κ. Σημίτη.
Με το "Σύμφωνο για το ευρώ" και με το νέο "Μνημόνιο διαρκείας" η τρόικα κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, με ουσιαστική και βαθιά συναίνεση ΝΔ, ΛΑΟΣ, ΔΗΜΑΡ, Ντόρας Μητσοτάκη και με αιχμή του δόρατος τα κοράκια των ΜΜΕ, προωθεί μια κανιβαλική επίθεση απέναντι στο σύνολο των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων. Για την ανατροπή αυτής της επίθεσης, το ΝΑΡ και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ προβάλλουμε, στο μαζικό λαϊκό κίνημα και αυτοτελώς, μια συνολική ανατρεπτική πολιτική γραμμή κατά της ΕΕ: Συνολική αντικαπιταλιστική ρήξη, ανατροπή και έξοδο από Ευρώ-ΟΝΕ-ΕΕ. Αντικαπιταλιστική έξοδο από την ΕΕ, στόχος προσέγγισης ή καθήκον της αντικαπιταλιστικής επανάστασης στη χώρα μας και εργατική εξουσία-δημοκρατία, ως διεθνιστική συμβολή στην πάλη για τη διάλυση της ΕΕ και τη δημιουργία άλλης διεθνοποίησης, εργατικής-σοσιαλιστικής, με σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική στην περιοχή μας, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο.
Η θέση αυτή δεν είναι στενά κομματική. Ενισχύει την αποτελεσματικότητα και τη νικηφόρα έκβαση των μαζικών λαϊκών αγώνων και την ταξική αναγέννηση-ανασυγκρότηση του Εργατικού Κινήματος. Προωθεί την αναγκαία ανατρεπτική κοινή δράση της Αριστεράς, πριν από όλα στο μαζικό κίνημα και της δίνει πολιτική προοπτική. Ενισχύει τον αγώνα για την ανατροπή του "Μνημονίου διαρκείας" έως το 2024, με ένα συνολικό-συνεκτικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα πάλης, αριστερής απάντησης και εργατικής διεξόδου από την κρίση (άμεση παύση πληρωμών, διαγραφή του χρέους, κοινωνικοποίηση τραπεζών χωρίς αποζημίωση, φορολόγηση κεφαλαίου, δραστική μείωση αξοπλισμών, απαγόρευση απολύσεων, ουσιαστικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις κ.ά.). Ισχυροποιεί την πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ενδεχόμενης της ΝΔ και κάθε επίδοξου διαχειριστή της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής, με μαζικούς πολιτικούς αγώνες, από τη σκοπιά της αντικαπιταλιστικής επανάστασης και στην προοπτική μιας νέας, σύγχρονης κομμουνιστικής κοινωνίας. Ενδυναμώνει τη στρατηγική προσπάθεια για τη συγκρότηση του πόλου-μετώπου της Αριστεράς της αντικαπιταλιστικής ανατροπής, της επαναστατικής νίκης, της σύγχρονης κομμουνιστικής προοπτικής.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΔΕΣΥΛΛΑΣ
ΠΡΙΝ 17/04/2011
ΠΡΙΝ 17/04/2011
.jpg)
